Μάκης Γεωργιάδης
▸Όπως έκλεισαν, έτσι θα ανοίξουν τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, μετά από δύο και πλέον μήνες κατά τους οποίους κανείς δεν κατάλαβε για ποιον ακριβώς λόγο έκλεισαν.
Για λόγους καταπολέμησης της «οπαδικής βίας»; Ακούγεται αστείο αν αναλογιστεί κανείς ότι τα γήπεδα θα ανοίξουν τελικά σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα του υφυπουργού αθλητισμού, Γιάννη Βρούτση, στις 13 Φεβρουαρίου, χωρίς ωστόσο να είναι έτοιμες καθ’ ολοκληρία οι υποδομές για την επιτήρηση των χώρων και την ταυτοποίηση των φιλάθλων. Οι ποδοσφαιρικές εταιρείες είναι υποχρεωμένες να συμμορφωθούν με το νέο νομικό πλαίσιο έως τις 9 Απριλίου. Από εκεί και έπειτα, καθεμία που δεν θα τηρεί τις προδιαγραφές παρακολούθησης και ταυτοποίησης των φιλάθλων, θα τιμωρείται με αγώνες κεκλεισμένων των θυρών έως ότου συμμορφωθεί με τις διατάξεις.
Ποιος είναι λοιπόν υπεύθυνος εάν συμβεί κάτι μέχρι την 9η Απριλίου; Και εφόσον η πολιτεία και οι φορείς του ποδοσφαίρου αποδέχονται οι ίδιοι την αδυναμία τους να συμμορφωθούν με τα όσα οι ίδιοι ψηφίζουν ή σιωπηρά αποδέχονται, τότε γιατί έκλεισαν τα γήπεδα για δύο μήνες; Ή, κάποιος άλλος θα ρωτήσει, γιατί μόνο για δύο μήνες και όχι μέχρι τον Απρίλιο, οπότε και δίνεται μια τελική προθεσμία; Όλα αυτά είναι ασφαλώς ερωτήματα χωρίς απάντηση, ίσως και χωρίς μεγάλο νόημα, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι στην πραγματικότητα η ένταση της καταστολής, η αυστηροποίηση των ποινικών πλαισίων και των υποδομών μαζικής επιτήρησης –πουθενά και σε διεθνές επίπεδο– δεν έχει αποδειχτεί αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης φαινομένων οπαδικής βίας, τα οποία εκκινούν από πολλές και διαφορετικές αφετηρίες, είτε κοινωνικές, είτε πολιτισμικές, είτε κάθε δυνατής αιτιολογίας.
Ας μην πάμε μακριά. Ακόμη εκκρεμεί η ταυτοποίηση των δολοφόνων του Μιχάλη Κατσούρη. Από την άλλη, οι μεγαλόστομες εξαγγελίες και τα παχιά λόγια για τη διάλυση των εγκληματικών οργανώσεων που δρουν υπό την κάλυψη οπαδικών οργανώσεων –που τόσο διαφημίστηκε και διατυμπανίστηκε με αφορμή τη δολοφονία του αστυνομικού των ΜΑΤ μετά τα επεισόδιά στου Ρέντη– παραμένει γράμμα κενό. Και ας ψηφίστηκε την Πέμπτη 1/2 στη Βουλή, το νομοσχέδιο για την οπαδική βία…
Το δέντρο είναι σάπιο από πολύ πιο βαθιά και στους ιστούς που μπλέκονται καμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν είναι διατεθειμένη να παρέμβει. Έτσι, καταλήγουμε από τη μία στην παραδοχή Βρούτση ότι κανένα νομικό πλαίσιο, όσο αυστηρό κι αν είναι, δεν μπορεί να σταματήσει την παραβατικότητα και, από την άλλη, όλα τα μέτρα να στοχεύουν στον φόβο και την υποταγή του απλού φιλάθλου. Ο τελευταίος είναι που μπαίνει διαρκώς στο στόχαστρο καμερών, βάσεων δεδομένων και ακραίας καταστολής, με τους πραγματικούς ενόχους και υποδαυλιστές των βίαιων φαινομένων να απολαμβάνουν τις θωπείες της εξουσίας. Ένα ακόμη φιάσκο λοιπόν, μέχρι το επόμενο…
