Γιάννης Φραγκούλης
Έχοντας δει αρκετές ταινίες στο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας μπορούμε να σχηματίσουμε μία πρώτη εικόνα. Είναι αυτονόητο ότι οι ταινίες που θα δούμε, μέχρι το τέλος του Φεστιβάλ θα μας δώσουν μια πλήρη άποψη. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το εθνικό και το σπουδαστικό διαγωνιστικό τμήμα. Έχουμε μια εικόνα της πραγματικότητας που οι ταινίες προσπαθούν να ερμηνεύσουν.
Μία από τις ταινίες μας έκανε ευχάριστη εντύπωση είναι η «Εάν σου πω τις αναμνήσεις μου», της Μαρίας Έλενας Μητροδήμα. Ένα ζευγάρι χωρίζει. Προσπαθούν να βρουν κάποιο κοινό στοιχείο. Η κουβέντα τους δεν καταλήγει πουθενά. Αυτό που βλέπουμε είναι οι αναμνήσεις της γυναίκας μέσα από τα όνειρά της, με τρεις παραλλαγές. Στο τέλος η γυναίκα παίρνει το λόγο που είναι διαφορετικός από τον καταναγκαστικό που πιέζεται από την πατρική εξουσία. Αυτή η ταινία είναι αντιπροσωπευτική για τη σύγχρονή μας κοινωνία.
Αυτό το θέμα που ενδιαφέρει τους δημιουργούς των ταινιών είναι η επικοινωνία. Αυτό είναι το κομβικό σημείο από το οποίο ξεκινούν και άλλα που παρουσιάζονται στις ταινίες. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε ένα σύμπαν θεμάτων που το βασανίζουν. Αυτό μας δείχνουν οι ταινίες, χωρίς να αποτυπώνουν το συνολικό μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.
Η αισθητική των ταινιών που έχουμε δει είναι καλή. Έχουμε ξεφύγει από τα τεχνικά προβλήματα, αλλά το θέμα του σεναρίου είναι ακόμα αυτό που μας απασχολεί. Στο αναλυτικό σημείωμά μας θα αναφερθούμε σε αυτά τα θέματα που, πιστεύουμε, ότι δοκιμάζουν ακόμα τον ελληνικό κινηματογράφο
