Ανακοίνωση του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση για την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας ενάντια στις γυναίκες. Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, απαλλαγμένης από κάθε μορφή έμφυλης βίας και διακρίσεων. Για μια σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία. Κάλεσμα σε συγκεντρώσεις και πορείες. Δευτέρα 25/11, Αθήνα, 18:30, Σύνταγμα.
Η 25η Νοέμβρη είναι η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας ενάντια στις γυναίκες, ωστόσο η ημέρα αυτή έχει αποκτήσει ευρύτερο νόημα ως ημέρα συνολικά ενάντια στην έμφυλη βία, η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο τη βία απέναντι στις γυναίκες αλλά και τη βία λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Από το 1981 που καθιερώθηκε για πρώτη φορά η μέρα και από το 1991 που ανακηρύχθηκε από τον ΟΗΕ ως διεθνής μέρα, το αίτημα της εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρο.
Σήμερα η έμφυλη βία είναι καθημερινά στην επικαιρότητα, με πολυάριθμες γυναικοκτονίες και κακοποιήσεις. Η βαρβαρότητα του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού οξύνεται από τη πατριαρχία, την ομοφοβία, τη τρανσφοβία, και το σεξισμό. Πλέον, αυξάνονται και τα περιστατικά έμφυλης βίας που δηλώνονται ακόμη κι από την αστυνομία. Με το δεδομένο ότι ελάχιστα φτάνουν ως εκεί και σε αρκετά οι αστυνομικοί προτρέπουν τις καταγγέλουσες να μην προχωρήσουν σε καταγγελία “για να μη μπλέξουν” φανταζόμαστε πόσο περισσότερα είναι. Ιδιαίτερο ρόλο έχουν η εκκλησία και η ακροδεξιά με μια ρητορική πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του άντρα και ο φυσικός της ρόλος είναι η αναπαραγωγή και η φροντίδα της οικογένειας, νομιμοποιώντας έτσι την καταπίεση και την έμφυλη βία σε ό,τι «παρεκκλίνει».
Επίσης αναρίθμητα είναι τα φαινόμενα παρενοχλήσεων και ψυχολογικής βίας σε εργασιακούς χώρους, που μπορεί να μην καταγγελθούν ποτέ υπό το φόβο της απόλυσης. Σημαντικό ρόλο στη διαιώνιση τέτοιων περιστατικών παίζει και η φιλελεύθερη αντίληψη που στο όνομα της “ισότητας” ανατρέπει κάθε κεκτημένο εργασιακό δικαίωμα (άδειες μητρότητας, μικρότερο ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης κ.α.) οδηγώντας στην βαθύτερη εκμετάλλευση των γυναικών πόσο μάλλον όταν για την ίδια εργασία οι γυναίκες παίρνουν 15% λιγότερο μισθό από ότι οι άντρες συνάδελφοί τους. Για αυτούς τους λόγους οι διακηρύξεις της ΕΕ περί ισότητας είναι υποκριτικές όπως και οι νόμοι για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας και της παρενόχλησης στους χώρους εργασίας, οι οποίοι στη πράξη, υπό το καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας και του φόβου της απόλυσης και της ανεργίας, μένουν στα χαρτιά.
Στο κομμάτι των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων αποδείχτηκε περίτρανα ότι ένας νόμος, και μάλιστα ενταγμένος στην πολιτική τη ΕΕ για αναγνώριση ορισμένων “ατομικών” δικαιωμάτων, δε μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Είναι αυτονόητο πως κάθε είδους ζευγάρι, και άρα και τα ομόφυλα ζευγάρια, πρέπει να έχει το δικαίωμα επιλογής του τρόπου συμβίωσής του και το είδος της νομικής κατοχύρωσης που επιθυμεί όπως και δικαίωμα στην τεκνοθεσία με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που έχουν και τα ετερόφυλα. Από εκεί και πέρα όμως, χρειάζονται πολλά περισσότερα για να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις στην κοινωνική ζωή, οι διακρίσεις τόσο κατά την αναζήτηση, όσο και στον χώρο εργασίας αλλά και τα περιστατικά βίας που τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα βιώνουν καθημερινά.
Ανυπολόγιστη είναι η βία που δέχονται οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα της προσφυγικής και μεταναστευτικής κοινότητας όπως και τα θύματα trafficking καθώς εκεί η καταγγελία είναι απαγορευτική. Άλλωστε οι ίδιες οι αιτίες της μετανάστευσης, οι πόλεμοι και η φτωχοποίηση γεννούν και οξύνουν την έμφυλη βία. Οι ηρωικές γυναίκες της Παλαιστίνης είναι, μαζί με τα παιδιά τους, τα κύρια θύματα της γενοκτονίας του Ισραήλ και γενικά της κατοχής της Παλαιστίνης εδώ και δεκαετίες. Αποκορύφωμα ο τελευταίος χρόνος, όπου το 70% των επίσημα καταγεγραμμένων θανάτων στη Γάζα είναι γυναίκες και παιδιά, με τα περισσότερα θύματα να είναι παιδιά σε ηλικίες 5 με 9 χρόνων .
Κοινωνική βάση για όλα τα παραπάνω είναι η διπλή εκμετάλλευση των γυναικών στο καπιταλισμό ο οποίος σε κρίση γεννά τέρατα. Το κεφάλαιο διασπά διαρκώς τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες αξιοποιώντας κάθε φυλετική, έμφυλη ή άλλη διαφορά. Πάνω σε αυτή την ανισότητα, πάνω στην βάση της διπλής εκμετάλλευσης υψώνονται και αναπαράγονται οι προκαταλήψεις, οι πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας και συμπεριφορές, οι αντιλήψεις ιδιοκτησίας της γυναίκας. Σε ένα σύστημα που αγωνιά να ξεπεράσει την κρίση του σπέρνοντας πολέμους, αυταρχισμό και στυγνή εκμετάλλευση των καταπιεσμένων , η πατριαρχία αναπαράγεται και εντείνεται.
Το ταξικό εργατικό, το φεμινιστικό και ένα σύγχρονο κίνημα κομμουνιστικής απελευθέρωσης είναι οι δυνάμεις που μπορούν να αντιπαλέψουν την έμφυλη βία από το σήμερα της εκμετάλλευσης μέχρι το αύριο της καθολικής χειραφέτησης. Οι υποκριτικές «οδηγίες αντιμετώπισης της βίας » που εκδίδει το κράτος στην τοπική ή την κεντρική του μορφή δεν παράγουν κανένα θετικό αποτέλεσμα αφού από την άλλη πλευρά ξεπλένει βιαστές και κακοποιητές. Όταν κάποιοι από τους παιδοβιαστές στην υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό υπάρχει περίπτωση να αποφυλακιστούν λογω του 18μηνου ενώ πολλοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και απειλούν την ανήλικη και την οικογένεια της, όταν στήνεται φασιστικό πογκρομ εναντίον τρανς ατόμων μέρα μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, όταν ο νόμος για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια παγιδεύει τις γυναίκες και τα παιδιά σε κακοποιητικά περιβάλλοντα, όταν βιαστές και προαγωγοί «βγαίνουν λάδι» από τη δικαστική εξουσία, τότε καμία κυβέρνηση και καμιά ΕΕ δεν μπορεί να μας πείσει ότι παίρνει μέτρα για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας.
Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία και καταπίεση δεν μπορεί παρά να έρχεται σε σύγκρουση με τον πυρήνα της ίδιας της εκμετάλλευσης και συνολικά με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας. Το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα σε κοινή πάλη με το ριζοσπαστικό, ταξικό φεμινιστικό κίνημα μπορεί και πρέπει να εντάσσει οργανικά στην πάλη του την ανατροπή των έμφυλων διακρίσεων και της έμφυλης βίας, των σεξιστικών αντιλήψεων και της πατριαρχίας εν γένει. Η ισότητα, ο αλληλοσεβασμός, η αυτοδιάθεση και εν τέλει η χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων είναι ο δρόμος που διαλέγουμε απέναντι στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής σήψης και της βαρβαρότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο παλεύουμε για:
Ίση αμοιβή για ίση εργασία. Κανένας αποκλεισμός από την εργασία λόγω φύλου, ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Ισότητα αντρών-γυναικών- ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Δημόσιες δωρεάν δομές στέγασης, οικονομική και ψυχολογική υποστήριξη στα θύματα έμφυλης βίας
Συμβουλευτικά κέντρα κατάλληλα στελεχωμένα με μόνιμο προσωπικό
Νομική κατοχύρωση του όρου γυναικοκτονία.
Ανατροπή των πολιτικών και των σχεδίων κυβερνήσεων και οργανισμών του κεφαλαίου για τον έλεγχο των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών
Πάλη ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού, τον σεξισμό την ομοφοβία, την τρανσφοβια.
Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, απαλλαγμένης από κάθε μορφή έμφυλης βίας και διακρίσεων. Για μια σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία.
Καλούμε σε συγκεντρώσεις και πορείες!
Δευτέρα 25/11, Αθήνα, 18:30, Σύνταγμα
