Γρηγόρης Καλομοίρης, μέλος του Συντονιστικού της ΚΕΜΑ
Ένα κόμμα που γέννησε, στο παρελθόν, μεγάλες ελπίδες και συσπείρωσε σημαντικό αγωνιστικό δυναμικό της ριζοσπαστικής και κινηματικής Αριστεράς μεταλλάχθηκε και οδηγείται στην αποσύνθεση και στον εξευτελισμό. Το είχαμε, άλλωστε, εκτιμήσει ως Κίνηση Ενωτικής Μαχόμενης Αριστεράς (Κ.Ε.Μ.Α.) από τον Ιούλη του 2023, όταν αναφέραμε πως: «ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται σε περίοδο σοβαρών εξελίξεων, εσωστρέφειας και αναζήτησης πολιτικού προσανατολισμού, συγχρόνως, όμως, με τη δυνατότητα απεγκλωβισμού λαϊκών μαζών, εργαζομένων που τον στήριξαν και τον ακολούθησαν, με σφιγμένα δόντια, μετά τη μετάλλαξή του το 2015 σε μνημονιακό κόμμα, ή απείχαν μέχρι την πρόσφατη συντριβή του».
Είναι γεγονός, όμως, ότι οι πρόσφατες εξελίξεις δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι συνέπεια της καταστροφικής -για την υπόθεση της Αριστεράς και τον τόπο- στρατηγικής που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά.
Για παράδειγμα, ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κομπορρημονεί για την «αδιαμεσολάβητη σχέση» του με τη βάση του κόμματός του και τον λαό. Είναι φανερό, όμως, ότι η εκλογή του με το αντίτιμο των δύο ευρώ εντάσσεται στην εκστρατεία οριστικής αποδόμησης κομμάτων που τα μέλη τους συμμετέχουν εθελοντικά σε οργανωμένες πολιτικές συζητήσεις και αποφασίζουν για τη συλλογική δράση τους. Αποτελεί, συνεπώς, απύθμενη υποκρισία να αντιδρούν στην εκλογή Κασσελάκη όσοι/ες νομιμοποίησαν την απαίτηση Τσίπρα να αναδεικνύεται με καθολική ψηφοφορία των «μελών», επιλογή που αντιμετωπίζει την πολιτική με όρους σταρ σύστεμ.
Οι πρόσφατα αποχωρησάντες από τον ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ από τη στιγμή της εκλογής της νέας ηγεσίας έχει εισέλθει σε φάση πλήρους μετάλλαξης και απομάκρυνσης από τις θέσεις της Αριστεράς». Η αλήθεια είναι ότι η πορεία μετάλλαξής του ξεκίνησε τον Ιούλη του 2015, όταν η ηγετική του ομάδα ανέτρεψε το «Όχι» του 61,5% του λαού, καταστρατήγησε τις συλλογικές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση των μνημονίων και τον μετέτρεψε σε αρχηγοκεντρικό κόμμα με μόνο στόχο τη νομή και διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας.
Αυτοί/ες που αποχώρησαν υπερασπίζονται ακόμη και τώρα την αντιλαΐκή μνημονιακή πολιτική της κυβερνητικής τους θητείας. Έχουν εθιστεί να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα, να παρουσιάζουν στρατηγικές επιλογές υπέρ του κεφαλαίου ως «τακτικούς ελιγμούς», να επικαλούνται διαρκώς τον «αρνητικό συσχετισμό» και να εμφανίζουν την προσήλωσή τους στον ευρωατλαντισμό ως «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική».
Οι παραπάνω εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επισκιάσουν την κυβερνητική πολιτική και τις δραματικές συνέπειές της στους εργαζόμενους και στα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η ακρίβεια απογειώνεται, η αγοραστική δύναμη μισθωτών, συνταξιούχων και αυτοαπασχολούμενων συρρικνώνεται, η δημόσια Υγεία, Παιδεία και Πρόνοια υποβαθμίζονται διαρκώς και ιδιωτικοποιούνται. Η εργοδοτική ασυδοσία νομιμοποιείται και το τσουνάμι πλειστηριασμών και κατασχέσεων σε βάρος λαϊκών νοικοκυριών διογκώνεται.
Το έγκλημα στα Τέμπη έβγαλε την κοινωνία, τα συνδικάτα και τη νεολαία στους δρόμους. Ένα ακόμη φωτεινό παράδειγμα κινητοποιήσεων, δίπλα σε αυτές των υγειονομικών, εκπαιδευτικών και εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα για ΣΣΕ με αυξήσεις. Οι συνεχιζόμενες μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό δίνουν δύναμη και αισιοδοξία.
Η σημαντική στήριξη στις εκλογές του Οκτώβρη των ενωτικών ψηφοδελτίων της εργατικής-λαϊκής, ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στους Δήμους της Αθήνας και Θεσσαλονίκης και σε άλλους περιφερειακούς Δήμους, καθώς και η νίκη της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε πέντε μεγάλους Δήμους εκφράζουν τη βούληση και τις δυνατότητες του αγώνα για άμεσες λαϊκές κατακτήσεις με λογική ενωτικής συγκέντρωσης δυνάμεων της Αριστεράς και του μαζικού κινήματος.
Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί νέα δεδομένα που αφορούν την ευρύτερη Αριστερά. Οι πρόσφατες εκλογές κατέδειξαν την απουσία πειστικού αντιπάλου σχεδίου στον όλεθρο της ΝΔ. Αυτό το πρωτοφανές ιστορικό κενό αντιπολίτευσης στον τόπο μας μπορεί και πρέπει να καλυφθεί με την είσοδο στο προσκήνιο του λαϊκού παράγοντα μέσα από πραγματικά ενωτικά και πολύμορφα αγωνιστικά λαϊκά κύματα.
Είναι αδήριτη ανάγκη, πλέον, όλες οι οργανώσεις της ριζοσπαστικής, κομμουνιστικής, μαχόμενης αριστεράς και οι ανένταχτοι/ες αγωνιστές/στριες να ξαναδούμε αυτοκριτικά τα προτάγματα του σήμερα σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.
Να ανταποκριθούμε στην ανάγκη διαλόγου, από την αρχή, για όλα τα μεγάλα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, γενναίων ενωτικών πρωτοβουλιών και κοινής δράσης στο συνδικαλιστικό κίνημα και τη νεολαία για τα δικαιώματα των εργαζομένων και ανέργων και για την υπεράσπιση των κοινωνικών αγαθών και της δημόσιας περιουσίας από την εμπορευματοποίηση.
Η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόταση αντικαπιταλιστικής ενότητας και πάλης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (9.12.23)
