Κώστας Μπουγιούκος, γράμμα από τη Γαλλία
Από τις 5 Σεπτέμβρη, όταν πήρε το χρίσμα, προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση ο πρωθυπουργός τη Γαλλίας, Μισελ Μπαρνιέ. Είχαν ήδη περάσει 51 μέρες από την διάλυση της βουλής και οι δύο αυτοί αριθμοί αποτελούν χρόνους ρεκόρ για την 5η γαλλική δημοκρατία. Ρεκόρ αποτελεί και η πρωτοφανής εμμονή του Εμ. Μακρόν να αρνηθεί την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στην πρώτη δύναμη, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Η εικόνα αυτή αποδεικνύει τόσο το σκληρό και αρραγές μέτωπο της γαλλικής αστικής τάξης όσο και τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες του Μετώπου. Οι «κόκκινες γραμμές» του συστήματος εξουσίας της Γαλλίας είναι ξεκάθαρες – όλο και πιο (ακρο)δεξιά για να μπει δήθεν φράγμα στην Ακροδεξιά!
Οι πρώτες δηλώσεις Μπαρνιέ είναι χαρακτηριστικές: Σκλήρυνση της πολιτικής για τους ξένους που ήδη ζουν στην Γαλλία, σκληρά ταξικές φορολογικές ρυθμίσεις, υπουργοί από το δεξιό άκρο της Δεξιάς και, βέβαια, ούτε κουβέντα για το ασφαλιστικό και την άρση της αντιδραστικής μεταρρύθμισης. Το ασφαλιστικό καταδεικνύει και τα κοινοβουλευτικά όρια του ΝΛΜ, το οποίο έχει (και ορθώς) την κατάργησή του μια από τις σημαίες στο πρόγραμμα του μεν, δεν έχει όμως καμιά πιθανότητα να το καταφέρει κοινοβουλευτικά. Τα όρια αυτά, φυσικά, δεν σταματάν εκεί. Η Γαλλία βρίσκεται σήμερα υπό την πίεση των Βρυξελλών για «νοικοκύρεμα» των δημοσιονομικών της, ενόψει του προϋπολογισμού του 2025. Πόσο θα μπορούσε το Μέτωπο, λοιπόν, που δεν έχει καν την πλειοψηφία στην βουλή, να αντιπαρατεθεί στο ενιαίο αστικό μπλοκ (από την Λεπέν μέχρι τους πιο φιλελεύθερους των μακρονιστών) και να πετύχει φιλολαϊκά μέτρα;
Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε θα προκύψει από την βουλή, πρέπει να αναζητηθεί στο πολυδιάστατο δυναμικό της γαλλικής εργατικής τάξης που, στα 7 χρόνια της προεδρίας Μακρόν, έχει δώσει σκληρούς ταξικούς αγώνες και συνεχίζει.
