Ιάσονας Μαρκάτος*
▸Βρισκόμαστε μόλις μια «ανάσα» πριν τις πανελλαδικές φοιτητικές εκλογές της Τετάρτης 22 Μάη, σε ένα κλίμα που επισφραγίζεται αδιαμφισβήτητα από την εκρηκτική συγκυρία που επικρατεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.
Η παγκόσμια φοιτητική Ιντιφάντα έρχεται να συνδεθεί με τις νωπές, ακόμα, μνήμες αλλά και παρακαταθήκες του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και να συνθέσει έναν καμβά όπου η νεολαία (και) στη χώρα μας σηκώνει ανάστημα και αντιδρά. Οι εκλογές αυτές, λοιπόν, αποκτούν χαρακτήρα δημοψηφίσματος της σπουδάζουσας νεολαίας για το εάν απορρίπτει ή όχι τις πολιτικές της κυβέρνησης, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του κεφαλαίου που σπέρνουν πολέμους και γενοκτονίες, γεννούν φτώχεια και εξαθλίωση κλπ.
Σε αυτές τις συνθήκες και με αυτό τον τόνο χρωματίζεται και το πρώτο κατέβασμα της Attack στα ΑΕΙ, της νεοσύστατης κίνησης που γεννήθηκε μέσα στη φλόγα του φοιτητικού κινήματος με τη συνείδηση της αναγκαιότητας της υπέρβασης των τελμάτων της πάλαι πότε ιστορικής ΕΑΑΚ και του πολιτικού στόχου της ενδυνάμωσης και της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια. Δεκάδες σχήματα που αποχώρησαν από την ΕΑΑΚ και κυρίως δεκάδες νεοσύστατα σχήματα συναντιούνται με την υπόσχεση πως θα γράψουν μια νέα σελίδα στο φοιτητικό κίνημα και στους αγώνες του.
«Η σύγκρουση ξεκίνησε και θα κρατήσει καιρό». Με αυτό το σύνθημα και με αυτή την υπόσχεση εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες εφορμούν στους φοιτητικούς συλλόγους με στόχο την ενίσχυση της φωνής εκείνης που είναι ικανή να πάει την σύγκρουση μέχρι τέλους. Ήδη με τα πρώτα βήματα συγκρότησής της η Attack καταφέρνει να συμμετέχει σε σχεδόν 100 ανοιχτά αγωνιστικά ψηφοδέλτια σε συλλόγους πανελλαδικά, γεγονός που αποδεικνύει πως αν μη τι άλλο τα πρώτα δείγματα είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα.
Στις 22 Μάη σε όλες τις σχολές θα χτυπάει δυνατά η «καρδιά» του ανυποχώρητου φοιτητικού κινήματος. Κόντρα σε όλες εκείνες τις φωνές που θα ήθελαν οι αγώνες των φοιτητών να έχουν νεκρώσει και τους συλλόγους ανύπαρκτους. Κόντρα στην κυβερνητική νεολαία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, εκφραστή της κυβέρνησης μέσα στις σχολές. Το «χαστούκι» που θα φάει για άλλη μια χρονιά η ΔΑΠ, όντας ήδη καταβαραθρωμένη από την πρώτη θέση, θα έρθει σαν συνέχεια της συντριπτικής απόρριψής της από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες πανελλαδικά όπου σε πάνω από 200 σχολές και για πάνω από δύο μήνες καταψήφιζαν τα πλαίσιά της και απομόνωναν τις προσπάθειές της να χτυπήσει τις καταλήψεις. Θα δοθεί, λοιπόν, ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως όσο και αν μοστράρει την παντοδυναμία του 41% αυτή είναι εύθραυστη και ευάλωτη στη νεολαία, με την ίδια να έχει αποδείξει ήδη πως δεν θα δώσει το πράσινο φως στην επέλαση των ιδιωτικοποιήσεων, την περαιτέρω επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστήμιου και το τσάκισμα των ζωών της.
Η παγκόσμια φοιτητική Ιντιφάντα δείχνει πως η νεολαία σηκώνει ανάστημα και αντιδρά. Στις εκλογές οι φοιτητές/τριες έχουν την ευκαιρία να μαυρίσουν τις πολιτικές κυβέρνησης, ΕΕ, ΝΑΤΟ
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους υπόλοιπους καλοθελητές των καθεστωτικών παρατάξεων, ΠΑΣΠ και Bloco, όπου μέσα στο κίνημα έδειξαν το αληθινό τους πρόσωπο με τα κόμματά τους να συμφωνούν στην ουσία της ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων και τις ίδιες να προσπαθούν να βάλουν φρένο στον αγώνα. Μάταια όμως…
Οι εκλογές αυτές, όμως, θα δώσουν την ευκαιρία να φανεί και η τάση αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην πολύπαθη φοιτητική αριστερά και να ηττηθεί η λογική της απλής διαμαρτυρίας, των αγώνων που μένουν στα μισά του δρόμου, του εκφυλισμού και της ενσωμάτωσης, του «μεγάλου κόλπου» των διαχειριστικών λύσεων.
Από τη μία πλευρά, η ΠΚΣ δεν χάνει την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει πως είναι πρόθυμη να περιορίσει τους φοιτητικούς αγώνες, όπως απέδειξε με το κλείσιμο των καταλήψεων αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου και την αποδοχή των τηλεξεταστικών. Γι’ αυτήν, το φοιτητικό κίνημα μπορεί να διεκδικεί, αλλά μόνο εντός των ορίων που μπορεί να ελέγξει, καθώς μετά έρχεται η ώρα «των συμπερασμάτων» και φυσικά…οι εκλογές. Ακόμα, το ΚΚΕ υιοθετεί προβληματικές και αντιδραστικές θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα, όπως χαρακτηριστικά είναι η ψήφιση του επιδόματος για τα σώματα ασφαλείας, η στάση του στον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, και οι θέσεις για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, ενισχύοντας το πολεμοκάπηλο αφήγημα και καλώντας τον λαό σε «επαγρύπνηση» για τα κυριαρχικά δικαιώματα, σε μια περίοδο μάλιστα που οι σειρήνες του πολέμου βοούν ακόμα πιο εκκωφαντικά.
Από την άλλη, οι δυνάμεις του ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ στο όνομα μιας (κάλπικης εν τέλη) ενότητας οδηγούν τον κόσμο στην ενσωμάτωση. Γίνονται βορά σε πολιτικά σχέδια διαχείρισης (τύπου ΜέΡΑ25) και καλλιεργούν αυταπάτες. Η πάλη ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου που εξυπηρετούν τα αστικά κόμματα, μετατρέπεται σε συμμαχία με μερίδες εξ αυτών στη λογική του «λιγότερου κακού». Οι μαχητικές μορφές διεκδίκησης και σύγκρουσης μέσα από την αμεσοδημοκρατική οργάνωση του φοιτητικού κινήματος δίνουν τη θέση τους σε συνεχή και όλο και πιο εντεινόμενα περιστατικά εκφυλισμού. Η ουσιαστική ενότητα γύρω από τους στόχους πάλης και μιας ανατρεπτικής γραμμής για το φοιτητικό κίνημα μετατρέπεται σε τεχνητές εκλογικές συγκολλήσεις έτοιμες να διαρραγούν (όπως φαίνεται ήδη) στην πρώτη ευκαιρία.
Η αριστερά για να μπορέσει να νικήσει πρέπει πρώτα από όλα να είναι χρήσιμη. Χρήσιμη για τους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες και επικίνδυνη για το σύστημα, και όχι το αντίθετο. Με σαφή πρόταση οργανικής σύνδεσης του φοιτητικού με το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα. Με στόχο την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και για την οργάνωσή τους μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τα συντονιστικά τους. Που να μπορεί να «διαβάζει» τη σύγχρονη βάρβαρη πραγματικότητα του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και την ολότητα της επίθεσης του κεφαλαίου προκειμένου να μπορέσει το κίνημα να χτυπήσει το πρόβλημα στην καρδιά του. Μόνο έτσι αποκτούν οι αγώνες συνέχεια και μπορούν να είναι νικηφόροι. Αυτό αποτελεί και το πραγματικό επίδικο των εκλογών και στη συγκεκριμένη υπόθεση η αντικαπιταλιστική αριστερά και η Attack έχουν σηκώσει τα «μανίκια».
*Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της νΚΑ
