Παναγιώτης Ξοπλίδης
Η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο βρίσκεται αντιμέτωπη με την επίθεση του συστήματος και αγωνίζεται. Πλευρές αυτών των μαχών ήρθαν στο παγκόσμιο συνέδριο του ρεύματος της Τετάρτης Διεθνούς στη Βαρκελώνη, όπου είχε προσκληθεί και αντιπροσωπεία του ΝΑΡ.
Πραγματοποιήθηκε στις 6-8 Δεκέμβρη στη Βαρκελώνη το 10ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς, του τροτσκιστικού ρεύματος που συνεχίζει το θεωρητικό έργο του Πιέρ Λαμπέρ, εκδίδοντας το περιοδικό La Verite (Η Αλήθεια). Στο Συνέδριο συμμετείχε αντιπροσωπεία του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, μετά από πρόσκληση που δέχτηκε, όπως και δεκάδες αγωνιστές που δεν ανήκουν πολιτικά στην 4η Διεθνή. Το Συνέδριο ήταν ανοιχτό, με δυνατότητα συζήτησης των προσκεκλημένων και συνδιαμόρφωσης των αποφάσεών του.
Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών του Συνεδρίου, ακτιβιστές από την Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική έθεσαν στο επίκεντρο των ομιλιών τους τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η απόφαση του Συνεδρίου αναφέρει: «Οι εξελίξεις στην Παλαιστίνη εκφράζουν αυτό που η διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος παράγει σε παγκόσμια κλίμακα: βαρβαρότητα και πόλεμο. Αυτό το σύστημα απειλεί όλη την ανθρωπότητα. Απειλεί το περιβάλλον με την αποψίλωση των δασών, τη ρύπανση του αέρα και των υδάτων, τις αλλεπάλληλες καταστροφές κ.λπ. Από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, η οικονομική κρίση και ο πληθωρισμός οργιάζουν, τροφοδοτούμενοι από την κερδοσκοπία και τη λεηλασία που διαπράττουν τα τραστ σε σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ τους σε διεθνή κλίμακα. Η οικονομία των εξοπλισμών αποκομίζει καθημερινά όλο και μεγαλύτερα κέρδη, ενώ οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί αυξάνονται εκθετικά. Αυτή η αύξηση των στρατιωτικών προϋπολογισμών οδηγεί σε δραστικές περικοπές στους κοινωνικούς προϋπολογισμούς, όπως η υγεία, η παιδεία, οι συντάξεις. Τα κέρδη δεν έχουν αυξηθεί ποτέ τόσο πολύ, ενώ οι εργαζόμενοι και οι λαοί υφίστανται εκτεταμένη εξαθλίωση.
Η ακραία φτώχεια και η εργασιακή ανασφάλεια αυξάνονται αδιάκοπα παγκοσμίως. Ο ιμπεριαλισμός και η πολιτική της λεηλασίας του ωθούν εκατομμύρια ανθρώπους στην εξορία, για να ξεφύγουν από τους πολέμους, την ανασφάλεια και την πείνα. Την ίδια στιγμή, οι “αντιμεταρρυθμίσεις”, καταστρέφοντας ό,τι έχει κατακτηθεί με δεκαετίες ταξικής πάλης, πλήττουν βάναυσα τις εργατικές τάξεις και τους πληθυσμούς».
«Η διαχωριστική γραμμή για την Παλαιστίνη συνδέεται στενά με την υπεράσπιση των κατακτήσεων της ταξικής πάλης»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η συμμετοχή συνδικαλιστών από αφρικανικές χώρες, που αναφέρθηκαν στην αναγέννηση του αγώνα των λαών τους ενάντια στην πρώην αποικιοκρατική δύναμη και τον γαλλικό ιμπεριαλισμό. Αγωνιστές από τη Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα έδωσαν επίσης εικόνα από τον άγνωστο αγώνα που δίνουν για ανεξαρτησία, αλλά και κοινωνική απελευθέρωση από το σύστημα που συνεχίζει την αποικιακή εκμετάλλευση. Λατινοαμερικάνοι αγωνιστές αναφέρθηκαν στην εμπειρία «προοδευτικών» κυβερνήσεων στις χώρες τους, με τα όρια τους και τη διάψευση των προσδοκιών που είχαν δημιουργήσει. Από την Ευρώπη συμμετείχαν αρκετοί συνδικαλιστές από σωματεία, που τοποθετήθηκαν ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές «εθνικής ενότητας» και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που στην παρούσα φάση απουσιάζουν πλήρως από τις μεγάλες κινητοποιήσεις υπεράσπισης του παλαιστινιακού λαού. Η απόφαση αναφέρει: «Η διαχωριστική γραμμή για την Παλαιστίνη συνδέεται στενά και άμεσα με τον αγώνα για την υπεράσπιση των κατακτήσεων από δεκαετίες ταξικής πάλης, οι οποίες αμφισβητούνται από τις κυβερνήσεις».
Το ΝΑΡ, ως προσκεκλημένη οργάνωση, τοποθετήθηκε μεταφέροντας την εμπειρία των κοινωνικών αγώνων στην Ελλάδα, καθώς και του αντιπολεμικού κινήματος. Με πολλούς από τους συμμετέχοντες ταυτίζεται για το θέμα του πολέμου, έχοντας εμπειρία από κοινές δράσεις (π.χ. διαδήλωση ενάντια στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, διακηρύξεις για τα εγκλήματα στη Μελίγια και την Πύλο κ.α.). Οι διαφορές σε σχέση με την πολιτική τακτική, ειδικά σε ευρωπαϊκές χώρες, είναι γνωστές και συζητιούνται με διάθεση διαλόγου. Η οικονομική κρίση, οι αγώνες ενάντια σε ΕΕ-ΔΝΤ, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» είναι εμπειρίες που κάνουν την Ελλάδα να έχει ένα πολιτικό «βάρος» πολύ μεγαλύτερο από το μέγεθός της. Οι θεωρητικές επεξεργασίες του ΝΑΡ, οι πολιτικές του θέσεις, η δράση του, αντιμετωπίζονται με ενδιαφέρον και εκτίμηση διεθνώς , παρά το γεγονός ότι δεν ανήκει σε κανένα από τα ιστορικά ρεύματα και τις Διεθνείς αυτών. Σε διαδικασία των συμμετεχόντων από την ευρωπαϊκή ήπειρο, το ΝΑΡ μοίρασε κείμενο για το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ανάγκη διεθνιστικού, αντικαπιταλιστικού αγώνα ρήξης, ανοίγοντας μια συζήτηση που θα συνεχιστεί.
