Γιάννης Ελαφρός
Το κυβερνητικό αφήγημα δεν πείθει πια, καθώς για πολύ κόσμο σημαίνει στην πράξη φτωχοποίηση
Το 2025 μπήκε με βήμα βαρύ. Σαν αυτό των πολεμικών συγκρούσεων, της αυξανόμενης φτώχειας και της ακροδεξιάς προώθησης. Νιώθουμε πως θα είναι χρονιά σημαντικών εξελίξεων. Το διεθνές σκηνικό είναι σκοτεινό, αλλά όχι στάσιμο. Η τρομερή γενοκτονία στη Γάζα («η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή και προχωράει» Γιώργος Σεφέρης), η ατέλειωτη αιματοχυσία του πολέμου στην Ουκρανία που κλιμακώνεται, η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τραμπ, η βαθιά κρίση στην ΕΕ, μεγάλη αναταραχή παντού, με πανταχού παρούσα την ασίγαστη ταξική πάλη.
Ο Κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να μας πείσει πως παντού βρέχει προβλήματα και στην Ελλάδα έχουμε… σταθερότητα. «Η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με πιο γρήγορους ρυθμούς», είναι «οχυρωμένη» και άλλες τέτοιες ανοησίες, για μια οικονομία που σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στον τουρισμό και στις σχέσεις με την ΕΕ. Θυμίζει τον Κ. Καραμανλή το 2008, που ενώ είχε σκάσει η καπιταλιστική κρίση στις ΗΠΑ έλεγε τα ίδια. Μετά ήρθε το καταστροφικό τσουνάμι και τα αντιλαϊκά μνημόνια…
Η επόμενη χρονιά θα είναι χρονιά εξελίξεων και στην Ελλάδα. Το 2024 ήρθε στην επιφάνεια πιο έκδηλα η υπόγεια δυσαρέσκεια τόσων ετών και δόθηκε τέλος στο ανέφελο της κυβερνητικής εικόνας. Η κυβερνητική φθορά είναι εδώ και μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις, εάν υπάρξει κατάλληλο κινηματικό και πολιτικό υποκείμενο.
Στο Μαξίμου η κασέτα έχει κολλήσει. Πέντε-έξι χρόνια τώρα υμνεί τη σταθερότητα. Αυτό που έπιασε το 2019 (μετά την καταστροφική θύελλα των μνημονίων) τώρα είναι ένα ξινό αφήγημα. Όταν η ακρίβεια σαρώνει τα πάντα και η σταθερότητα αφορά τους καθηλωμένους μισθούς. Κι όταν οι άνεμοι του πολέμου έρχονται όλο και πιο κοντά, με την κυβέρνηση της ΝΔ να δηλώνει πάντα πρόθυμη να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, μαζί με το γενοκτονικό Ισραήλ και με τους θηριώδεις εξοπλισμούς να λεηλατούν τους δημόσιους πόρους. Η κυβέρνηση μπορεί να αποκτήσει θόλο αντιαεροπορικής προστασίας, θόλο προστασίας από μια επερχόμενη λαϊκή και εργατική οργή που θα βρει;
Σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών, τις οποίες θα σηματοδοτήσει η κυβερνητική επιλογή για την προεδρία της Δημοκρατίας, ο Κ. Μητσοτάκης φαίνεται πως έχει ως πρώτη επιλογή υποψηφιότητα από την κεντροαριστερά, με ισχυρό συμβολισμό συνέχισης της ίδιας πολιτικής και της ευρω-μνημονιακής επιλογής. Μια τέτοια επιλογή τον εμφανίζει να μην υποτάσσεται σε εσωκομματικές συντηρητικές πιέσεις και να προωθεί την ακροκεντρώα συναίνεση και συνεργασία ως βασικό πυλώνα της αστικής διακυβέρνησης. Ταυτόχρονα έτσι βασικές δυνάμεις της ακροδεξιάς θα μείνουν στην αντιπολίτευση, χρωματίζοντας αντιδραστικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια… Αν του βγει βεβαίως.
Με το κυβερνητικό αφήγημα αυτή που έχει αποκοιμηθεί είναι η κεντροαριστερή «αντιπολίτευση».Ανδρουλάκης και Φάμελλος έχουν γραμμή «σταθερότητας» ελπίζοντας πως η ΝΔ θα πέσει ως «ώριμο φρούτο», ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν σταθερά εντός της κυρίαρχης πολιτικής. Ο Κασελλάκης κινείται ακόμα πιο δεξιά.
Αγώνας για «ψωμί-ειρήνη-ελευθερία», ανατρεπτική Αριστερά, νέα κομμουνιστική οργάνωση
Την ίδια ώρα, κι ενώ υπάρχει ενεργό αγωνιστικό δυναμικό –που σκάει μύτη σε σημαντικούς επιχειρησιακούς και κλαδικούς αγώνες, στην απεργία στις 20 Νοέμβρη, σε πολιτικές κινητοποιήσεις όπως το Πολυτεχνείο, για την Παλαιστίνη, στις 6 Δεκέμβρη- δεν μπαίνει γραμμή για ένα κίνημα διεκδίκησης κρίσιμων κατακτήσεων (π.χ. μισθός, σύνταξη), απόκρουσης των αντιδραστικών τομών και συνολικής ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ, ΝΑΤΟ, κεφαλαίου. Είναι σκάνδαλο αυτό που γίνεται στην Ελλάδα με τους μισθούς, τη στέγη, την ενέργεια, τα τρόφιμα. Που είναι ένας αγώνας διαρκείας, με αποφασιστικότητα, σχέδιο, απεργίες, λογική σύγκρουσης για νίκη; Η χρεοκοπία του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι δεδομένη, αλλά είναι μεγάλες οι ευθύνες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, καθώς κι άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, που δεν βάζουν έναν ανατρεπτικό και νικηφόρο σχεδιασμό, αλλά ακολουθούν το εορτολόγιο εκτόνωσης του Παναγόπουλου.
Σε αυτές τις συνθήκες η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη δημιουργία μιας πραγματικής ανατρεπτικής εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, με πυλώνα ένα ισχυρό ταξικό εργατικό κίνημα και την ανασυγκρότηση του κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος της ανατρεπτικής, αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς, έχει ιδιαίτερη σημασία. Καθώς όσο μεγάλη κι αν είναι η φθορά της κυβέρνησης, όσο κι αν το μέλλον μπορεί να μας επιφυλάσσει κοινωνικές εκρήξεις κι απρόβλεπτες καταστάσεις -γιατί έχει συσσωρευτεί πολύ ενέργεια- για να πάνε τα πράγματα σε αριστερή, αντικαπιταλιστική, ανατρεπτική κατεύθυνση, απαιτείται ισχυρή και συνειδητή πολιτική παρέμβαση.
«Οι μαχητικές τάσεις του κινήματος πρέπει να αξιοποιήσουν την κρίση νομιμοποίησης της κυβέρνησης και της συναινετικής αντιπολίτευσης και να φιλοδοξήσουν να μπουν μπροστά στην εργατική και λαϊκή αντεπίθεση, για να σταματήσουν και να ξηλωθούν οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις ΝΔ-ΕΕ-κεφαλαίου, στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία, το περιβάλλον παντού. Για να σταματήσει η μηχανή του πολέμου», υπογραμμίζει η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καλώντας σε συνολικό πολιτικό αγώνα για «ψωμί-ειρήνη-ελευθερία», ενάντια «στην πολιτική που προτάσσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, την υποταγή στα νέα μνημονιακά σύμφωνα σταθερότητας της ΕΕ, στο ιμπεριαλιστικό πολεμικό σφαγείο. Για να ανατραπεί η δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ, κόντρα σε κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής».
Ο αναγκαίος άμεσος πολιτικός αγώνας με εργατικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο απαιτεί τον προγραμματικό επανεξοπλισμό για τον κομμουνισμό στην εποχή μας και μια επαναστατική οργάνωση, πιο εργατική, πιο νεανική, πιο συνειδητή και αποφασισμένη, που να μπορεί ως συλλογικός διανοούμενος να μετασχηματίσει προωθητικά την εμπειρία της ταξικής πάλης και τις σύγχρονες δυνατότητες σε μια νέα προσπάθεια κομμουνιστικής επανεξόρμησης. Απ’ αυτή την άποψη η ελπιδοφόρα διαδικασία για τη συγκρότηση μιας νέας οργάνωσης κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που βρίσκεται σε εξέλιξη πανελλαδικά από την Πρωτοβουλία για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα, μπορεί να γίνει σημείο αντι-στροφής και αντεπίθεσης.
Οι ευχές μας για ένα καλύτερο κι ανατρεπτικό 2025 είναι ένα κάλεσμα για μια αισιόδοξη συλλογική δράση ανώτερου επιπέδου, γιατί όπως έγραψε ο Κώστας Βάρναλης: «Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ’ ευχές και παρακάλια… Κι αν είναι ο λάκκος σου βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Δεκεμβρίου
