Ο σύντροφος Γιάννης Νικολακόπουλος υπήρξε μια ξεχωριστή αγωνιστική φυσιογνωμία του εκπαιδευτικού κινήματος και πιο συγκεκριμένα του κινήματος των καθηγητών.
Το 1987 εκλέγεται στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και διαδραματίζει ένα καθοριστικό ρόλο για τις εξελίξεις. Κορυφαίες στιγμές είναι η μεγάλη απεργία του 1988 με κύριο χαρακτηριστικό της την καθολική συμμετοχή, καθώς επίσης και η συγκρουσιακή απεργία του 1990 με Πρόεδρο της ΟΛΜΕ τον Δημήτρη Μπαλωμένο και Γενικό Γραμματέα τον ίδιο. Οι απεργίες αυτές γίνονται σε μια περίοδο μετάβασης του συστήματος από την κεϋνσιανή διαχείριση στον νεοφιλελευθερισμό, μετάβαση που εγκαινιάζουν τα πρώτα μέτρα λιτότητας του 1985.
Ο σ. Γιάννης εντάχτηκε νέος στη ΚΝΕ και μετέπειτα στο ΚΚΕ. Η ένταξή του αυτή, που ήταν ασφαλώς μια μαχητική ταξική επιλογή εκείνα τα χρόνια, είχε κάποιες δραματικές συνέπειες την περίοδο των μεγάλων απεργιών. Ο σ. Γιάννης, ως γεν. γραμματέας του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές εκπαιδευτικούς έδινε τη μάχη στήριξης της απεργίας και ταυτόχρονα οργάνωνε με επιτυχία τις άμυνές του απέναντι στην ηγεσία του ΚΚΕ που επεδίωκε το κλείσιμο αυτής της μεγάλης απεργίας.
Το 1990 μετά την προσχώρηση του ΚΚΕ στον Συνασπισμό αποχωρεί από το ΚΚΕ μαζί με χιλιάδες άλλους και εντάσσεται στο Νέο Αριστερό Ρεύμα. Αργότερα αποχωρεί από το ΝΑΡ και εντάσσεται στην οργάνωση Νέο Κομμουνιστικό Σχέδιο.
Ο σ. Γιάννης Νικολακόπουλος ήταν σε κάθε περίπτωση μια εμβληματική προσωπικότητα, γιατί συνδύαζε με απαράμιλλο τρόπο την πολιτική οξυδέρκεια με την πολιτική και κινηματική τόλμη.
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε το Σάββατο πρωί στις 8:45 στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
Συμμεριζόμαστε τον πόνο της απώλειας όλων των οικείων του και ιδιαίτερα της αγωνίστριας συντρόφισσάς του Άσπας Μεταλληνού.
Θοδωρής Βουρεκάς
