Τις μέρες αυτές του Παύλου τις ζώνουν απειλητικά σύννεφα. Το αντιφασιστικό κίνημα που γιγάντωσε η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού έστειλε τη Χρυσή Αυγή στα σκουπίδια της ιστορίας, όμως όψεις της δράσης της ναζιστικής συμμορίας έχει πια απορροφήσει ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Και, το πιο ανησυχητικό, πλευρές του δηλητηριώδους τρόπου σκέψης της διαχέονται σε τμήματα της κοινωνίας.
«Ένας μαλάκας παλαβός έπεσε στη θάλασσα. (…) Νόμιζα ότι ήταν μαύρος, Πακιστανός και δεν είχε εισιτήριο». Το «πνεύμα» της θανούσας εγκληματικής οργάνωσης μοιάζει να ανασταίνεται στα λόγια του υπάρχου του Blue Horizon, που έσπρωξε στα απόνερα του πλοίου τον Αντώνη Καριώτη. Ο Καριώτης, ένας «παλαβός» που μόνος του έπεσε στη θάλασσα, και το σκεπτικό ότι ήταν «μαύρος, Πακιστανός» ως ad hoc υπερασπιστική γραμμή, αφού θεωρείται δεδομένο ότι οι ζωές των «μαύρων, Πακιστανών» μετρούν λιγότερο. Το ίδιο και αυτών που, ανεξαρτήτως εθνικότητας, δεν έχουν εισιτήριο: Ο Θανάσης Καναούτης, που για ένα εισιτήριο άφησε την τελευταία του πνοή του 2013 έξω από τρόλεϊ στο Περιστέρι το 2013, ήταν Έλληνας – αλλά φτωχός.
Το πνεύμα της ναζιστικής οργάνωσης φωλιάζει προνομιακά στους κρατικούς θεσμούς. Σε ποιο υγρό όνειρο του Μιχαλολιάκου κράτος, κυβέρνηση και ΕΕ θα έπνιγαν 600 «μαύρους, Πακιστανούς» ανοιχτά της Πύλου και θα ήταν μέρα μεσημέρι; Και ποια εξόρμηση των Ταγμάτων Εφόδου θα είχε τόσους τραυματίες όσο μια μέση επίθεση από τις συμμορίες των ΜΑΤ και της ΔΡΑΣΗ; Μόλις πριν λίγες μέρες στην Κρήτη ένας 58χρονος άφησε την τελευταία του πνοή έχοντας υποστεί άγρια κακοποίηση, όπως καταγγέλλεται, από άνδρες της ΕΛΑΣ.
Το 1965 ο Σοβιετικός σκηνοθέτης Μιχαήλ Ρομ είχε δημιουργήσει μια από τις σπουδαιότερες αντιφασιστικές ταινίες-ντοκιμαντέρ, με τίτλο Ο καθημερινός φασισμός. Αυτόν τον καθημερινό φασισμό καλούμαστε να πολεμήσουμε.
