Κυνική στήριξη στο κράτος-δολοφόνο από το πολιτικό σύστημα

Γιώργος Κρεασίδης

Στο πλευρό των συμμάχων στον επιθετικό άξονα η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική Λύση

Πρωτοφανείς διαστάσεις παίρνει η στήριξη του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ από την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Πρώτος απ΄ όλους ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε το Σάββατο 7/10 να καταγγείλει την επιχείρηση της Χαμάς και των άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων εναντίον του Ισραήλ, μιλώντας για «φριχτή τρομοκρατική επίθεση» και επαναλαμβάνοντας την προπαγάνδα για το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» του Ισραήλ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε την ίδια μέρα ότι «καταδικάζει απερίφραστα τη σημερινή επίθεση της Χαμάς σε βάρος του Ισραήλ, ζητά τον άμεσο τερματισμό της και εκφράζει την αλληλεγγύη του στον λαό του Ισραήλ». Με τα ίδια σχεδόν λόγια και ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Δ. Μάντζος, δήλωσε «καταδικάζουμε απερίφραστα και ανεπιφύλακτα τη σημερινή τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς σε περιοχές του Ισραήλ», για να συμπληρώσει «τη συμπαράστασή μας στους πολίτες του Ισραήλ, που υφίστανται τις συνέπειες της αποτροπιαστικής επίθεσης».

Αίσθηση προκάλεσε, αλλά όχι έκπληξη, το γεγονός ότι η ακροδεξιά Ελληνική Λύση έσπευσε να δηλώσει και αυτή πως «καταδικάζει απερίφραστα την φρικτή και άνανδρη τρομοκρατική επίθεση», μιλώντας μάλιστα για «μία από τις πλέον αποτρόπαιες τρομοκρατικές επιθέσεις της σύγχρονης ιστορίας». Για να χρυσώσει το χάπι της άμεσης ταύτισης με το Ισραήλ και το καθεστώς Νετανιάχου, το κόμμα του Κ. Βελόπουλου χαρακτήρισε τη Χαμάς «τουρκοκίνητη», απευθυνόμενη στα εθνικιστικά και ισλαμοφοβικά αντανακλαστικά στον χώρο της Δεξιάς. Είναι γεγονός όμως ότι η ακροδεξιά δεν χάνει ευκαιρία για δηλώσεις συμμόρφωσης με τις στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης, αφήνοντας στην άκρη τις κορώνες ενάντια στο σύστημα και τη «νέα τάξη», συνδυάζοντας και τον αντισημιτισμό με την υποστήριξη της ισραηλινής κρατικής βίας.

Σε αυτό το κλίμα, το ΜΕΡΑ25, στην πρώτη του ανακοίνωση χρησιμοποίησε μια διπλωματική γλώσσα που απέδιδε ευθύνες σε ΗΠΑ, Κίνα και ΕΕ για την καθυστέρηση μιας ειρηνευτικής διαδικασίας υπό τον ΟΗΕ, διαπιστώνοντας ότι «αποτελεί μνημειώδη υπηρεσία στην ‘’κανονικοποίηση’’ των εγκλημάτων πολέμου και στην εργαλειοποίηση της απανθρωπιάς που γεννά νέες ορδές προσφύγων». Δεν αναφέρει όμως ποιος κάνει τα εγκλήματα πολέμου, ενώ η Παλαιστίνη απουσιάζει ακόμα και σαν λέξη.

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ έσπευσαν σε αυτή τη γραμμή να παρουσιάσουν μονοδιάστατα τους Παλαιστίνιους σαν αιμοσταγείς τρομοκράτες που επιτέθηκαν σε μια φιλειρηνική χώρα, αποσιωπώντας το καθεστώς κατοχής, εγκλωβισμού και κρατικής τρομοκρατίας που βιώνουν εδώ και δεκαετίες.

Δεν είναι υπερβολική η διαπίστωση ότι προετοιμάζεται η ελληνική κοινωνία να αποδεχτεί σαν λογική και δίκαιη απάντηση τις ωμότητες και τη ρατσιστική ρητορική της ακροδεξιάς ισραηλινής κυβέρνησης. Τα ελληνικά ΜΜΕ δείχνοντας με συντονισμένο τρόπο την παλαιστινιακή πλευρά σαν δράστη παρανοϊκής τρομοκρατίας και την ισραηλινή γραμμή εξόντωσης του πληθυσμού της Γάζας σαν νόμιμη άμυνα, ταυτίζονται με την ισραηλινή κυβέρνηση σε βαθμό που ξεχωρίζει σε διεθνές επίπεδο. Ακόμα και στο Ισραήλ, σε καθιερωμένα ΜΜΕ, υπάρχουν φωνές που αποδίδουν ευθύνες στην πολιτική και τον τυχοδιωκτισμό του ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, αλλά και στη χρόνια βία και καταπίεση στη Λωρίδα της Γάζας. Τίτλοι όπως «Το Ισραήλ δεν μπορεί να φυλακίζει 2.000.000 κατοίκους στη Γάζα χωρίς να πληρώσει οδυνηρό τίμημα», μπόρεσαν να εμφανιστούν στα κυρίαρχα ΜΜΕ της χώρας μόνο σαν αναδημοσίευση άρθρων από τη γνωστή ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας στροφής της ελληνικής άρχουσας τάξης προς ενεργά φιλοϊσραηλινές θέσεις που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Οι επιλογές προσέγγισης με το Ισραήλ έχουν σημείο αναφοράς τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό των δυο αστικών τάξεων για τις ΑΟΖ. Σημείο καμπής αποτέλεσε η συγκρότηση του άξονα πολέμου με Ισραήλ-Κύπρο-Αίγυπτο που επικυρώθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όταν ο Α. Τσίπρας σαν πρωθυπουργός υποδέχτηκε τον Νετανιάχου και τον τότε Κύπριο πρόεδρο Αναστασιάδη στη Θεσσαλονίκη το 2017, είχε προηγηθεί μια διεργασία χρόνων από τις κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και Α. Σαμαρά. Τα πρωτοφανή κατασταλτικά μέτρα με τα οποία βρέθηκε αντιμέτωπη η διαδήλωση της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς τότε έδειχναν ότι η προσπάθεια καπηλείας της αυθόρμητης λαϊκής αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης, την οποία ασκούσαν σε διαφορετικό βαθμό τα ελληνικά κόμματα, ανήκε στο παρελθόν.

Η συνεργασία της ελληνικής αστικής τάξης με αυτή του Ισραήλ είχε φέρει στο προσκήνιο μια πολύπλευρη προσπάθεια αποδόμησης των αντιιμπεριαλιστικών παραδόσεων και των φιλικών διαθέσεων για την Παλαιστίνη.

Πέρα από την πολιτική και ευρύτατη στρατιωτική συνεργασία, οι επενδύσεις στον τουρισμό από και προς το Ισραήλ, σε ξενοδοχειακές μονάδες, αλλά και σε ακίνητα από ισραηλινές επιχειρήσεις, διευρύνονται στην ενέργεια, τον ναυτιλιακό και κατασκευαστικό τομέα, μαζί με τις χρηματοπιστωτικές και ασφαλιστικές επιχειρήσεις, καθώς και με την αγορά εξοπλιστικών συστημάτων.

Το χρώμα του χρήματος και οι λυκοσυμμαχίες στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών έχουν φέρει στο προσκήνιο την κυνική συστράτευση με το καθεστώς Νετανιάχου και στο στόχαστρο την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.