διωκόμενος, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Πειραιά
▸Πανδημία πολιτικών και συνδικαλιστικών διώξεων βρίσκεται σε εξέλιξη στο πλαίσιο της αντιλαϊκής-αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και της επίθεσης που δέχεται συνολικά ο κόσμος της εργασίας.
Διώξεις για πολιτική και συνδικαλιστική δράση: Από συμμετοχή σε νόμιμα προκηρυγμένη απεργία, σε κινητοποιήσεις σωματείων μέχρι και για διατύπωση άποψης!
Η κλιμάκωση της έντασης της καταστολής και του αυταρχισμού ενάντια στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση και μάλιστα σε διαφορετικές περιοχές στην Ελλάδα, σε διαφορετικές ΔΙΔΕ και ΔΙΠΕ, αποτελεί συνέχεια των αλλεπάλληλων προσφυγών του υπουργείο Παιδείας στα δικαστήρια, προκειμένου να ποινικοποιήσει, να βγάλει παράνομες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που αποφάσιζαν οι Ομοσπονδίες και τα σωματεία. Οι διώξεις είναι η συνέχεια των αντιδραστικών-απεργοκτόνων νόμων των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής, θέτοντας όλο και μεγαλύτερα εμπόδια στην κήρυξη απεργίας, στη διοργάνωση συγκέντρωσης, στην πραγματοποίηση κινητοποίησης. Με το τελευταίο έκτρωμα-νόμο Γεωργιάδη, ακόμα και το μοίρασμα ανακοίνωσης έξω από ένα σχολείο την ημέρα της απεργίας, θεωρείται «άσκηση ψυχολογικής βίας σε όσους θέλουν να εργαστούν», επισύρει σύλληψη και βαρύτατο πρόστιμο!
Ο φάκελος του πειθαρχικού που αφορά τους εκπαιδευτικούς που κινητοποιήθηκαν στον Πειραιά ενάντια στον διαγωνισμό PISA δείχνει ότι έχουμε έως και ποινικοποίηση ανακοινώσεων παρατάξεων και εξόφθαλμες προσπάθειες σκευωρίας και κατασκευής ενόχων, που αποδεικνύουν ότι κινδυνεύουμε να γυρίσουμε 70 χρόνια πίσω, όταν δρούσε το συνδικαλιστικό της ασφάλειας! Πρακτικές και λογικές που θυμίζουν σκοτεινό παρελθόν. Ή μήπως δείχνουν το παρόν και το μέλλον της εκπαίδευσης;
Όλα αυτά και άλλα πολλά μόνο τυχαία και μεμονωμένα δεν είναι. Σε όποια ΔΔΕ υπάρχουν φωνές εκπαιδευτικών που εναντιώνονται απέναντι στην πολιτική του «σοκ και δέος», στελέχη της εκπαίδευσης που τους στοχοποιούν, τους καλούν σε απολογίες και ΕΔΕ, στέλνοντας το μήνυμα και στην υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα, ότι πρέπει να κρατήσει το κεφάλι σκυμμένο, να ανέχεται αξιολογήσεις, τηλεκπαιδεύσεις, συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και ό,τι άλλο σκαρφιστεί το επιτελείο του υπουργείου.
Απέναντι στην αυταρχική πολιτική των διώξεων, ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων, είναι μονόδρομος, σε αντίθεση με την πολιτική του κατευνασμού της «διαβούλευσης» που οδηγεί σε αδιέξοδο!
