Βαγγέλης Νάνος*
▸Αιτήματα πάλης με βάση τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, σε πλήρη διαχωρισμό από τις διαταξικές λογικές που ηγεμονεύουν στο αγροτικό κίνημα
Η κατάσταση στον χώρο της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής είναι απελπιστική για τους φτωχούς αγρότες και τους εργατοαγρότες – αγροτοεργάτες, ενώ την ίδια ώρα συρρικνώνονται οι μεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι. Οι τιμές πολλών παραγόμενων προϊόντων είναι κάτω από το κόστος παραγωγής, ενώ ο κόσμος κρατιέται με αναπνευστήρα σε χωράφια και κτηνοτροφικές μονάδες. Η τεράστια αύξηση του κόστους παραγωγής οδηγεί σε αδιέξοδο όλους όσοι θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τα χωράφια και τα ζώα τους αλλά και όσοι εργαζόμενοι προσθέτουν εισόδημα από αγροτική εργασία στο πενιχρό τους μισθό για να ζήσουν.
Το αγροτοδιατροφικό κεφάλαιο συγκεντρώνει γη, ζώα και παραγωγή σε όσο γίνεται λιγότερα χέρια σε πλήρη διασύνδεση με τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια τροφίμων. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις (ιδιωτικοποιήσεις – ενίσχυση επιχειρήσεων από το Ταμείο «Ανάκαμψης», «πράσινη» γεωργία, αδασμολόγητες αγροτικές εισαγωγές από Ουκρανία – Λατινική Αμερική μέσω της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ – Mercosur), η μείωση επιδοτήσεων για την πλειοψηφία των αγροτοκτηνοτρόφων, το «μητρώο αγροτικών εκμεταλλεύσεων», η επιχειρηματικοποίηση των συνεταιρισμών συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς, με αποτέλεσμα την καθετοποίηση μεταξύ βιομηχανιών και μεγάλων αγροτοκτηνοτροφικών μονάδων για τον πλήρη έλεγχο της διατροφής με την πλήρη στήριξη των τραπεζών.
Ενώ οι τιμές στον παραγωγό είναι στο ίδιο σχεδόν σημείο επί χρόνια, οι εργαζόμενοι/ες αγοράζουν πιο ακριβά τα αγροτικά προϊόντα, με την κερδοφορία των μεγάλων αγροτοδιατροφικών επιχειρήσεων (που την ίδια ώρα ξεζουμίζουν του εργαζόμενούς τους) να αυξάνεται. Αυξάνουν τα κέρδη τους με το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης και την καταστροφή μεσαίων στρωμάτων όχι μόνο στη περιοχή μας, αλλά παγκόσμια.
Τα Πολυεθνικά Πολυκλαδικά Μονοπώλια (ΠΠΜ) και οι κυρίαρχες ελληνικές επιχειρήσεις (με πολυεθνικά χαρακτηριστικά) συνδυάζουν έρευνα (υποταγμένη στο κέρδος και όχι στις κοινωνικές ανάγκες), παραγωγή, εμπόριο και χρηματοπιστωτική πολιτική για να υπεξαιρέσουν υπεραξία, όχι μόνο από τις δικές τους δραστηριότητες αλλά και από τα πιο αδύναμα μεσαία στρώματα τα οποία τα οδηγούν στην καταστροφή. Μαζί με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ, τις ολοκληρώσεις τύπου ΕΕ, αποτελούν διεθνοποιημένο μηχανισμό εκμετάλλευσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Τα ΠΠΜ ληστεύουν την εργατική δύναμη, καταστρέφουν το περιβάλλον, υποβαθμίζουν συνεχώς την ποιότητα των τροφίμων και μάλιστα στο όνομα της πράσινης οικονομίας και ανάπτυξης!
Η τεράστια αύξηση του κόστους παραγωγής οδηγεί σε αδιέξοδο όλους όσοι θέλουν ζήσουν με αξιοπρέπεια από τα χωράφια και τα ζώα τους
Αυτή την κατεύθυνση στηρίζει η κυβέρνηση της ΝΔ σε συνέχεια της πολιτικής όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Συνένοχοι είναι οι περιφερειακές αρχές, η φιλοΕΕ αντιπολίτευση, οι δήμοι, το αρχοντολόι της υπαίθρου, το πολιτικό τους προσωπικό, τα διευθυντικά τους στελέχη και η συνεταιριστική γραφειοκρατία. Συνένοχοι είναι και οι ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, που δεν αμφισβήτησαν ούτε θα αμφισβητήσουν τις επιλογές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Η ακροδεξιά (Ελληνική Λύση, Νίκη, Λατινοπούλου κ.α.) δημαγωγεί στις πλάτες του κινήματος, ενώ έχει ψηφίσει/στηρίξει όλη την αντιαγροτική πολιτική στα πλαίσια της ΕΕ.
Ο παραγόμενος πλούτος, δημιουργεί όρους για να τραφεί ποσοτικά αλλά και ποιοτικά ο λαός. Απαραίτητος όρος είναι η απελευθέρωση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής (και όλων των στρατηγικών κλάδων) από την κυριαρχία του κεφαλαίου, την εντατική χημικό-τοξική εκμετάλλευση της φύσης.
Μόνη λύση προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία κοινού αγωνιστικού μετώπου της εργαζόμενης πλειοψηφίας των ανέργων και της νεολαίας, των εργατοαγροτών – αγροτοεργατών με τους φτωχούς και μεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ και σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου, για να μην πεινάσει ο λαός, με πρόγραμμα πάλης που περιλαμβάνει:
1) Τη δημιουργία μεγάλων περιφερειακών δημοκρατικών πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιρισμών. Συνεταιρισμών ενταγμένων σε μια σχεδιοποιημένη οικονομία με κριτήριο ότι θέλουμε να γίνουμε οι «ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί», με κοινωνικοποιημένη την παραγωγή με εργατικό έλεγχο.
2) Την εθνικοποίηση – κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και όλων των αγροτοδιατροφικών επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.
3) Τη δημιουργία ενιαίου δημόσιου φορέα τροφίμων, ερευνητικών κέντρων, σε συνεργασία με τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς και τα δημόσια πανεπιστήμια, που θα συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού με κεντρικό σχεδιασμό και με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες.
4) Έναν δημόσιο φορέα τροφίμων, που θα ελέγχει πλήρως τα σημεία πώλησης με δημοκρατικό εργατικό έλεγχο στην επάρκεια, στη διάθεση και στον έλεγχο των τιμών.
5) Αγώνα για να σταματήσουν οι πόλεμοι, με μέτωπο ενάντια στους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς για να μειωθούν ριζικά οι εξοπλιστικές δαπάνες.
Μόνο η προβολή ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης εντός του κινήματος αποτελεί προϋπόθεση για τη διαμόρφωση αιτημάτων πάλης με βάση τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, σε πλήρη διαχωρισμό από τις διαταξικές λογικές που ηγεμονεύουν στο αγροτικό κίνημα.
Μόνο ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τους αγωνιζόμενους αγροτοκτηνοτρόφους μπορούν διαμορφώσουν όρους ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική, για ένα άλλο δρόμο παραγωγής με τους παραγωγούς του πλούτου στο τιμόνι.
*μέλος της Διοικούσας Επιτροπής ΓΕΩΤΕΕ Ηπείρου – Νήσων, μέλος Αγροτοδιατροφικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 8-9 Φεβρουαρίου
