Γεράσιμος Λιβιτσάνος
ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας επιδιώκουν να «πάρουν» από «τα δεξιά»
Η κυβέρνηση αναμένεται –σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– να έχει στις ευρωεκλογές απώλειες της τάξης του 10%. Με τη «διαρροή» να εντοπίζεται κυρίως «στα δεξιά» της και το Μαξίμου να προσπαθεί να «ρίξει» τη χασούρα σε μονοψήφιο. Όμως το ενδιαφέρον πολιτικό στοιχείο είναι πως στο κοινό αυτό προσαρμόζουν την προεκλογική τακτική τους και τα κόμματα που ομνύουν στην «κεντροαριστερά» ή την «αριστερά».
Όπως εύκολα προκύπτει από τις επιλογές του ευρωψηφοδελτίου της, η Νέα Δημοκρατία εστιάζει πρωτίστως στο να «καλύψει» τις τρύπες στα δεξιά της και δευτερευόντως στο «απολιτίκ» κοινό. Αυτό συμβολίζει φυσικά η ένταξη στα ψηφοδέλτια του «λούμπεν»-ακροδεξιού Φρέντι Μπελέρη, όπως και συνολικά η προεκλογική ρητορική της.
Στην Πειραιώς γνωρίζουν πως σειρά νομοθετημάτων της, όπως η αναγνώριση του ομόφυλου γάμου προκειμένου ο Μητσοτάκης να ενισχύσει το «προφίλ δυτικού ηγέτη» ή το νομοσχέδιο για τις άδειες εργασίας μεταναστών προκειμένου να ικανοποιηθούν απαιτήσεις σε φθηνά εργατικά χέρια για το εγχώριο κεφάλαιο, έχουν κόστος. Αυτά ενώ έχει δεχτεί εσωτερική κριτική για την τακτική της στα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων όπως και στις επιλογές της για την τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι λοιπόν στοχεύει στο λαϊκό-δεξιό ή ακροδεξιό κοινό που καθορίζεται από τα προαναφερθέντα ζητήματα. Δίχως αυταπάτες ότι θα «μαζέψει» πλήρως τις απώλειες, αλλά στοχεύοντας να περιοριστούν ή δυνατόν στο 6-7%.
Αυτονόητο είναι φυσικά πως από αυτό το κοινό προσδοκούν και δυνάμεις που είχαν από πριν διαύλους επικοινωνίας. Σε αυτές περιλαμβάνεται πρωτίστως η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.
Σε αυτούς τους ψηφοφόρους όμως «ρίχνει δίχτυα» και η Κουμουνδούρου. Έστω και μέσα από τη φιγούρα του Στέφανου Κασσελάκη με τις γνωστές ιδιομορφίες της. Οι πατριωτικές κορόνες, οι εμφανίσεις με κορδέλες στις ΗΠΑ και οι ακραία συντηρητικές δηλώσεις του πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση. «Λοιπόν, σας έχω νέα. Η καπηλεία του πατριωτισμού, της πίστης και της οικογένειας από τη Δεξιά τελειώνει εδώ. Η διαίρεση των Ελλήνων από τη Δεξιά, τελειώνει εδώ» τονίζει χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασσελάκης, σε ανάρτησή του επισημαίνοντας ότι: «Οι προοδευτικοί άνθρωποι έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα τους. Οι προοδευτικοί άνθρωποι πασχίζουν καθημερινά για τα παιδιά τους. Οι προοδευτικοί άνθρωποι έχουν προσωπικό δικαίωμα στην πίστη τους»!
Το ίδιο και η ΝΑΤΟϊκή ρητορική του υπέρ του Ισραήλ. Αυτά ενώ στο ευρωψηφοδέλτιο της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχουν και κλασικές δεξιές υποψηφιότητες όπως αυτή του Ευάγγελου Αντώναρου. Φυσικά το «απολιτίκ» κοινό και η «ψήφος του χαβαλέ» επίσης περιλαμβάνονται στις επιδιώξεις της Κουμουνδούρου εξού και όλα εκείνα τα στοιχεία που το ενισχύουν.
Καθόλου αδιάφορο για τις «δεξιές» απώλειες της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Παρότι ταυτόχρονα προσπαθεί να διεισδύσει και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι λοιπόν η Χαριλάου Τρικούπη υπέστη σιωπηρά όλη την κριτική για την μεταγραφή του Θοδωρή Ζαγοράκη κατευθείαν από την… ευρωομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Παρότι την ίδια περίοδο εγκαλεί την κυβέρνηση για παράβαση των αρχών του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου στα ζητήματα που σχετίζονται με τις υποκλοπές, τα Τέμπη και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης.
Η συνολική αυτή συνθήκη είναι ξεκάθαρο ότι όχι απλά ενισχύει αλλά πιθανότατα διαμορφώνει νέες δεξιόστροφες και ακροδεξιές τάσεις στο εκλογικό σώμα. Εκεί όπου γόνιμο έδαφος έχουν εδώ και καιρό διαμορφώσει οι απανωτές οικονομικές κρίσεις και η απογοήτευση από τις δυνάμεις αστικής διαχείρισης κατά τη μνημονιακή και μετα-μνημονιακή αλλά εξίσου αντιλαϊκή περίοδο. Με την ευθύνη να βαραίνει το σύνολο του πολιτικού συστήματος και ιδίως εκείνων των δυνάμεων που κατά τα άλλα… «προειδοποιούν» για την ενίσχυση της ακροδεξιάς ως «πανευρωπαϊκό φαινόμενο».
