Κώστας Τουλγαρίδης
▸ Ο μήνας δεν βγαίνει, η κυβέρνηση επιτίθεται παντού, αλλά αντιπολίτευση και συνδικάτα σηκώνουν τα χέρια
Σήμερα είναι πανθομολογούμενο ότι το πρώτο πρόβλημα είναι το εισόδημα και η δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης. Ο μήνας δεν βγαίνει και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής αυξάνεται ραγδαία. Η κυβέρνηση έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους, που θα ενταθεί στο πλαίσιο αυστηρής τήρησης του Συμφώνου Σταθερότητας που επιβάλει η ΕΕ από το 2024. Πρόκειται για μια τριπλή λεηλασία, στο πεδίο του μισθού, της ακρίβειας και της φορολογίας.
Η μείωση των μισθών συνεχίζεται ασταμάτητα από τα χρόνια των μνημονίων, ακόμα και τώρα που η κυβέρνηση δήθεν δίνει αυξήσεις. Οι αυξήσεις δεν καλύπτουν ούτε τον πληθωρισμό με αποτέλεσμα η ίδια η ΕΕ να διαπιστώνει ότι οι μισθοί στην Ελλάδα μειώθηκαν και το 2023. Φυσικά είναι εκτός συζήτησης οι αυξήσεις που να καλύπτουν τις απώλειες πάνω από το 30% του μισθού από τις μνημονιακές περικοπές. Όμως το εισόδημα πριονίζεται και από τη φορολογία. Όχι μόνο δεν υπάρχει φοροελάφρυνση, αλλά οι ο νέος προϋπολογισμός συνιστά φοροεπιδρομή για μισθωτούς και μικρομεσαίους. Πολλαπλασιάζονται τα χαράτσια για τον λαό. Αύξηση φόρων κατά 6,2 δισ., κυρίως των έμμεσων φόρων, αύξηση του ΦΠΑ, εισαγωγή νέων τελών (απορρίμματα κλπ), τεκμαρτή φορολόγηση για τους μικρομεσαίους επαγγελματίες. Τέλος η ακρίβεια έχει σπάσει κάθε ρεκόρ και θερίζει με τη σειρά της το λαϊκό εισόδημα. Βασικά είδη διατροφής γίνονται χρηματιστηριακά προϊόντα και η αγοραστική δύναμη του μισθού πέφτει στα Τάρταρα. Η λαϊκή οικογένεια υποβαθμίζει ακόμα και την ποιότητα της διατροφής της.
Στον αντίποδα της τριπλής επίθεσης στο εισόδημα, είναι προκλητική η αύξηση των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων με 5,9% μόνο φέτος, με τριπλάσιους ρυθμούς από τον μέσο όρο της ΕΕ. Τεράστια είναι και τα ποσά που διατίθενται για εξοπλισμούς και στρατιωτικές αποστολές του ΝΑΤΟ, καθώς και για την καταστολή. Ενώ η καταβύθιση δεν έχει προηγούμενο και ο παραγόμενος πλούτος και τα κέρδη αυξάνονται προκλητικά, όχι μόνο δεν υπάρχει ένα «πολεμικό κλίμα» στον κόσμο της εργασίας αλλά προσπαθούν να επιβάλλουν μια αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Καθοριστικό ρόλο στην προώθηση αυτής της αντίληψης παίζει η ανυπαρξία αντιπολίτευσης, λόγω της βαθιάς συμφωνίας των συστημικών δυνάμεων, του ΣΥΡΙΖΑ όλων των εκδοχών και του ΠΑΣΟΚ, με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και την προτεραιότητα της «ανάπτυξης» και των επιχειρηματικών κερδών.
Το σκηνικό αυτό συμπληρώνει η ανυπαρξία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, οι οποίες κινούνται στη γενική γραμμή των αστικών κομμάτων κι αρνούνται να κάνουν οποιοδήποτε αγώνα, έστω με τον γνωστό εθιμοτυπικό χαρακτήρα. Ούτε λόγος φυσικά για διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων. Δυστυχώς όμως και το ΠΑΜΕ δεν σχεδιάζει έναν αγωνιστικό απεργιακό αγώνα που να επιδιώκει να σπάσει την αντιλαϊκή πολιτική και να βάλει επί τάπητος τη διεκδίκηση πραγματικών αυξήσεων και τη βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων. Στις 6 Δεκέμβρη, έβαλε κινητοποίηση στο υπουργείο Οικονομικών για το Δημόσιο, αλλά μόνο των συνδικαλιστικών στελεχών και χωρίς απεργία και μάλιστα ανήμερα στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου! Καλεί σε απογευματινό συλλαλητήριο στις 15 Δεκέμβρη, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για απεργία. Όλα αυτά δείχνουν ότι περιορίζεται σε συμβολικές διαμαρτυρίες, χωρίς φιλοδοξία κλιμάκωσης της ταξικής σύγκρουσης και πολιτικού εκβιασμού κυβέρνησης και κεφαλαίου για δραστικές υποχωρήσεις και μέτρα για την προστασία του εισοδήματος σε όλα τα επίπεδα (μισθός, φόροι, τιμές).
Η γκρίνια και οι συμβολικές διαμαρτυρίες πρέπει να ξεπεραστούν με ένα αποφασιστικό σχέδιο απεργιακής ταξικής σύγκρουσης που θα διεκδικεί αποφασιστική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, να χάσει το κεφάλαιο από τα κέρδη του για να ζήσει ο λαός. Αλλιώς θα εμπεδώνεται η αντίληψη ότι η πολιτική αυτή δεν μπορεί να ανατραπεί και μόνη διέξοδος για επιβίωση θα είναι τα pass, η δεύτερη και τρίτη δουλειά, η υποταγή και ο εμφύλιος των φτωχών.
Οι προκλητικές δηλώσεις Κ. Χατζηδάκη ότι η ΕΕ, η εξυπηρέτηση του χρέους, οι εξοπλισμοί (οι φρεγάτες κ.λπ.) και η πληρωμή των συντάξεων(!) –σε ένα κρεσέντο κοινωνικού αυτοματισμού– «δεν μας επιτρέπουν να μειώσουμε αλόγιστα τους φόρους» και να δώσουμε αυξήσεις, επιβεβαιώνουν από την ανάποδη ότι χωρίς σύγκρουση με το πλαίσιο της ΕΕ, το χρέος, τη συμμετοχή στα πολεμικά σχέδια και τα κέρδη του κεφαλαίου δεν υπάρχει προοπτική για πραγματικές αυξήσεις και αναστροφή της καταβαράθρωσης του εισοδήματος και της ζωής μας.
Αποφασιστικό σχέδιο αγώνα και απεργιακής μάχης, αντί για γκρίνια και συμβολικές διαμαρτυρίες
Το εργατικό κίνημα πρέπει να βάλει στην προμετωπίδα του αγώνα αιτήματα που να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες των εργαζόμενων. Η υιοθέτησή τους αποτελεί και σήμα προς τους εργαζόμενους ότι πιστεύουμε στον αγώνα και τη δυνατότητα για σύγκρουση και ανατροπή και αξίζει κι αυτός να στηρίξει αυτόν τον αγώνα για τη ζωή του. Να διεκδικήσει κάλυψη όλων των απωλειών των μνημονιακών περικοπών με αυξήσεις 30% και επιστροφή των δώρων. Κανένας μισθός κάτω από 1.000 ευρώ καθαρά τώρα! Δραστική μείωση των φόρων για τους μικρομεσαίους και αύξηση των φόρων για το κεφάλαιο στον συντελεστή του 45%, με κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών του. Μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, με κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, διατίμηση στις τιμές. Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας και ευρύτερα αποκλειστικά δημόσια κοινωνικά αγαθά για όλες και όλους.
Αυτός ο αγώνας πρέπει να ξεκινήσει με αυτοπεποίθηση να οργανώνεται από τα κάτω, με συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς, επιτροπές αγώνα των εργαζόμενων, συντονισμό σωματείων και ξεδίπλωμα αντίστοιχων αγωνιστικών βημάτων. Κόντρα στη λογική της ανάθεσης και της εναπόθεσης της ελπίδας στην πολιτική εκπροσώπηση, με αποκλειστικό φόντο τις ευρωεκλογές.
