▸Ανακοίνωση της οργάνωσης εκπαιδευτικών του ΝΑΡ για τις δικαστικές αποφάσεις που βγάζουν «παράνομες και καταχρηστικές» τις απεργίες ενάντια στην αξιολόγηση και την ανάγκη κλιμάκωση του αγώνα.
Συνεχίζουμε μέχρι τη Νίκη!
Το μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Ιστορικής σημασίας.
Οι απανωτές αποφάσεις των δικαστηρίων που δηλώνουν ότι οι απεργίες μας ενάντια στην αξιολόγηση είναι «παράνομες και καταχρηστικές» οξύνουν την αντιπαράθεση, επιβάλλουν ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα από την πλευρά των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών. Οι διαρκείς προσφυγές δείχνουν την αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει με άλλο τρόπο τον επίμονο πολύχρονο αγώνα των εκπαιδευτικών ενάντια στην κεντρική πολιτική επιλογή της αξιολόγησης, ως μέσο μέτρησης επιδόσεων και ανταγωνιστικότητας, κατηγοριοποίησης και ταξικής επιλογής, εργασιακής εξουθένωσης και στέρησης της παιδαγωγικής ελευθερίας. Αν επιβληθεί, το δημόσιο σχολείο αλλάζει πλήρως χαρακτήρα.
Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και την πολιτική της βρίσκεται συνολικά σε άλλο επίπεδο. Η ξέφρενη αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων μέσω της ακρίβειας, η επιβολή των ιδιωτικών πανεπιστημίων και των αδρά πληρωμένων απογευματινών χειρουργείων – δηλαδή η πιο βαθιά και εκτεταμένη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών – η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο της Ουκρανίας και στη γενοκτονία στη Γάζα με την αποστολή της φρεγάτας «Ύδρα» στον κόλπο του Άντεν, δείχνουν ότι το σύστημα και η κυβέρνηση που το υπηρετεί βάζει το σύνολο της ατζέντας, τα θέλει όλα.
Οι εργαζόμενοι/ες και η νεολαία της χώρας νιώθουν οργή με τον τρόπο που η δικαστική εξουσία πηγαίνει χέρι – χέρι με την πολιτική και οικονομική εξουσία, αποκαλώντας μέσω της εισαγγελέως αθώο τον παιδοβιαστή Μίχο και προσπαθώντας με κάθε μέσο να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών. Την ίδια στιγμή, τα δικαστήρια με «ταχύτητα φωτός» κρίνουν τις απεργίες μας στην εκπαίδευση ενάντια στην αξιολόγηση παράνομες. Θεωρούνται «πολιτικές», λέγοντας στους απεργούς ότι οι αγώνες τους δεν μπορούν να στοχεύουν τις πολιτικές επιλογές του συστήματος και των κυβερνήσεων, ότι οι εκπαιδευτικοί ως δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει πειθήνια να υπακούν και να εφαρμόζουν. Ταυτόχρονα, υπάρχει καταιγισμός διώξεων συναδέλφων για τον αγώνα τους ενάντια στην κυβερνητική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, χαρακτηρίζοντάς τον «ανάρμοστη συμπεριφορά εκτός υπηρεσίας».
Το μήνυμα που προσπαθεί να δώσει η κυβέρνηση είναι σαφές: παράνομοι οι αγώνες και οι αγωνιστές/τριες, νόμιμα τα εγκλήματα που γίνονται με την πλάτη των ισχυρών της εξουσίας. Όμως μήνυμα δίνεται και από τους εργαζόμενους και τη νεολαία, με τις μεγαλειώδεις σε συμμετοχή και διάρκεια κινητοποιήσεις των φοιτητών και της νεολαίας ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, στις οποίες συμμετείχαν καθοριστικά και οι εκπαιδευτικοί, τον μακρόχρονο αγώνα μας στα σχολεία ενάντια στην αξιολόγηση και τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, τις μάχες που δίνουν εργαζόμενοι σε χώρους του ιδιωτικού τομέα, οι νοσοκομειακοί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγείας, τις διαδηλώσεις στήριξης της 12χρονης στον Κολωνό, τη μεγάλη συμμετοχή στην απεργία στις 28 Φλεβάρη,: ένοχη είναι η πολιτική τους και όσοι τη στηρίζουν!
Στην εκπαίδευση, οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν αυτό που χρόνια τώρα λέμε για τη στόχευση της αξιολόγησης: την εμπέδωση του πανοπτικού ελέγχου, του φόβου, της υποταγής ως στοιχείο αυτοπειθάρχησης εκπαιδευτικών, μαθητ(ρι)ων, ως μια νέα παιδαγωγική στις μεθόδους διδασκαλίας και στο περιεχόμενο της. Γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι θα περπατήσει η πλήρη μετάλλαξη της δημόσιας εκπαίδευσης, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματική της λειτουργία . Γι’ αυτό το Υπουργείο Παιδείας και στελέχη της εκπαίδευσης «δίνουν τα ρέστα τους» σε ένα ρεσιτάλ αυταρχισμού και τρομοκράτησης. Η ελευθερία της σκέψης και η ελευθερία του αγώνα, ο ανθρωπισμός και η κριτική παιδαγωγική βρίσκονται στο στόχαστρο.
Οι δυνάμεις της συναίνεσης και της υποταγής (ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ-ΠΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ-ΣΥΝΕΚ) στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες υποτάσσονται σε αυτό το κλίμα και το ενισχύουν. Αντί να οξύνουν την αντιπαράθεση στον πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση ουσιαστικά «σφυρίζουν» τη λήξη. Θέλουν να κλείσουν τον αγώνα χρόνων που οι εκπαιδευτικοί συλλογικά έχουν δώσει με αυταπάρνηση στα σχολεία. Στη ΔΟΕ η άρνηση της πλειοψηφίας να επαναπροκηρύξει την απεργία – αποχή και οι τοποθετήσεις των μελών τους χρησιμοποιούν τον φόβο για να δικαιολογήσουν την παράδοση των όπλων, αναπαράγουν, με πρόσχημα τις δικαστικές αποφάσεις, τις απειλές που εξαπολύει το υπουργείο επί τρία χρόνια. Με τον τρόπο αυτό υπονομεύουν όχι μόνο τη δύναμη της συλλογικότητας και την αυτοπεποίθηση αλλά πρώτα και κύρια τη συνέχιση του αγώνα. Παράλληλα στην ΟΛΜΕ, η πλειοψηφία των ίδιων δυνάμεων, υπονομεύει τη συμμετοχή και τον αγώνα, ροκανίζοντας τον χρόνο, αρνούμενη να πάρει το παραμικρό μέτρο ώστε η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση να οξυνθεί και να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο όπου τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι ΕΛΜΕ, θα μπουν άμεσα στην εξίσωση αυτής της αντιπαράθεσης. Όσο για την ΑΣΕ, στη ΔΟΕ πετάει την μπάλα στην εξέδρα, αφού αντί να πει ότι ΤΩΡΑ τα πρωτοβάθμια σωματεία, συντονισμένα, αποφασιστικά και χωρίς να χαθεί μια μέρα πρέπει να προκηρύξουν αυτά την απεργία – αποχή που δεν κηρύσσουν ξανά οι Ομοσπονδίες, βάζει ως προϋπόθεση για αυτό τις απαρτίες των Γενικών Συνελεύσεων και στην ουσία καλεί τα σωματεία να αποφασίσουν μετά τις Ολομέλειες Προέδρων, δηλαδή μετά το τέλος του Μάρτη, όταν ήδη πολλά θα έχουν ήδη κριθεί. Στην ΟΛΜΕ ενώ υπάρχει η δυνατότητα να προκηρυχθεί συντονισμένα ΑΑ από την ατομική αξιολόγηση από τα πρωτοβάθμια, αφού σχεδόν οι μισές ΕΛΜΕ έχουν ανάλογη απόφαση, επιλέγει να μην το κάνει και έτσι διευκολύνει την πλειοψηφία του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού να προβοκάρει τον αγώνα που εδώ και 3 χρόνια ο κλάδος δίνει απέναντι στην κυβέρνηση. Δείγμα γραφής αυτής της γραμμής και η πεισματική της άρνηση να συμμετέχει στον συντονισμό των ΣΕΠΕ και των ΕΛΜΕ που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 15 Μάρτη με μεγάλη συμμετοχή, όπου πάνω από 40 σωματεία δήλωσαν ότι θα επαναπροκηρύξουν την απεργία – αποχή. Στα 100 σωματεία που έχουν αντικειμενικά τη δυνατότητα να πάρουν τώρα στην πλάτη τους τη συνέχιση του αγώνα βρίσκεται η δύναμη πυρός που πρέπει να κάνει την κυβέρνηση να νιώσει το έδαφος καυτό κάτω από τα πόδια της και τις πλειοψηφίες των ομοσπονδιών να υποχρεωθούν να επαναπροκηρύξουν.
Το εκπαιδευτικό κίνημα αντιπαρατέθηκε με την κεντρική επιλογή της αξιολόγησης και κατ’ επέκταση της διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης όχι κυρίως ή μόνο λόγω της νομιμότητας των απεργιακών βημάτων αλλά κυρίως λόγω της νομιμοποίησης στη συνείδησης μας για το δίκαιο και το αναγκαίο του αγώνα. Δίνει τον αγώνα με την αυτοπεποίθηση της συλλογικής δράσης, της δράσης των σωματείων και της επίγνωσης της σοβαρότητας του διακυβεύματος. Από το νεοδιόριστο και τη νεοδιόριστη που εκβιάζονται με την μονιμοποίησή τους μέχρι τον/την εκπαιδευτικό που μετά από πολλά χρόνια υπηρεσίας βλέπει ότι η επιδίωξη είναι να αλλάξει το DNA της δημόσιας εκπαίδευσης.
Δεν παραιτούμαστε σε τίποτα από ότι έχει κατοχυρώσει το εργατικό και εκπαιδευτικό κίνημα μέχρι τώρα! Με τα όπλα που ξέρουμε να χρησιμοποιούμε: τα πρωτοβάθμια σωματεία και το συντονισμό τους, τις Γενικές Συνελεύσεις, τις Επιτροπές Αγώνα.
Είναι πολύ κρίσιμες οι επόμενες μέρες και οι πρωτοβουλίες που θα παρθούν από τους Συλλόγους ΠΕ και ΕΛΜΕ. Το πρώτο μέλημα είναι να μείνει ανοιχτό το μέτωπο της συνέχισης του αγώνα, να στηριχτεί έμπρακτα ο κόσμος που συμμετέχει ως τώρα, να κρατηθεί όρθιος, να καλυφθούν οι εκπαιδευτικοί από την προκήρυξη νέας απεργίας αποχής από τα πρωτοβάθμια σωματεία ώστε να απαντήσουν με αυτή στις προκλήσεις και προσκλήσεις των αξιολογητών, να στηριχτούν έτσι και να χρησιμοποιήσουν τις στάσεις εργασίας οι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται σε ΣΕΠΕ/ΕΛΜΕ που αρνούνται να επαναπροκηρύξουν. Γι’ αυτό χρειάζεται άμεσα να προκηρύξουν νέα απεργία αποχή όσο περισσότεροι ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ μπορούν, με όποιον τρόπο μπορούν (ΓΣ και ΔΣ), να απαιτηθεί η επαναπροκήρυξη από τις ομοσπονδίες ΔΟΕ/ΟΛΜΕ, να πραγματοποιηθούν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις που θα αναλάβουν την οργάνωση και τη συνέχιση της πάλης.
Γιατί η νίκη μας στον αγώνα αυτόν δίνει καύσιμα και για την πάλη ενάντια σε όλες τις άλλες αναδιαρθρώσεις που έχει βάλει μπρος η κυβέρνηση, όπως τις εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, την Τράπεζα Θεμάτων, την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τη γονεϊκή επιλογή σχολείου, τις εξετάσεις PISA. Γιατί μας ενώνει στον αγώνα με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, τους γονείς τους, τον κόσμο της εργασίας συνολικά.
Γιατί το μέγεθος της αντιδραστικής επίθεσης του κεφαλαίου, και στην εκπαίδευση και συνολικά απαιτεί τον αντίστοιχο αντίπαλο. Για να μπορεί έτσι να αντιπαρατεθεί με τον φόβο, την τάση υποταγής και την λογική του μικρότερου κακού… Θα συγκροτείται με πρόταγμα τη συλλογική δράση, την οργάνωση του αγώνα από τα κάτω, με διαδικασίες βάσης, την αγωνιστική ενότητα των εκπαιδευτικών, την ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος, με συντονισμούς σωματείων, με την κοινή δράση και συμπόρευση με όλα τα μαχόμενα κομμάτια του εκπαιδευτικού κινήματος. Για να μπορεί να συγκρούεται αποτελεσματικά με τον πυρήνα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων… Θα προβάλει ένα άλλο όραμα για το σχολείο και την εκπαίδευση, στα πλαίσια μιας άλλης κοινωνίας και χειραφετημένης εργασίας. Όραμα ικανό να τροφοδοτεί σήμερα τα μάχιμα αιτήματα το κινήματος για ένα άλλο σχολείο του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, της παιδαγωγικής ελευθερίας, της κριτικής σκέψης, και της στέρεης επιστημονικής γνώσης, για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτου χρώματος, φύλου, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού και πρώτα και κύρια για τα παιδιά των πιο φτωχών πληττόμενων στρωμάτων.
Οργάνωση Εκπαιδευτικών του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
