Σε κλίμα συγκίνησης πραγματοποιήθηκε την Τρίτη το μεσημέρι στο κοιμητήριο Ζωγράφου η πολιτική κηδεία του αγαπημένου συντρόφου μας Στάθη Παπαστεφανάτου. Τον αποχαιρέτησαν η οικογένειά του, φίλοι, σύντροφοι, συνάδελφοι, συγχωριανοί από την Κεφαλονιά και άλλοι συνοδοιπόροι αυτής της μεγάλης και όμορφης διαδρομής που είχε.
Αποχαιρετισμό απεύθυναν ο γιός του Γιώργος, οι φίλοι και σύντροφοι του από το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ένας αδερφικός του φίλος.
Όπως σημείωσε ο Γιώργος Παπαστεφανάτος μεταξύ άλλων «βαθιά μέσα σου σε παρακινούσε η ανάγκη να φιλοσοφήσεις τη ζωή σε κάθε στάδιο της, σε παρακινούσε η ανθρώπινη περιέργεια, η αγάπη για τη γνώση, η διαλεκτική σχέση και η παρακαταθήκη που είχες πάρει από τον παππού και τη γιαγιά και της αναζήτησης νέων δρόμων και αμφισβήτησης πεπατημένων λογικών της γενιάς σου. Αυτό το ανήσυχο επαναστατικό πνεύμα δεν ήταν εγωιστικό αλλά κατάφερες να το συνδυάσεις με την πατρική σου ιδιότητα».
Ο Άγγελος Χάγιος από το ΝΑΡ χαρακτήρισε τον Στάθη που υπήρξε ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης ως «βηματοδότη πολιτικής σκέψης και αποφασιστικής πολιτικής δράσης». Μίλησε για τη μακρόχρονη κοινή πολιτική τους διαδρομή και αγώνες ιδιαίτερα μετά τη μεταπολίτευση, αρχικά μέσα στο ΚΚΕ, στη συνέχεια στη δημιουργία του ΝΑΡ και τώρα ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές στο εγχείρημα για ένα νέο Κομμουνιστικό Πρόγραμμα και Κόμμα.
Ο Νίκος Κατσουλάκος εκ μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Βόρειας Αττικής μίλησε για όσα έμαθε δίπλα σε έναν άνθρωπο τόσο επίμονος αλλά και με βαθιά παιδεία όπως ήταν ο σύντροφος Στάθης. Όπως σημείωσε ήταν ο Στάθης ήταν ο μόνος από την οργάνωση που είχε ζήσει συγκεκριμένες ιστορικές εποχές λέγοντας ότι ο Στάθης ήταν «ο παππούς μας, με όλη την τρυφερότητα της έννοιας αλλά και όλη την ουσία».
Ολόκληρος ο επικήδειος του Άγγελου Χάγιου:
Ήταν, επίσης, ενεργό και πρωτοπόρο μέλος της Πρωτοβουλίας για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα, για την οποία. Και δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα το γεγονός ότι μέχρι και τις τελευταίες δύσκολες μέρες του, ενδιαφερόταν και έδινε ώθηση για να προχωρήσουν αποφασιστικά τα βήματα για τη συγκρότηση της νέας οργάνωσης.
Με το Στάθη συμμετείχαμε στις μεγάλες πολιτικές κι κοινωνικές μάχες της μεταπολίτευσης αλλά στις αναπτυσσόμενες συζητήσεις και αναζητήσεις απαντήσεων στις στρατηγικές ανεπάρκειες της κομμουνιστικής αριστεράς με ιδιαίτερη κριτική στις τακτικές συμβιβασμού και ουράς στις «δημοκρατικές» δυνάμεις. Ο Στάθης ως μέλος του ΚΚΕ δραστηριοποιήθηκε στις οργανώσεις επιστημόνων, ιδιαίτερα των εργαζομένων στη βιομηχανία και καλλιτεχνών μέχρι το 1989, οπότε πήρε ενεργό μέρος στην ανταρσία απέναντι στην πολιτική ταξικής συνεργασίας του ενιαίου Συνασπισμού και του ΚΚΕ που, εκτός των άλλων, έθεσαν και τις βάσεις για το πρόγραμμα και τις προϋποθέσεις αστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και τελικά του εκφυλισμού του.
Στην τότε «παρέα» μας, σε μια χαρτοπετσέτα και από χέρι ποιητή γράφτηκαν στίχοι χαρακτηριστικοί της φάσης που ζούσαμε:
«οι γραμμές της άμυνας
Έσπασαν
Το σύνθημα να ανασυνταχτούμε
Χιλιόμετρα πίσω
Αγνοήθηκε από λίγους…»
Ανάμεσα στους λίγους και ο σύντροφος Στάθης με τον αξέχαστο Κώστα Τζιαντζή, με τον Δημήτρη Δεσύλλα μέχρι τέλους και με συγκεκριμένη άποψη για το ρόλο των μειοψηφιών σε όλες τις επαναστάσεις, στην επιστήμη, την τέχνη και, κυρίως, για την απελευθέρωση του κοινωνικού ανθρώπου.
Στο πλαίσιο αυτό συμμετείχε στη συλλογική μελέτη των εξελίξεων του σύγχρονου καπιταλισμού, της εμπειρίας από τις νίκες και τις ήττες των εργατικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα, τις αιτίες της κατάρρευσης του «υπαρκτού» αλλά και της στρατηγικής κρίσης στη χώρα μας. Επιδίωκε να αναδείχνει την εμπειρία των ανώτερων επαναστατικών κορυφών του κομμουνιστικού κινήματος με ταυτόχρονη αδιάλλακτη αντιπαράθεση στο σύνδρομο του ιστορικού συμβιβασμού και του κυβερνητισμού που αναπτύσσονταν στην κομμουνιστική αριστερά.
Στην Καισαριανή τον Ιούλιο 2021, στην πρώτη συνδιάσκεψη της Πρωτοβουλίας για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα,ανέπτυξε την θέση και επιλογή του για συνειδητή στράτευση στην υπόθεση ενός νέου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος της εποχής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Που θα συμβάλει σε μια αντικαπιταλιστική αριστερά της πράξης με αυτοτέλεια από την αστική πολιτική και από τον κάθε φορά πιο «δημοκρατικό» τμήμα της με τακτική ανατρεπτικής κοινής δράσης των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς. Όλα αυτά όχι ως αυτοσκοπό οργανωτικής επιβίωσης αλλά για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και των ανεξάντλητων δυνάμεων της για την επαναστατική αλλαγή και την κομμουνιστική απελευθέρωση.
Ο Στάθης αποτέλεσε και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ολοκληρωμένης προσωπικότητας με πολύπλευρη σκέψη και ενδιαφέροντα. Συμπύκνωνε, ταυτόχρονα, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και σκεπτικό τον κεφαλλονίτικο ριζοσπαστισμό, το χιούμορ, την αθυροστομία, στην παρέα, στο κρασί και το τραγούδι πάντα «αισιόδοξος εραστής της ζωής και της επανάστασης» όπως έλεγαν και λένε οι φίλοι του. Η δημιουργική σχέση του με την επιστήμη, την τέχνη με κριτήριο την απελευθέρωση του κοινωνικού ανθρώπου ενάντια στον αστικό πολιτισμό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Συνέβαλε με τη σταθερή διαλεκτική υλιστική φιλοσοφική του επιλογή, στη θεωρία και στην πράξη, σε πρωτοβουλίες για την απελευθέρωση του κοινωνικού ανθρώπου από τον ανορθολογισμό, τον σκοταδισμό και τη θρησκοληψία. Θεωρούσε ανεπαρκή και συμβιβαστική την τακτική της αριστεράς απέναντι εκκλησία. Έδινε μεγάλη σημασία και στην προσωπική στάση των κομμουνιστών. Γι αυτό σε φάσεις αντιπαράθεσης για τη θεσμοθέτηση της πολιτικής τελετ’ης σε γάμους κηδείες κλπ μίλαγε και έγραφε ανοιχτά ότι ο αγώνας του «για την απελευθέρωση του ανθρώπου από προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες, παραμορφωτικούς φακούς και θρησκοληψίες» του επιβάλει την επιλογή για «καμιά θρησκευτική τελετή κανενός δόγματος γνωστού η άγνωστου για την εκφορά μου». Στη βάση αυτή έλεγε και έγραφε: «Αν θέλουν οι φίλοι μου, τα παιδιά, η γυναίκα μου να χαρούν, να τργουδήσουν,, να πιούν κρασί, να χορέψουν για τη μνήμη που μένει κι αυτή ας είναι καλή»
Μαζί με τους δικούς του ανθρώπους, την Λένα και τα παιδιά του, τους συντρόφους και φίλους του, όλους όσους περπάτησαν μαζί του στους δύσκολους δρόμους της ταξικής πάλης, θα κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του, τις σκέψεις, τις επιλογές και τις ατάκες του και, πάνω από όλα, τους δρόμους που περπάτησε ως ακέραιος άνθρωπος και κομμουνιστής.
