Ερωτήματα προκαλεί ο θάνατος του κρατούμενου Βασίλη Δημάκη που βρέθηκε την Παρασκευή 7/2 νεκρός στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού. Τα αίτια του θανάτου του 46χρονου αναρχικού κρατούμενου παραμένουν υπό διερεύνηση. Προανάκριση έχει αναλάβει η Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Πειραιά, ενώ για την υπόθεση έχει διαταχθεί πειθαρχική έρευνα. Ο Βασίλης Δημάκης έγινε γνωστός για τον αγώνα του και τις παρεμβάσεις του για τα δικαιώματα των κρατουμένων και έχει υποστεί σκληρή και τιμωρητική μεταχείριση από το σωφρονιστικό σύστημα που τον κρατούσε σε απομόνωση. Ο Βασίλης Δημάκης πριν μια πενταετία είχε μεταφερθεί ως τιμωρία στη φυλακή Γρεβενών με εντολή της τότε Γενικής Γραμματέως Αντιεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Νικολάου επειδή ο κρατούμενος «ξεσήκωσε την φυλακή του Κορυδαλλού έτσι ώστε οι κρατούμενοι του Κορυδαλλού να απέχουν από τα καθήκοντά τους» !
Τον Βασίλη Δημάκη αποχαιρετούν μεταξύ άλλων οι συμφοιτητές του από τον Φοιτητικό Σύλλογο Πολιτικού ΕΚΠΑ «Δημήτρης Γληνός» που σημειώνουν μεταξύ άλλων πως στον αγώνα του Βασίλη «συμπυκνώνονται όλοι οι αγώνες για ένα παρόν που δε θα υπάρχουν αόρατοι άνθρωποι και για ένα μέλλον το οποίο μπορεί να πάει αλλιώς, και θα το κάνουμε εμείς να πάει αλλιώς»
Αναλυτικά η ανακοίνωση του φοιτητικού συλλόγου
Σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν. Αυτό που με τόσο εκπαιδευτικό μόχθο κατάφερα να είμαι, και εννοώ ένας άνθρωπος αλληλέγγυος προς κάθε συνάνθρωπο μου που βάλλεται
Τον Βασίλη Δημάκη τον γνωρίσαμε το 2017 όταν πέρασε στο Πολιτικό μέτα από Πανελλήνιες στις φυλακές των Γρεβενών. Ο Βασίλης ήταν συμφοιτητής μας.
Από τότε και μετά από συνεχόμενες αρνήσεις από τις αρμόδιες αρχές να παρακολουθεί τα μαθήματά του, μετά από κινητοποιήσεις του φοιτητικού συλλόγου Πολιτικού κι έπειτα από τρεις απεργίες πείνας και δίψας κατάφερε να πάρει τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούνταν με βάση τον νόμο και να να μπορεί να σπουδάζει στο Πολιτικό.
Τότε, στο πλευρό του Βασίλη Δημάκη στη διεκδίκηση του δικαιώματός του για πρόσβαση στο πανεπιστήμιο στάθηκαν ο φοιτητικός μας σύλλογος, πολιτικές οργανώσεις, κοινωνικοί φορείς, μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και χιλιάδες άνθρωποι μέσα από αποφάσεις συλλόγων και συλλογές υπογραφών, όπως επίσης και εκατοντάδες συγκρατούμενοί του στις φυλακές Κορυδαλλού.
Στις φυλακές του Κορυδαλλού παλεψε από κοινού με άλλους κρατουμένους για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης εντός τους, ειδικά την περίοδο του COVID, όπου κάθε δεσμός των κρατουμένων με τον έξω κόσμο έχει κοπεί, εκθέτοντας ένα αόρατο κομμάτι της κοινωνίας σε τεράστιο κίνδυνο. Η Πολιτεία τον είχε εκδικηθεί πολλές φορές, με παράνομες μεταγωγές σε άλλες φυλακές. Απέναντι σε συνθήκες απομώνωσης, χωρίς πρόσβαση στα προσωπικά του αντικείμενα και με τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να σκίζουν τα βιβλία του, ο Βασίλης Δημάκης κατέφυγε στο μόνο όπλο που έχει απέναντι στην εκδικητικότητα του σωφρονιστικού συστήματος: στην απεργία πείνας και δίψας. Πάλεψε για να σπουδάσει, αναδείκνυε τα συνεχή εμπόδια που βάζει το σωφρονιστικό σύστημα στους κρατούμενους φοιτητές και ήταν συνεχώς δίπλα σε κάθε κρατούμενο μαθήτη/φοιτητή.
Αυτό που ενοχλούσε στην περίπτωση του Βασίλη Δημάκη είναι πως η προσπάθειά του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την πρακτική διαμόρφωσης ενός διαφορετικού παρόντος μέσα στον χώρο στον οποίο ζει, στη φυλακή. Με την απεργία για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, τον ρόλο του στις διεκδικήσεις των κρατουμένων και την καθημερινή πρακτική του στις φυλακές Κορυδαλλού, ο Βασίλης Δημάκης δημιούργησε ένα διαφορετικό αφήγημα, έναν πραγματικό αντίλογο απέναντι σε όσα προτάσσουν οι φορείς της κυρίαρχης ιδεολογίας εντός των φυλακών και σχετικά με αυτές. Απέναντι σε αυτή την επίθεση από κράτος και κυβέρνηση, ο Βασίλης απαντούσε
Στην κίνηση των «από πάνω» που κρατούσαν τον Βασίλη στην απομόνωση, η επιμονή του ίδιου και οι μαζικές διεκδικητικές κινήσεις των «από κάτω» τον έφεραν εκεί που ανήκει: στις αίθουσες και τους διαδρόμους του 7ου ορόφου της ΝΟΠΕ, μαζί με τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριες του. Ο Βασίλης Δημάκης είχε επιλέξει να μην αφήσει κανέναν να του πάρει πίσω αυτό που με τόσο μόχθο έγινε, «ένας άνθρωπος αλληλέγγυος προς κάθε συνάνθρωπο μου που βάλλεται».
Στον αγώνα του Βασίλη συμπυκνώνονται όλοι οι αγώνες για ένα παρόν που δε θα υπάρχουν αόρατοι άνθρωποι και για ένα μέλλον το οποίο μπορει να παέι αλλιώς, και θα το κάνουμε εμείς να παέι αλλιώς. Ο Βασίλης Δημάκης εξακολουθεί να ανήκει στο Πολιτικό, δίπλα στους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριες του.
Στήριξη στα αυτονόητα δικαιώματα των κρατουμένων
«Εύχομαι με την ίδια θέρμη να στηρίξετε την κοινωνία να απαλλαγεί από τους φασίστες και τα ορφανά του Γκέμπελς που κατατρώγουν σα σαράκι τον θεσμικό κορμό του κράτους, αποδομώντας κάθε θεσμικό πυλώνα στήριξης της Δημοκρατίας». Αυτά ήταν μερικά από τα λόγια του κρατούμενου φοιτητή Πολιτικής Επιστήμης Βασίλη Δημάκη προς όσους και όσες είχαν σταθεί αλληλέγγυοι/ες στο νικηφόρο αγώνα του, όταν ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια την τρίτη απεργία πείνας και στη συνέχεια δίψας με αίτημα τη μεταφορά του στις ανδρικές φυλακές, απ’ όπου θα μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές του.
