Γιώργος Τσαντίκος
Η «μπουμεροσύνη» κατά ένα σημαντικό ποσοστό έχει να κάνει και με την ποσότητα ήττας που έχεις φάει. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι όλα έχουν ψιλοτελειώσει, εύκολα οι αναμνήσεις γίνονται πίνακες σε μουσείο: για επισκέπτες, σε προθήκες για κριτικούς και αναλυτές.
Μια από τις πιο μεγάλες εκπλήξεις που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος είναι να βλέπει άλλους ανθρώπους να πεισμώνουν και να τα βάζουν με πράγματα που αυτός θεωρούσε χαμένα.
Ή ληγμένα.
Ή περαστικά.
Ή παλιά.
Η «μπουμεροσύνη» κατά ένα σημαντικό ποσοστό έχει να κάνει και με την ποσότητα ήττας που έχεις φάει. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι όλα έχουν ψιλοτελειώσει, εύκολα οι αναμνήσεις γίνονται πίνακες σε μουσείο: για επισκέπτες, σε προθήκες για κριτικούς και αναλυτές. Σύμφωνοι, η συγκυρία δεν είναι δα και η καλύτερη. Όσο όμως η λύση ανάγεται σε περιστάσεις του παρελθόντος, όπου π.χ. οι άνθρωποι πέθαιναν στα βαθιά γεράματα των 52 χρόνων και κινδύνευαν από δυσεντερία σε κάθε τρίτο ποτήρι νερό, αλλά έπαιρναν τα όπλα ενάντια στον ηγεμόνα, δεν είναι δα και η καλύτερη αναγωγή.
Σήμερα, υπάρχει μια κυβέρνηση που θέλει να ανοίξει την εκπαιδευτική αγορά, με επιχειρήματα που τα έπαιρνε το καζανάκι της μέσης σχολής πριν από 15 χρόνια. «Να μην φεύγουν τα παιδιά μας στο εξωτερικό» είναι επιχείρημα ισοβαρές με τη «σωστή χρήση του VAR στην Ελλάδα», που αν το σκεφτείτε λίγο, είναι μια χώρα που θέλει να «κρατάει τα παιδιά της» αλλά δεν το καταφέρνει και ζητάει συνέχεια ξένους διαιτητές, γιατί δεν εμπιστεύεται τους δικούς της. Ετερόκλητο και αντίστροφο brain drain… Αυτή η κυβέρνηση, που θέλει να δημιουργήσει άλλη μια αγορά για να «κυλήσει το χρήμα», αλλά και να ολοκληρώσει μια ταξική τομή που θα στείλει ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου στο 1912, αποτελείται κυρίως από τέτοιους ανθρώπους. Όχι τόσο αυτούς που «δεν μπόρεσαν να ανταγωνιστούν με τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών» στις πανελλαδικές, που αν δεν το θυμάστε, είναι μια από τις χειρότερες και πιο άδικες δοκιμασίες που μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος 18 χρονών, αλλά αυτούς που έχουν.
Αυτός ή αυτή που έχει, θα αγοράσει αυτό που πιστεύει ότι είναι καλύτερο. Καλύτερο ως ποιότητα, καλύτερο για την τσέπη του κ.ο.κ. Ακόμα και βουλευτές και στελέχη που σπούδασαν σε ελληνικά πανεπιστήμια όμως και «διαγωνίστηκαν με επιτυχία», τις ίδιες και χειρότερες απόψεις μεταφέρουν. Στον τρέχοντα φαρισαϊσμό, η δικαιολογία «θα γίνουν πιο ανταγωνιστικά τα δημόσια ιδρύματα» ισούται με αγγελία ενοικίασης στούντιο 8 τ.μ. στα Πετράλωνα, για 300 ευρώ το μήνα. Για παράδειγμα, τα μισά πανεπιστήμια (παλιά, αξιόπιστα, ιστορικά και όποιος άλλος προσδιορισμός χρησιμοποιείται συνήθως) στα βόρεια της χώρας, δεν έχουν κόσμο μόλις δύει ο ήλιος, γιατί δεν έχουν θέρμανση. Χρωστάνε λεφτά στη ΔΕΗ και οι κυβερνήσεις τους μειώνουν συνεχώς τη χρηματοδότηση, δεν διορίζουν προσωπικό, αλλά στέλνουν τα ΜΑΤ στις πανεπιστημιουπόλεις για τις καρτ βιζίτ του Χρυσοχοΐδη, κάθε φορά που αναλαμβάνει ξανά το υπουργείο ΠροΠο.
Αυτά όμως είναι γενικές διαπιστώσεις.
Πώς στο καλό να αντιληφθείς ακριβώς πώς αναζωπυρώνεται ένα κίνημα και πώς το βιώνουν οι άνθρωποι που κατά κύριο λόγο το διαμορφώνουν;
Το θέμα είναι «τώρα τι γίνεται». Που τα πράγματα δεν είναι ούτε ’90-91, ούτε ’98, ούτε «Μαηούνης», ούτε καν πλατείες του ’11. Πώς στο καλό να αντιληφθείς ακριβώς πώς αναζωπυρώνεται ένα κίνημα και πώς το βιώνουν οι άνθρωποι που κατά κύριο λόγο το διαμορφώνουν; Φίλε μου, παίζει να πήρες πτυχίο στα εφτά χρόνια και να ήσουν φυσιολογικός και σήμερα πολλά από αυτά τα παιδιά να σε κοιτάνε σαν λεμούριο που οδηγάει ταξί στην Πανεπιστημίου όταν τους το λες. Όχι μόνο γιατί αυτά το παίρνουν στα τέσσερα και στα πέντε, αλλά γιατί για πολλά από αυτά ισχύει και ο νόμος της εγκατάλειψης: Δεν έχεις; Δεν μπορείς να συνεχίσεις τις σπουδές. Δεν ξέρεις πώς είναι το burnout από τα 18; Ε, τότε μη μιλάς. Αυτού του είδους οι εκπλήξεις είναι και οι πιο ζωτικές. Δεν φτάνει μόνο να «αφουγκράζεσαι» και να προσπαθείς να ταιριάξεις την εμπειρία σου με αυτό που συμβαίνει τώρα. Πρέπει με κάποιο τρόπο αυτά να «πήξουν» μαζί και να μην γίνεσαι ο ενοχλητικός περίεργος.
Τι θα βγει από αυτή την ιστορία που ξεκινάει; Άγνωστο. Αλλά αυτό είναι και ένα κομμάτι της γοητείας. Αυτό νομίζω ότι μένει διαχρονικά ίδιο.
