Γιώργος Τσαντίκος
Η νέα εποχή Τραμπ στις ΗΠΑ και τον κόσμο σηματοδοτεί την επίσημη επάνοδο της ακροδεξιάς. Όχι ότι έλειψε ποτέ από το προσκήνιο. Απλά, από κατοικίδιο μαντρόσκυλο έχει αναλάβει και επίσημα πλέον τον πρώτο ρόλο σε μια σειρά κυβερνήσεις.
Η νέα εποχή Τραμπ στις ΗΠΑ και τον κόσμο σηματοδοτεί την επίσημη επάνοδο της ακροδεξιάς στην εξουσία. Όχι ότι έλειψε ποτέ η ακροδεξιά από το προσκήνιο. Απλά, από κατοικίδιο μαντρόσκυλο ή και «ο ευγενικός καλοντυμένος θείος που μας επισκέπτεται στις γιορτές και φέρνει πλούσια δώρα, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκε στην Αργεντινή το 1945», έχει αναλάβει και επίσημα πλέον την εξουσία.
Ο Ίλον Μασκ είναι ο «σκιώδης αντιπρόεδρος» του Τραμπ και η απόλυτη επιβεβαίωση ότι η αστική δημοκρατία δεν είναι πλέον τάση. Τάση είναι η μόδα με τα τραπεζώματα που έκανε για τρεις μήνες το NSDAP πριν από 90 χρόνια στους γερμανούς βιομήχανους, για να τους εξηγήσει ότι ο φασισμός κάνει καλό στις μπίζνες. Μόνο που αυτή τη φορά, τη δουλειά την έχει αναλάβει ο ίδιος ο «επιχειρηματικός κόσμος». Ο καπιταλισμός πρόλαβε την αριστερά και σε αυτό.
Αντί για τον «συλλογικό Μαρξ» βρέθηκε πρώτα ο «συλλογικός Χίτλερ».
Μπορεί να λειτουργήσει η λογική του «μικρότερου κακού» στην εποχή των συλλογικών και επιχειρηματικών Χίτλερ;
Ο Μασκ λοιπόν, ο αυστηρά κρατικοδίαιτος μπαζιλιονομυριούχος, μίλησε και αυτός στην ορκωμοσία Τραμπ, χαιρετώντας ναζιστικά και έχοντας έτοιμη την «επικοινωνιακή μασκεξήγηση» της χειρονομίας. Την έκανε δηλαδή ώστε μετά να πει ότι «να και η Κάμαλα την είχε κάνει» και να διαδώσει τον λόγο του ο στρατός μαργιτών ώστε να αποδειχθεί στην πράξη ότι «είστε ημίτρελοι αριστερούληδες, βλέπετε παντού ναζί». Και να μη συζητάμε και για τα ουσιώδη και για τα επουσιώδη κατά βούληση, αλλά να προσπαθούμε να «βγάλουμε συμπέρασμα» που λέει και ο συνήθης επίλογος ανακοινώσεων.
Οι ΗΠΑ ωστόσο δεν άλλαξαν μέσα σε ένα απόγευμα. Δεν ήταν για παράδειγμα «ειρηνευτικές» στη Γάζα, αλλά στήριξαν αναφανδόν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κυβέρνηση. Ούτε ήταν «προοδευτικές» απέναντι στις λατινοαμερικάνικες χώρες ή ανεκτικές, μέχρι τουλάχιστον να εκλέξουν κάποιον της αρεσκείας τους.
Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της χειρονομίας του ακροδεξιού Μασκ είναι μικρή έκπληξη, αν για παράδειγμα έχεις από πριν καταλήξει στο σώφρον συμπέρασμα ότι δεν είναι ο Τζόνι Ρότεν από την ανάποδη (που και ο Ρότεν πλέον κάτι παρόμοιες βλακείες λέει πια) και έχεις διαβάσει τι ανεβάζει ο Μασκ στο προσωπικό του μέσο κοινωνικής δικτύωσης.
Παρεμπιπτόντως, και στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός έχει το δικό του, προσωπικό πρακτορείο ειδήσεων, το ΑΠΕ. Ειδικά τις Κυριακές, η πρώτη σελίδα του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της χώρας, μοιάζει με πρωινό καφέ της κυβέρνησης και του κόμματος.
Πέρα από τον συγκλονισμό της χειρονομίας, θα πρέπει λίγο να σκεφτούμε μήπως είναι προβληματικό αν πρέπει να φτάσουμε εκεί για να θυμηθούμε ότι η ακροδεξιά κάνει κανονικό κουμάντο.
Μήπως δηλαδή μια σειρά πράγματα έχουν δημιουργήσει ένα σχετικό μιθριδατισμό; Ο έλληνας πρωθυπουργός-ινφλούενσερ έσπευσε να επαναλάβει τα περί «δύο μοναδικών φύλων», γιατί έρχονται και ταιριάζουν τόσο ωραία με την τάση της εβδομάδας που ξεκίνησε με την επιλογή Τασούλα για πρόεδρο της δημοκρατίας. Πριν από κάτι χρόνια, ο Τραμπ ήταν «διαβολικά καλός με τον τρόπο του». Σήμερα στην Ελλάδα, μπορείς να ακούσεις τραμπικές αηδίες από ανθρώπους που δηλώνουν αριστεροί.
Αν δείτε κάποιες από τις σειρές του Τέιλορ Σέρινταν, του πιο διάσημου και ταλαντούχου «ρεπουμπλικανίζοντα» ηθοποιού και σκηνοθέτη στις ΗΠΑ, ίσως αποκαλυφθεί ένα τμήμα της αδυναμίας αυτού που ονομάζεται «προοδευτικός κόσμος» να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα της καθημερινότητας και όχι μόνο.
Αν δείτε και το Apprentice του Άλι Αμπάσι, ίσως καταλάβετε και πώς λειτουργεί το κόλπο της ανελέητης επίθεσης με τα επιχειρήματα του αντιπάλου: εκεί που «ελευθερία» σημαίνει να αποκομίζεις όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος εις βάρος της εργατικής τάξης, με κάθε μέσο, κάθε τρόπο, κάθε κόστος. Ή να δίνεις χάρη σε καταδικασμένο ως μεσολαβητή διακίνησης ναρκωτικών και άλλων «καλουδιών», στο όνομα της ελεύθερης αγοράς και της «ελευθερίας».
Ή να πιστεύεις ότι «προοδευτικό» είναι κάτι που ορίζεται με τίτλους, απέναντι σε κάτι που είναι προφανώς ανήθικο και αποκρουστικό, πιστεύοντας ότι η λογική του «λιγότερου κακού» μπορεί να λειτουργήσει κάπως, στην εποχή των συλλογικών και επιχειρηματικών Χίτλερ…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Ιανουαρίου
