Τον Τραμπ πολλοί εμίσησαν, τον τραμπισμό ουδείς. Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί εν συντομία η στάση κυβερνητικών στελεχών σε Ελλάδα και Ευρώπη αναφορικά με τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές. Γιατί τόσο όσοι πανηγυρίζουν ανοιχτά για την επικράτηση του πάμπλουτου επιχειρηματία που εμφανίστηκε ως… προστάτης των φτωχών, όσο και όσοι ήλπιζαν σε μια νίκη της Κάμαλα Χάρις, επί της ουσίας υλοποιούν παρόμοια ατζέντα, με βασικά χαρακτηριστικά τη στροφή προς τον εθνικό προστατευτισμό, την αντιμεταναστευτική υστερία, την πολεμική προετοιμασία και την προώθηση ολοένα πιο επιθετικών αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων».
Αδιαμφισβήτητα υπάρχουν επιμέρους διαφοροποιήσεις σε ζητήματα όπως ο σεβασμός ορισμένων στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που κατά κύριο λόγο όμως εξαντλούνται σε διακηρυκτικά ευχολόγια όταν δεν εργαλειοποιούνται είτε ως «αντισταθμιστικό όφελος» για την εμπέδωση αντεργατικών ανατροπών είτε ως ένα ακόμη όπλο στην ιμπεριαλιστική φαρέτρα, κυρίως κατά ισλαμικών καθεστώτων. Και είναι αυτή η υποκρισία των «φιλελεύθερων» αστικών κομμάτων, που με το ένα χέρι υπογράφουν χάρτες δικαιωμάτων και με το άλλο φιμώνουν, καταστέλλουν και σπέρνουν πόλεμο και φτώχεια, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την εξάπλωση της αίσθησης σε απελπισμένα λαϊκά στρώματα ότι τα δικαιώματα αποτελούν «χόμπι» των βολεμένων αστικών ελίτ.
Η διαπίστωση αυτή όμως ούτε δικαιολογεί ούτε υποτιμά τους κινδύνους από την ακροδεξιά στροφή των δυτικών κοινωνιών, όπως αποτυπώνεται πια και σε εκλογικό επίπεδο. Για τα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες, για τον υπαρκτό κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου, για τις γυναίκες, τους μετανάστες, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα η γιγάντωση της ακροδεξιάς και η αναγωγή του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» σε βασικό μότο της Δύσης προμηνύουν ακόμα χειρότερες μέρες. Η «σκύλα» άλλωστε που γέννησε τον μεσοπολεμικό φασισμό, για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ, ζει και είναι πάλι σε οργασμό. Και πολύ έντονο, μάλιστα.
