Γιώργος Μιχαηλίδης
Το αντιπολεμικό και αντικατοχικό κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, όπως εκδηλώνεται στις ΗΠΑ τον τελευταίο μήνα, έχει αναμφισβήτητα προκαλέσει το ενδιαφέρον για την αποφασιστικότητα και τη μαζικότητά του. Όντως, πρόκειται για μία από τις πιο λαμπρές σελίδες του αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, καθώς ο όγκος και η μαχητικότητα των διαδηλώσεων συγκρίνεται ευθέως με τις ημέρες της αντίστασης στον πόλεμο του Βιετνάμ — με τη σημαντική διαφορά ότι τότε ήταν οι ίδιες οι ΗΠΑ που διεξήγαγαν τον πόλεμο και χιλιάδες Αμερικανοί στέλνονταν στο μέτωπο και γυρνούσαν νεκροί σε φέρετρα.
Αν στην πρώτη φάση του το τωρινό αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ διακρίθηκε για τις ακτιβίστικες συμβολικές ενέργειες (κατάληψη σταθμών μετρό και τοπόσημων) και την ενεργό συμμετοχή φιλειρηνιστών Εβραίων πολιτών, Αράβων αλλά και ενός σημαντικού τμήματος της λευκής πλειοψηφίας, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέλιξή του. Το τελευταίο διάστημα, οι διαδηλώσεις που γίνονται στις ΗΠΑ κατά του πολέμου περνούν από τη φάση της συμβολικής πολιτικής διαμαρτυρίας σε αυτή των στοχευμένων δράσεων παρεμπόδισης της στρατιωτικής αρωγής προς το κράτος του Ισραήλ. Ανάμεσα στα πρώτα επιτεύγματα του αντιπολεμικού κινήματος περιλαμβάνεται η παρεμπόδιση φόρτωσης του πλοίου Cape Orlando στο λιμάνι της Tacoma, κοντά στην πόλη του Σιάτλ, με πολεμικό υλικό που προοριζόταν για το Ισραήλ. Μετά από μερικές μέρες διαδηλωτές κατάφεραν να καθυστερήσουν αρκετές ώρες τον απόπλου αντίστοιχου πλοίου από το Όκλαντ, κοντά στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο. Τη Δευτέρα, επίσης, μια ομάδα μερικών δεκάδων ακτιβιστών στο Μιζούρι μπλόκαραν την είσοδο στο εργοστάσιο Boeing 598 όπου κατασκευάζονται βόμβες και πυρομαχικά για τον ισραηλινό στρατό.
Ταυτόχρονα, η πολιτική διαπάλη εντός του εργατικού κινήματος με αφορμή την ενδεδειγμένη στάση σε επιχειρήσεις που συνδέονται με την στρατιωτική ενίσχυση του Ισραήλ μαίνεται, καθώς ασκείται πίεση από τις πιο ριζοσπαστικές τάσεις στη βάση προς τις συμβιβασμένες ηγεσίες των ομοσπονδιών, οι οποίες αρνούνται να προχωρήσουν σε πράξεις ανοιχτής αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, υπό τη δικαιολογία ότι τα υπαρκτά συμβόλαια με το Ισραήλ εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται και στην Ευρώπη, όπου σε άλλες χώρες εργατικά συνδικάτα λαμβάνουν αποφάσεις άρνησης διευκόλυνσης μεταφοράς στρατιωτικού οπλισμού (Βέλγιο, Βαρκελώνη κ.α.), ενώ αλλού (όπως στην Αγγλία) διεξάγεται σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση εντός των συνδικάτων και των ομοσπονδιών, με επίδικο την ανοιχτή καταδίκη του πολέμου και την απαίτηση για εκεχειρία. Συνολικά, πάντως, η σύνδεση αντιπολεμικού και εργατικού κινήματος διεθνώς μπορεί να γεννήσει μια επικίνδυνη για τις φιλοπόλεμες κυβερνήσεις πολιτικοποίηση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (11.11.23)
