Τρεις γυναίκες στο Μουμπάι (Βομβάη) των 20 εκατομμυρίων κατοίκων, τρεις
γυναίκες διαφορετικών ηλικιών και νοοτροπιών, που εργάζονται σε νοσοκομείο.
Βρίσκονται αντιμέτωπες με το χάος της μεγαλούπολης, τη φτώχεια και το
οικονομικό στένεμα, τη ζωή σε σπίτια-κλουβιά, το ινδικό χάος διαφορετικών
φυλών, γλωσσών, θρησκειών. Αλλά και απέναντι στον καπιταλισμό, που χωρίς να
τον ξεφωνίζει η ταινία είναι εκεί, είτε στις εξώσεις φτωχών ανθρώπων, είτε στην
ανέχεια ενός προλεταριάτου που συγκεντρώνεται κατά εκατομμύρια, καθώς φεύγει
από τα χωριά του.
Το ασφυκτικό κοινωνικό πλαίσιο, τα στερεότυπα, οι θρησκευτικές και φυλετικές
αντιπαραθέσεις και στεγανά (πώς να σμίξουν δύο νέοι, που κατάγονται από
ινδουιστική και μουσουλμανική οικογένεια αντίστοιχα) όλα αυτά βαραίνουν πάνω
στις ζωές των τριών γυναικών, που δεν το βάζουν κάτω. Και τελικά ανακαλύπτουν
την αξία της αλληλεγγύης, την ομορφιά του να δίνεις και να αναγνωρίζεις την
αγάπη πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις. Με ένα σύντομο πέρασμα και από μια
εργατική συνέλευση με ταξικό λόγο, η δεύτερη ταινία της 39χρονης Παγιάλ
Καπάντια (A Night of Knowing Nothing), στρέφει το φακό της σε όλα όσα
φανταζόμαστε ως φως. Και δείχνει πως είναι δίπλα μας. Με όμορφες εικόνες, με
εναλλαγές σκοτεινού (στο Μουμπάι) και φωτεινού (στην εξοχή), με επικέντρωση
στα εκφραστικά πρόσωπα και στην απλότητα των καθημερινών ανθρώπων, η ταινία
κατέκτησε το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ Καννών. Κι ακόμα κι αν δεν εμβαθύνει
ταξικά, η ταινία φωτίζει τους «δικούς μας ανθρώπους», τις «δικές μας» γυναίκες,
τον πολυκόσμο της εργατικής τάξης.
