Γιάννης Ελαφρός
Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και ευρύτερος κόσμος του κινήματος και της «εκτός των τειχών» Αριστεράς προβληματίζεται για το τι θα ψηφίσει την Κυριακή 9 Ιούνη. Υπάρχει μια ανοικτή συζήτηση για το τι δεν έγινε, κυρίως από τη σκοπιά του τι πρέπει και μπορεί να γίνει στην επόμενη περίοδο, που όλα δείχνουν πως θα είναι καυτή. Οι απαντήσεις ποικίλουν, ενώ πολλά πράγματα λείπουν. Το ερώτημα όμως πάντα έρχεται πιεστικό: «Ό,τι λείπει, λείπει», έλεγαν οι Ζαπατίστας. Τώρα, τι κάνουμε;
Κατ΄αρχήν υπάρχουν οργανώσεις, που στον ένα ή τον άλλο βαθμό και με τον δικό τους τρόπο, θέτουν ως στόχο τους την ενίσχυση της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αντιΕΕ αριστεράς.
Έτσι το «Κόκκινο Νήμα» σημειώνει πως «επιλέγουμε να προτείνουμε ως χρησιμότερη την κριτική ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν επιλέγουμε επιπρόσθετα την κριτική υποστήριξη στο ΚΚΕ ή στο ΜΕΡΑ25 γιατί ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος στον πολιτικό συντηρητισμό και τον σεχταρισμό εντός της Αριστεράς. Ενώ ψήφος στο ΜέΡΑ25 είναι ψήφος σε μια ετεροχρονισμένη μεταμοντέρνα αναπαλαίωση των αδυναμιών και αδιεξόδων της αριστερής κριτικής στην ηγεσία Τσίπρα μέχρι και τη μνημονιακή στροφή του 2015».
Από την πλευρά της η Κίνηση για την Ενότητα της Μαχόμενης Αριστεράς (ΚΕΜΑ), χωρίς να αναφερθεί σε πολιτικές δυνάμεις, βάζει με σαφήνεια το πολιτικό στίγμα που θεωρεί αναγκαίο: «Στις ευρωεκλογές πρέπει να δοθεί πολιτική και ιδεολογική μάχη ενάντια στην ΕΕ του πολέμου, του ρατσισμού και της φτώχειας, να ενισχυθούν οι δυνάμεις της Μαχόμενης Αριστεράς που παλεύουν για μια ουσιαστική ρήξη και έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ».
Διαφορετική στάση έχουν άλλες οργανώσεις.
Η Αναμέτρηση, έχοντας κάνει αρχικά μια ευρύτερη πρόταση συνεργασίας, συνέχισε τις συνομιλίες με ΜέΡΑ25, ΛΑΕ, Παρέμβαση για μια Ανταγωνιστική Αριστερά για κοινή κάθοδο. Παρά τα «αρκετά σημεία συγκλίσεων», όπως σημειώνει,υπήρξαν και «κρίσιμες αποκλίσεις, ειδικά ως προς την αντίληψη περί ισοτιμίας αλλά και ως προς το πολιτικό στίγμα και την ανάγκη ανάδειξης του νέου χαρακτήρα του εγχειρήματος». Με βάση αυτό ανακοίνωσε πως δεν θα συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο ΜέΡΑ25-Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά, ούτε σε κάποιο άλλο, δίνοντας «ευχές για καλή επιτυχία στην προσπάθεια τους». Είναι ένα ερώτημα ποια σημεία συγκλίσεων βρέθηκαν με το ΜέΡΑ25, που βλέπει πως η ΕΕ μπορεί να γίνει πυλώνας ειρηνευτικών πρωτοβουλιών ή διατυπώνει προτάσεις για «πράσινη» και «κοινωνική» ΕΕ, αναπαράγοντας τις καταδικασμένες αυταπάτες για τη δυνατότητα μετασχηματισμού της.
Η ΔΕΑ καλεί για ψήφο στα κόμματα και τους συνδυασμούς «που στηρίζουν (στον α’ ή στον β’ βαθμό ειλικρίνειας και πολιτικής δυνατότητας…) τις κοινωνικές αντιστάσεις. Αυτό θα καταμετρηθεί µε τις ψήφους στα αριστερά, κυρίως τις ψήφους στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Ενωτική Πρωτοβουλία ΜέΡΑ25/Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά».
Στην ίδια περίπου λογική κινείται η νεοσύστατη Μετάβαση, οργάνωση για μια κομμουνιστική προοπτική (από ΑΡΑΝ, Σ.Κ. Σχέδιο, ανένταχτους/ες), που σημειώνει πως κανένας από τους πέντε αριστερούς συνδυασμούς (ΚΚΕ, ΜέΡΑ25-Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μ-Λ ΚΚΕ και ΟΚΔΕ) «δεν εκφράζει με επάρκεια τις ανάγκες της περιόδου» και πως όλες «ειδικά οι τρεις μεγάλες […] έχουν, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, σημαντικές ευθύνες για τη στασιμότητα, τον κατακερματισμό και την αδυναμία του μαζικού κινήματος να νικήσει». Η Μετάβαση καλεί τον κόσμο της Αριστεράς και του κινήματος «να συμμετέχει στις ευρωεκλογές και να εκφράσει, όπως κρίνει καλύτερα με την ψήφο του, την αναζήτηση για μια Αριστερά αντισυστημική, μαχητικά διεκδικητική, μετωπική και ενωτική, αντιπολεμική-αντιϊμπεριαλιστική και αντιΕΕ».
Το Ξεκίνημα ασκώντας κριτική σε ΚΚΕ, ΜέΡΑ25 και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σημειώνει πως «παρόλα αυτά, η προφανής επιλογή για τον κόσμο της Αριστεράς και των κινημάτων, όπως και για κάθε προοδευτικό άνθρωπο είναι να στηρίξει τα αριστερά ψηφοδέλτια (ΚΚΕ, ΜέΡΑ25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) παρά τα προβλήματα τους, σαν τον μόνο τρόπο να καταγραφεί μια ψήφος διαμαρτυρίας από τα αριστερά».
Το αξιοσημείωτο σε ορισμένες τοποθετήσεις, που γίνονται μάλιστα από οργανώσεις με κομμουνιστικές ή επαναστατικές διακηρύξεις, είναι πως υπάρχει ένα τσουβάλιασμα του ΚΚΕ, του ΜέΡΑ25 και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην «Αριστερά». Με βάση αυτό κάθε επιλογή είναι θεμιτή και μπορεί τελικά να γίνεται και με καθαρά κοινοβουλευτικά κριτήρια: Ποια δύναμη θα βγάλει εκπροσώπους, ποια έχει μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά κ.λπ. Παρόμοιες προσεγγίσεις υπονομεύουν άμεσα και μακροπρόθεσμα την αναγκαία πολιτική αυτοτέλεια και διακριτότητα της ανατρεπτικής, αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς, προκαλώντας τελικά πλήγμα και σε αυτά για τα οποία παλεύουν οι αγωνιστές/στριες των συγκεκριμένων οργανώσεων.
Γιατί δεν είσαι «ό,τι δηλώσεις». Πώς μπορεί μια δύναμη να είναι αριστερή, όταν μιλάει για τεχνοφεουδαρχία και δεν έχει καν μαρξιστική ανάλυση, όπως το ΜέΡΑ25; Άραγε η ΔΕΑ και η Μετάβαση συμφωνούν με τη στάση του ΚΚΕ το 2015, αλλά και στην τωρινή υποστήριξή της από τον Περισσό με τη λογική πως δεν μπορούν ούτε να τίθενται πολιτικοί στόχοι ανατροπής; Δεν είναι αυτό μια αναίρεση της ίδιας τους της ιστορίας;
Ο χώρος της Αριστεράς δεν είναι ενιαίος. Πάντα διαχωριζόταν ανάμεσα στις ρεφορμιστικές (όπως το ΚΚΕ) ή και διαχειριστικές δυνάμεις και σε αυτές που αναζητούσαν και πάλευαν στον αντικαπιταλιστικό και επαναστατικό δρόμο, με πολλές δυσκολίες ή και αποτυχίες, ειδικά στην εποχή μας. Η ψήφος στο ΚΚΕ από αγωνιστές/στριες του μαχητικού κινήματος και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς θα έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της προσπάθειάς του για εξοβελισμό και περιθωριοποίηση κάθε άλλης αγωνιστικής και αριστερής φωνής, δημιουργώντας πιο δύσκολους όρους για την αντεπίθεση και αναγκαία ανασυγκρότηση της ανατρεπτικής Αριστεράς. Η ψήφος στο ΜέΡΑ25-ΛΑΕ θα ενισχύσει τάσεις φιλοΕΕμετα-αριστερής προσωποκεντρικής διαχείρισης, σε συνδυασμό με την ανοχή σε αποκρουστικές πρακτικές επιβολής (ΑΡΑΣ), που καμία σχέση δεν έχουν με την Αριστερά.
Αντίθετα, η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ανατρεπτική Συνεργασία «ποτίζει» τον ευρύτερο χώρο της ανεξάρτητης Αριστεράς και ειδικά εκείνων των δυνάμεων που έχουν σαφή και αιχμηρή αντιΕΕ, αντιΝΑΤΟϊκή/αντιπολεμική και αντικαπιταλιστική στόχευση. Συμβάλλει στην ενίσχυση μαχητικών τάσεων στο μαζικό κίνημα, που δίνονται κοινοί αγώνες. Σε καμία περίπτωση δεν εκλαμβάνεται ως γενική «επιβράβευση», πόσο μάλλον που οι ίδιες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν συνείδηση και των αδυναμιών και των ορίων τους. Θέτουν μάλιστα ως στόχο την ευρύτερη και ανώτερη συσπείρωση δυνάμεων και αγωνιστών/στριών στον πόλο-μέτωπο της αντικαπιταλιστικής και ανατρεπτικής Αριστεράς της εποχής μας. Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ανατρεπτική Συνεργασία κρατά ανοικτή αυτή τη δυνατότητα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (1.6.24)
