Γιάννης Λαθήρας: Κινήματα πόλης για μηδενισμό δημοτικών τελών και φόρων

Δημοτικός σύμβουλος Συκεών – Νεάπολης με την Πόλη Αλλιώς – Ενωτική Ανατρεπτική Παρέμβαση

▶ Πόσο ισχυρό είναι το επιχείρημα της δημοτικής αρχής ότι η αύξηση των δημοτικών τελών αποτελεί «μονόδρομο» λόγω μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης;

Ο δήμος μας, όπως και πολλοί άλλοι, επέβαλε αύξηση κατά 36% των δημοτικών τελών και κατά 20% του δημοτικού φόρου! Προηγήθηκαν οι τεράστιες αυξήσεις σε όλες τις δημοτικές υπηρεσίες (τροφεία παιδικών σταθμών, ΚΔΑΠ, χρήση γυμναστηρίων και πολιτιστικών χώρων, κολυμβητήριο, δίδακτρα δημοτικών ωδείων, εισιτήρια δημοτικών κινηματογράφων, συνδρομή στα ΚΑΠΗ, ακόμη και στα δημοτικά κοιμητήρια). Το κεντρικό κράτος περικόπτει δραστικά τις επιχορηγήσεις –ακόμη και τις θεσμοθετημένες– στον δήμο, επιβάλει νέα χαράτσια (τέλος ταφής), ενώ το κόστος λειτουργίας αυξάνεται δραματικά. Οι δήμοι, παρά την «γκρίνια» τους, θεωρούν μονόδρομο τις αυξήσεις. Έτσι, αντί να διεκδικούν αγωνιστικά μαζί με τους δημότες επαρκείς πόρους για παιδεία, υγεία, πρόνοια, αθλητισμό και πολιτισμό, μετακυλύουν το κόστος και τα ελλείμματα στους ίδιους τους δημότες, υλοποιώντας την κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική και τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Άρα, η μόνη διέξοδος είναι στα τοπικά, ανεξάρτητα κινήματα που μπορούν να επιβάλλουν άλλες λύσεις.

▶ Πού έχει αντίκτυπο στην ζωή των πολιτών το ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί στους δήμους;

Οι αυξήσεις των δημοτικών τελών, φόρων και υπηρεσιών προσθέτουν ένα ακόμη βάρος στα φτωχά λαϊκά στρώματα του δήμου μας. Έρχονται σε μια εποχή που εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι και μικροεπαγγελματίες, οι οποίοι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, στενάζουν από την δυσθεώρητη ακρίβεια στα βασικά αγαθά, τα υπέρογκα ενοίκια, τις κατασχέσεις, τους πλειστηριασμούς, τις εξώσεις και τους φουσκωμένους λογαριασμούς. Έρχονται την ώρα που οι δημοτικές υπηρεσίες αποψιλώνονται από προσωπικό, περιορίζονται, ιδιωτικοποιούνται και υποβαθμίζονται. Σε πολλές περιπτώσεις (ΚΔΑΠ, παιδικοί σταθμοί κλπ) αναγκάζονται να στραφούν στις αντίστοιχες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Την ώρα που τα σχολεία αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες, γιατί δεν έχουν πάρει ακόμη ούτε ένα ευρώ μεσούσης της σχολικής χρονιάς, η κυβέρνηση –με εργαλείο την κατάργηση των σχολικών επιτροπών– μειώνει παραπέρα την χρηματοδότηση (είναι ήδη μειωμένη κατά 60% από την προμνημονιακή περίοδο). Έτσι τα σχολεία αναζητούν την συνδρομή των γονέων και των πάσης φύσεως χορηγών. Ο δήμος καλύπτει ένα μέρος των αναγκών μέσω της επιβολής του δημοτικού φόρου, ο οποίος δεν είναι καν υποχρεωτικός, όπως είναι τα δημοτικά τέλη καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού.

▶ Ποια είναι η αντιπρόταση ενάντια στο μοντέλο των δήμων ΑΕ, μέσω της φορολεηλασίας των κατοίκων τους;

Ως Πόλη Αλλιώς υπερασπίζουμε τη θέση για μία μόνο και ενιαία αναλογική φορολόγηση, ώστε να μην υπερφορολογούνται ληστρικά εργαζόμενοι και φτωχά κοινωνικά στρώματα μέσα από υπέρογκους άμεσους και έμμεσους φόρους αλλά και δημοτικά τέλη και χαράτσια. Είναι γνωστό ότι πληρώνουμε τους περισσότερους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, ΕΦΚ κλπ) στην Ευρώπη –από τους οποίους προέρχεται το 40,1% των φορολογικών εσόδων–, και ότι η Ελλάδα απέχει σημαντικά από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (31,5% το 2022). Μολονότι ο μέσος μισθός στη χώρα μας είναι ο τρίτος χαμηλότερος στην ΕΕ, οι Έλληνες πληρώνουν συνολικά περισσότερους φόρους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, από ό,τι για παράδειγμα οι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν τριπλάσιο μέσο ετήσιο μισθό (51.000 έναντι 17.000 ευρώ). Τα δημοτικά τέλη είναι ένα επιπλέον χαράτσι. Το μόνο που παίρνει υπόψη του είναι το εμβαδόν. Ούτε την οικονομική δυνατότητα του κατοίκου, ούτε την παλαιότητα, την αξία, τον όροφο και την κατάσταση του σπιτιού ή την μορφή ενός καταστήματος. Η έννοια της «ανταποδοτικότητας» είναι έωλη, αφού για παράδειγμα ένα κατάστημα fast food 30 τ.μ. παράγει πολύ περισσότερα απορρίμματα από ένα διαμέρισμα 80 τ.μ. που πληρώνει περισσότερα τέλη. Στην δε περίπτωση του ηλεκτροφωτισμού είναι προδήλως παράλογη. Σε ένα τέτοιο πολιτικό πλαίσιο, τα κινήματα πόλης πρέπει να διεκδικούν τον μηδενισμό δημοτικών τελών και φόρων. Αυτό αποτελεί λογική και κοινωνικά δίκαιη διεκδίκηση, αφού τα έξοδα που αφορούν στις συγκεκριμένες υπηρεσίες πρέπει να καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτός όμως έχει προτεραιότητες την εκπληκτική αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, την εξυπηρέτηση του παράνομου και ληστρικού δημόσιου χρέους και την στήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες –ενώ θησαυρίζουν– συνεισφέρουν ελάχιστα και εντελώς δυσανάλογα στα κρατικά έσοδα.