Μιχάλης Μιλτσακάκης, Ανυπόταχτη Καισαριανή – Αριστερή Αντικαπιταλιστική Κίνηση
Η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να βγει από τον μικρόκοσμό της
Στις 8 Οκτώβρη η Ανυπόταχτη Καισαριανή – Αριστερή Αντικαπιταλιστική Κίνηση «εδραίωσε» την πολιτική της παρουσία στην πόλη, με την εκλογή για δεύτερη φορά ενός δημοτικού συμβούλου (5,28%, 493 ψήφους). Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι η αντικαπιταλιστική-αντιΕΕ αριστερά μπορεί να εκφράσει με σχετικά μαζικούς όρους ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα, με μια αντιδιαχειριστική λογική και με την προβολή όσο είναι δυνατόν μιας συνολικής εναλλακτικής πρότασης.
Η αποδοχή της από ευρύτερες μάζες πολιτών έχει να κάνει με την παρουσία της στο πεδίο των προβλημάτων και των όποιων μικρών ή μεγάλων κινηματικών σκιρτημάτων υπήρξαν στην πόλη, έχει να κάνει με την επαφή της με τη γειτονιά και τους καθημερινούς φτωχούς ανθρώπους.
Καθοριστική υπήρξε η προσπάθεια της Κίνησης για αντιστροφή του μικροαστικού κεκτημένου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζει την πολιτική με όρους φοιτητικού συλλόγου, την οργάνωση της πολιτικής παρέμβασης με όρους εργατικού σωματείου και το στρατηγικό πολιτικό περιεχόμενο με όρους δικαιωματισμού. Xωρίς να παραγνωρίζει τη μερικότητα αλλά και την αξία των νέων κινημάτων, επιχείρησε να τα υποτάξει σε ένα στρατηγικό πρόγραμμα διεκδικήσεων για την πόλη και την πολιτική, αντιστρέφοντας την ιεράρχηση που κυριαρχεί στην εκτός του κοινοβουλίου αριστερά.
Χαρακτηριστική υπήρξε η δράση της για τα προβλήματα των εργαζόμενων, για τους ελεύθερους χώρους (Επιτροπή διεκδίκησης Πλ. Παναγίτσας), τα λοκ ντάουν και τις απαγορεύσεις, την προσβασιμότητα, τις υποδομές, τα σχολεία, η εναντίωσή της στα ΕΣΠΑ για την εργασία και τα τεχνικά έργα, για να μπορεί ο Δήμος να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες και να παρέχει δωρεάν αποτελεσματικές, καθολικές υπηρεσίες. Κυρίως, όμως, η πολιτική της σύγκρουση με την ασκούμενη αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και της δημαρχίας Βοσκόπουλου και συνολικά με το αγοραίο αστικό μοντέλο που εφάρμοζε.
Στην πράξη, η Κίνηση υπήρξε ενωτική χωρίς να το διατυμπανίζει και δημοκρατική στο εσωτερικό της με συνελεύσεις και άμεσες διαδικασίες. Απέρριψε την «ενωτολογία» ως περιεχόμενο, την αυτοαναφορικότητα ως στοιχείο της πολιτικής της χρησιμότητας και το «χαμήλωμα» του περιεχομένου σε ένα αριστερό μέσο όρο ως «άνοιγμα πόρτας» επαφής με το λαό.
Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν ανάγκη τα πολιτικά υποκείμενα και τις συλλογικότητες που θα είναι η φωνή τους, που θα εκφράζουν στη σύγχρονη εποχή τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους, ένα νέο όραμα. Αυτό δεν μπορεί να προκύψει αυθόρμητα, αλλά μόνο μέσα από την επαφή, την καθημερινή τριβή με τις λαϊκές ανάγκες και με την καθοριστική συμβολή του κινήματος και της παρέμβασης με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο.
Σε απλά ελληνικά, η πολιτική μας πρόταση θέλαμε να γίνει γνωστή μέσα από τη δράση μας και να ξεφύγει από το μικρόκοσμο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Με αυτή τη σκέψη στο τιμόνι, δεν κάναμε καμπανιακού τύπου πολιτική παρέμβαση. Αντίθετα, κάναμε πορεία προς τους πολίτες με το συνολικό μας πρόγραμμα. Με πολλές αντιφάσεις, πολιτικές ελλείψεις, λάθη, με συνέπεια και στη βάση αρχών, η Κίνηση άρθρωσε έναν πολιτικό λόγο που είχε στρατηγικό βάθος πέρα από το εφικτό και τη διαχείριση και προσπάθησε να προσαρμόσει ως πολιτική πρόταση και διεκδίκηση τις όποιες αναλύσεις του αντικαπιταλιστικού χώρου για το τοπικό και κεντρικό κράτος. Να νοηματοδοτήσει εκ νέου μέσα από τη δράση την αυτοοργάνωση και την αυτοδιοίκηση. Δεν θεωρούμε ότι οι δήμοι μπορούν να μεταλλαχτούν σε λαϊκούς θεσμούς μέσα στα πλαίσια της αγοράς, της ΕΕ, των μνημονίων, των ΕΣΠΑ, της ελαστικής εργασίας.
Κακή υπηρεσία στους δημότες και στην Αριστερά προσέφερε η Λαϊκή Συσπείρωση στη διάρκεια της θητείας της (2015-2019), βαφτίζοντας τη διαχείριση που άσκησε νοικοκύρεμα των οικονομικών και τη μνημονιακή/αντιλαϊκή της διοίκησή της στον δήμο ως την καλύτερη δυνατή. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν άνοιξε, ούτε πρόκειται να ανοίξει στην τωρινή της θητεία, ένα δρόμο σύγκρουσης και ρήξης με τις κυρίαρχες πολιτικές στο τοπικό κράτος.
Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε εμείς: Να γίνουμε ο άλλος δρόμος!
