Γιώργος Κρεασίδης
▸ Φοιτητικά ποτάμια, αγροτικά μπλόκα, εργατική δυσαρέσκεια και η ΓΣΕΕ βάζει απεργία στις… 17/4, ενώ το ΚΚΕ αρνείται συνένωση των μετώπων
Μια πραγματική άνοιξη μες στον χειμώνα είναι οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος, με κορυφαία στιγμή
τη συγκλονιστική πανελλαδική κινητοποίηση της Πέμπτης στην Αθήνα. Την ίδια ώρα, αποφασισμένοι για ρήξη με την κυβέρνηση δηλώνουν πολλοί αγρότες και ετοιμάζουν κάθοδο στην Αθήνα. Τα σωματεία των εκπαιδευτικών βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης με την αντιεκπαιδευτική πολιτική. Η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει τα ανοιχτά μέτωπα των κοινωνικών αγώνων καταφεύγοντας στον αυταρχισμό. Χαρακτηριστική ήταν η εισβολή των ΜΑΤ στη Νομική Κομοτηνής, που συνόδεψε τις απειλές και τον εκβιασμό των ηλεκτρονικών εξετάσεων. Το σκληρό πρόσωπο της κυβέρνησης απέναντι στους αγρότες ανέλαβε να δείξει ο Μ. Βορίδης, ως εκφραστής της ακροδεξιάς. Ταυτόχρονα, το υπουργείο Παιδείας οδηγεί ξανά στα δικαστήρια το εκπαιδευτικό κίνημα, αυτή τη φορά για την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση της χειραγώγησης και της κατηγοριοποίησης.
Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια πραγματική δοκιμασία, που μπορεί να εξελιχθεί σε μοιραία κρίση. Η επίκληση του «41%» και η συναίνεση του επίσημου πολιτικού σκηνικού δεν φτάνει για την ανοχή της κοινωνίας, που βλέπει τη ζωή της να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και ιδιαίτερα της νεολαίας, που της σβήνουν κάθε προοπτική.
Η αντοχή του φοιτητικού κινήματος εδώ και ένα μήνα δείχνει πως δεν θα κάνει πίσω τώρα που η κυβέρνηση παρουσίασε το νομοσχέδιο. Πολύ περισσότερο, όταν επιβεβαιώνονται οι χειρότερες εκτιμήσεις για πλήρη εμπορευματοποίηση των πανεπιστημίων, με μοχλό τα ιδιωτικά. Η υπόθεση των ιδιωτικών πανεπιστημίων βρίσκεται σε κινούμενη άμμο και παραμένει ερώτημα αν τα συμφέροντα των «μη κερδοσκοπικών» ιδρυμάτων θα ρισκάρουν να επενδύσουν σε αυτό το τοπίο. Δεν διδάσκεται από την εμπειρία της η κυβέρνηση, επιμένοντας να στέκεται με την αστυνομία και τα δικαστήρια απέναντι σε μια κοινωνία που ασφυκτιά. Ξεχνά ότι αναγκάστηκε σε αναδίπλωση, είτε στην πανεπιστημιακή αστυνομία είτε όταν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά οδήγησαν στη μαζική αντίδραση τον Μάρτη του 2021 μέσα στην καραντίνα.
Ο κρίσιμος παράγοντας που λείπει είναι ο συντονισμός των αγώνων και των κομματιών της κοινωνίας που δέχονται πλήγματα. Αυτό μπορεί να φέρει στο προσκήνιο η είσοδος του κινήματος των εργαζομένων στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση και την πολιτική της. Αυτή είναι η ώρα της απεργιακής κινητοποίησης με πανεργατική διάσταση. Είναι ώριμη όσο ποτέ η ανάγκη ενός εργατικού ξεσηκωμού με αιχμή τον μισθό, καθώς η ακρίβεια έχει φέρει στα όρια της επιβίωσης τον κόσμο της δουλειάς που βλέπει νοίκι, λογαριασμούς και διατροφή να σαρώνουν το λαϊκό εισόδημα. Την ίδια στιγμή, ούτε λόγος για ποιότητα ζωής ή όνειρα για το μέλλον, αφού η ανάγκη για επιβίωση τα πνίγει όλα.
Καθόλου τυχαία, η ΓΣΕΕ, δουλεύοντας σαν… υφυπουργείο Εργασίας, ανέλαβε δράση με στόχο την εκτόνωση αλλά και τον εκφυλισμό των αγωνιστικών διαθέσεων, κηρύσσοντας απεργία λίγο πριν το Πάσχα, στις 17 Απρίλη. Η φιλοκυβερνητική αυτή κίνηση της ΓΣΕΕ βγάζει μάτι, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη. Η ενσωμάτωσή της στην υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η ΝΔ –με νόμο που ψήφισε πρόσφατα– τής έδωσε ρόλο στη διοίκηση και τον σχεδιασμό της μετάλλαξης της τεχνικής εκπαίδευσης σε καταρτίσεις μιας χρήσης.
Η στάση της ΓΣΕΕ και του εργοδοτικού συνδικαλισμού δεν εμποδίζεται από τη γραμμή του ΚΚΕ. Η τακτική του να προτείνει, με απόφαση της ΚΕ, «απεργιακή κινητοποίηση πριν από το Πάσχα, παίρνοντας υπόψη και τον έναν χρόνο από το έγκλημα στα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη», δεν χωρίζεται με τείχη από αυτή της ΓΣΕΕ και αντικειμενικά τη διευκολύνει. Οδήγησε το προηγούμενο δεκαήμερο, με τη στήριξη συνδικαλιστικών δυνάμεων ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, σε απόφαση για 24ωρη απεργία στις 28/2 από την ΑΔΕΔΥ και ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, αναβάλλοντας την απεργιακή απάντηση για ένα μήνα, ενώ η φωτιά των κοινωνικών αγώνων καίει τώρα.
Είναι ώριμη όσο ποτέ η ανάγκη ενός εργατικού ξεσηκωμού με αιχμή μισθό και ακρίβεια
Σοβαρό πρόβλημα αποτελεί, πέρα από τη χρονική μετάθεση και τα εμπόδια στον αγωνιστικό συντονισμό, το πλαίσιο των διεκδικήσεων που προωθεί το ΚΚΕ. Ενώ διαπιστώνει απώλειες στον πραγματικό μισθό 35% από το 2009, το αίτημα για αυξήσεις παραμένει χαμηλότερα, ούτε καν στα 1.000 ευρώ. Όταν όμως η εξασφάλιση μισθού για να ζει ο εργαζόμενος είναι έξω από τους στόχους του εργατικού κινήματος και των αγώνων, αυτό λειτουργεί αρνητικά στην ανάπτυξη και τη δυναμική τους. Καθώς η επιβίωση γίνεται ατομική υπόθεση, είναι σοβαρός ο κίνδυνος η λαϊκή δυσαρέσκεια να πάει σε άλλα κανάλια, που οδηγούν σε σκοτεινούς δρόμους, όπως δείχνει η ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη λόγω της πολιτικής της ΕΕ. Αλλά και οι καταγγελίες για το έγκλημα στα Τέμπη, που αναδεικνύονται σε κεντρικό σημείο για την απεργία στις 28/2, μαζί με την απαίτηση να μην επαναληφθεί, σε ποιες διεκδικήσεις μεταφράζονται; Είναι δυνατόν να λείπει το αίτημα για εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των σιδηροδρόμων κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο ή περιμένει κανείς τα συμφέροντα της ιταλικής Hellenic Train να διασφαλίσουν ασφαλείς μεταφορές σε όφελος της κοινωνίας;
Το κοινό μέτωπο εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοιτητών και αγροτών είναι άμεσα αναγκαίο και εφικτό. Αυτός είναι ο δρόμος για να μπλοκαριστεί η αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ. Ο κλονισμός της σήμερα μπορεί να ανοίξει δρόμο για την ανατροπή της και μαζί της ίδιας της κυβέρνησης που την υπηρετεί.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (10.2.24)
Συγκέντρωση και πορεία Δευτέρα 12/2: Φοιτητικοί σύλλογοι και εργατικά σωματεία μαζί στον αγώνα
