Για το Νοέμβρη του ’73: Σε πείσμα καιρών και εξουσίας, ο αγώνας συνεχίζεται

Ανακαλώντας στη μνήμη τις στιγμές του Νοέμβρη του ’73 μια γλυκόπικρη νοσταλγία αναδύεται μαζί με τις σκέψεις, τα γεγονότα, τις στιγμές που μας σημάδεψαν και σε ένα μεγάλο βαθμό καθόρισαν την παραπέρα πορεία της ζωής μας. 50 χρονιά μετά το Πολυτεχνείο όχι μόνο επιβιώνει πάρα την λυσσαλέα επίθεση της άρχουσας τάξης να το υποβαθμίσει, αλλά λειτουργεί σαν μαγνήτης στη νέα γενιά, που αποθέτει πάνω του όλα τα θέλω και όλα τα ιδανικά μιας άλλης κοινωνίας «στον δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης». Δυνατές αναμνήσεις για τα τότε 20χρονα παιδιά, που με ένα έναν λίγο πολύ αυθόρμητο τρόπου έσμιξαν με το παράνομο αντιδικτατορικό κίνημα στη Νομική και στο Πολυτεχνείο και που βρέθηκαν απέναντί στη βία της γυμνής δολοφονικής κρατικής μηχανής. Γλυκές αναμνήσεις για τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, για την εικόνα ενός κόσμου που ονειρευόμαστε.

Πικρία για το ξεπούλημα, την ελάχιστη έως ανύπαρκτη τιμωρία της χούντας, καθώς εμποδίστηκε το λαϊκό αίτημα «δώστε τη χούντα στον λαό», που ήταν κυρίαρχη απαίτηση στις πορείες της μεταπολίτευσης. Πικρία για την κάλυψη των χουντικών και βασανιστών με ποινές χάδια, πλην τριών «πρωταίτιων», από την κυβέρνηση Καραμανλή. Αλλά και από το ιδεολόγημα «Καραμανλής ή τανκς», ευαγγέλιο της νομιμοποιημένης τότε παραδοσιακής Αριστεράς, για να φτάσουμε στη σημερινή αθλιότητα. Η «γιορτή της δημοκρατίας» στις 24 Ιούλη να γιορτάζεται στο προεδρικό μέγαρο με την παρουσία Πλεύρη, Γεωργιάδη, Βορίδη, γνωστών χουντικών και συκοφαντών του Πολυτεχνείου.

Αποτίουμε φόρο τιμής για τους συντρόφους που χάθηκαν τον Νοέμβρη, που μπορεί ο καθένας μας να ήταν στη θέση τους, αλλά και σε όλες τις πορείες που ακολούθησαν. Ενάντια στην αναλγησία και καταστολή της εξουσίας «λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί» και «άλλοι πίσω ακολουθούν» οι δολοφονημένοι Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Ισιδωρόπουλος, Τεμπονέρας, Γρηγορόπουλος, Φύσσας, δείχνοντας τον δρόμο του αγώνα.

Στα 50 χρόνια της διαδρομής της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου άλλοι έφυγαν βιολογικά, άλλοι αποστρατεύτηκαν, άλλοι επάνδρωσαν κόμματα της αστικής πολιτικής, άλλοι κάηκαν από την υπερέκθεση στα κανάλια, άλλοι από την ηλιοθεραπεία στον ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Ένα όμως μέρος –χωρίς προβολή από τα ΜΜΕ– συνεχίζει ακόμα, περπατώντας στις ράγες του τρένου τις ιστορίας αναζητώντας την ανθρώπινη χειραφέτηση με δρομολόγιο «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Πολυτεχνείο, Δεκέμβρης 08» προς «τα Πολυτεχνεία της νέας εποχής». Σε πείσμα καιρών και ανθρώπων της εξουσίας, 50 χρόνια τώρα ο αγώνας συνεχίζεται.

Καθώς η φωτιά του πολέμου απλώνεται επικίνδυνα γύρω από τη χώρα μας, με την αμερικανόδουλη κυβέρνηση όπως τότε και τώρα να ταυτίζεται με τα ΝΑΤΟϊκά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, επείγει ο αγώνας για απεμπλοκή της χώρας σε ένα πιθανό πολεμικό σφαγείο, καθώς η αιματοβαμμένη σιωνιστική εισβολή στη Γάζα έχει πάρει διαστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως το ’67 η αμερικανονατοϊκή χούντα, εκτός των άλλων, ήταν σχεδιασμένη και για να στηριχτεί ο πόλεμος των έξι ημερών του Ισραήλ ενάντια στην Παλαιστίνη.

Πέραν τούτου, η επέτειος συμπίπτει με την επιδρομή της κυβέρνησης Μητσοτάκη κατά των εργαζομένων στη χώρα μας, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός εσωτερικού ταξικού πολέμου. Εκατομμύρια στους εφοπλιστές και μεγαλοκαρχαρίες, λιτότητα, απολύσεις και ελαστικές σχέσεις εργασίας για τους «απασχολήσιμους». Ακρίβεια, πλειστηριασμοί, διάλυση του ΕΣΥ, ιδιωτικοποιήσεις, επίθεση σε εργατικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές, ελευθερίες έχουν μπει στην ατζέντα της πιο νεοφιλελεύθερης και αντεργατικής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Γι’ αυτό τα συνθήματα του Πολυτεχνείου «λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα», «ψωμί παιδεία ελευθερία», «γενική απεργία», «εργατική εξουσία», είναι συνθήματα αγώνα της σημερινής εποχής

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (11.11.23)