Ειρήνη Θάνου
Συνάδελφος, σύντροφος, πολυαγαπημένος φίλος όλης της ενήλικης ζωή μου. Αδερφός.
Ξεκινήσαμε μαζί από την Πάτρα να «πηδάμε τα κύματα» και φτάσαμε στην μεγάλη Αθήνα να πλοηγηθούμε στις μέρες της άμπωτης των μεγάλων κινημάτων και της επισφάλειας μας. Πάντα να μας θυμίζεις πως ό,τι έχουμε είμαστε εμείς, συνέδεσες όλες και όλους που βρεθήκαμε στη ζωή σου.
Βαθύτερα στην καθημερινότητά μας και κόντρα στην εποχή, έβλεπες τα υπόγεια ρεύματα ενός κόσμου αόρατου, ενός δυναμικού που δεν είχε έκφραση. Και μαζί προσπαθήσαμε να εκφράσουμε.
Έκανες την αγωνία σου και την αγάπη για τους συναδέλφους σου δύναμη και κίνηση για να αναγνωριστεί ο κλάδος μας και να συγκροτηθούμε ως σωματείο. Πάντα με στραμμένο το βλέμμα στους τελευταίους της γαλαρίας. Στους εργάτες της διανόησης αλλά και τους ναύτες των ερευνητικών πλοίων που ταξιδεύατε.
Bigger than life- θα με κορόιδευες ότι στα λέω στα αγγλικά- δεν παραδόθηκες στη ζωή, αλλά την καβαλούσες σαν μεγάλο κύμα. Στήριγμα, και έμπνευση να μας διευρύνεις τις γραμμές των οριζόντων προς το συλλογικό μας όνειρο να αλλάξουμε αυτό το άσχημο κόσμο. Όμως πέρα από τα οράματα να ζούμε στο εδώ και το τώρα με όλο το είναι μας. Κατάφερνες να ακτινοβολείς την γοητεία των νέων χρόνων και εποχών που παρέα αναζητούσαμε.
Ήσουν εκεί σε όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες του σωματείου μας. Σε κάθε απεργία κι αγώνα, στις καθημερινές μάχες στο ΕΛΚΕΘΕ. Επιθυμούσες και συνέβαλες για ένα σωματείο αληθινά εργατικό και χρήσιμο. Για ένα συνδικαλισμό επικίνδυνο για όσους διαιωνίζουν την φτώχια μας. Δεν χαριζόσουν και δεν στρογγύλευες «Να μαστε και κάπου ανθρώποι» έλεγες. Γιατί πάνω απ’όλα ήσουν άνθρωπος.
Ο Άνθρωπος, με Α κεφάλαιο. Θα έλεγες ότι υπερβάλω. Ταπεινός με ένα τρόπο τόσο αξιοθαύμαστο αλλά και εκνευριστικό που ντράπηκες να μας πεις για το βραβείο που πήρες για την έρευνα σου. Πάντα όμως ενθουσιώδης να μας διήγησε τα θαλασσινά ταξίδια, τα καλλιτεχνικά και αθλητικά σου πάθη, τα φοβερά γλέντια και τα σχέδια σου.
Με βαθιά ενσυναίσθηση και ευαισθησία. Στα πράσινα αγαπησιάρικα μάτια σου, τη ζεστή σου αγκαλιά, την φωνή σου ακουμπήσαμε τις αγωνίες για να ελαφρύνουν με το μοίρασμα.
Μα και με τον Κολωνιώτικο κυνισμό, που όλο σε μάλωνα ότι δεν ταιριάζει με την επτανησιακή σου ιδιοσυγκρασία. Ξέρω όμως ότι ήσουν ατόφιος εσύ. Οξειδώθηκες μες στη νοτιά των ανθρώπων. Με τις μεταβολές, τις αντιφάσεις, τις αναζητήσεις σου. Τέλειος ατελής.
Δεν προλάβαμε να γιορτάσουμε μαζί τα 3 χρόνια ίδρυσης του σωματείου μας καθώς έμελλε την ίδια μέρα να κάνεις το τελευταίο σου ταξίδι προς τη θάλασσα. Προς το πολύ γαλάζιο που αγάπησαμε μαζί σου. Ωκεανογράφε των υδάτων εντός μας
Η ύπαρξη σου ένας βιωμένος λυρισμός. Το κενό που αφήνεις δεν αναπληρώνεται. Όταν θα ανταμώνουμε όμως ίσως να μοιάζει σα να είσαι εκεί αφού κουβαλάμε μέσα μας ένα κομμάτι από εσένα σπουδαίε λαμπερέ μας αδερφέ.
Στα ερωτήματα του σήμερα θα βρούμε απαντήσεις και για σένα. Στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή θα παλεύουμε και για σένα. Στα γλέντια τα λαϊκά, τα συλλογικά, θα έχουμε ένα ποτήρι και για σένα
Δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα Σπυρέτο μας. Απέραντη αγάπη.
«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει “δικό μου είναι”
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.»
(Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ανέκδοτο ποίημα, γραμμένο το 1982, την εποχή που ετοίμαζε το σενάριο της ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα)
Οικογένεια, σύντροφοι και φίλοι αποχαιρέτησαν τον Σπύρο Χαϊκάλη
