▸Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Οι μοιρασμένοι ρόλοι καταδεικνύουν τις στοχεύσεις του Μητσοτάκη
Η κυβέρνηση δεν κρύβει τις προθέσεις για ένα ακόμη κύμα νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων σε όλα τα πεδία, με την ταυτόχρονη σκλήρυνση των μηχανισμών χειραγώγησης του λαϊκού κινήματος. Αυτές αποτυπώθηκαν ανάγλυφα στην επιλογή του νέου κυβερνητικού σχήματος, που αριθμεί 63 μέλη με σαφείς και μοιρασμένους ρόλους. Τον τόνο, μάλιστα, δίνει η συμμετοχή των προερχόμενων από το «εκσυγχρονιστικό κέντρο», που έχουν αποδειχθεί «αντάξιοι» των πλέον νεοφιλελεύθερων της ΝΔ.
O πρώτος βραχίονας του κυβερνητικού σχήματος θα εκφραστεί καταρχάς στην άγρια επίθεση στα εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα, που έχει ως βασικό πρόταγμα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και το οποίο θα συνοδευτεί με «εφ’ όλης της ύλης» επίθεση στο εργατικό κίνημα –αυτή αναλαμβάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης– και με νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην κοινωνική ασφάλιση, που διασφαλίζει η παρουσία του Πάνου Τσακλόγλου στη θέση του αρμόδιου υφυπουργού. Τη δημιουργία ενός σκληρού κατασταλτικού μηχανισμού καλείται να εγγυηθεί ο Νότης Μηταράκης με τα
διαπιστευτήρια που διαθέτει από την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Μετανάστευσης. Εκεί όπου αναλαμβάνει πλέον ο Δημήτρης Καιρίδης, πρόσωπο με γνωστές ξενοφοβικές θέσεις, ο οποίος καλείται να συνεχίσει την τήρηση του δόγματος περί «φύλαξης συνόρων» και «μεταναστευτικής απειλής». Τέλος, ο Μάκης Βορίδης εκτιμάται πως θα αναλάβει τις συνεννοήσεις ανάμεσα στη ΝΔ και τα ακροδεξιά κόμματα και την Πλεύση Ελευθερίας, προκειμένου –μεταξύ άλλων– να επιτευχθούν οι απαραίτητες «συμπλεύσεις» ώστε να προωθηθεί η συνταγματική αναθεώρηση.
Νεοφιλελεύθεροι, ακροδεξιοί και ακροκεντρώοι σε ειδικές αποστολές υπέρ του κεφαλαίου
Ο δεύτερος βραχίονας του κυβερνητικού σχήματος είναι ο αμιγώς νεοφιλελεύθερος. Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι ο νέος υπουργός Οικονομικών, θέση που προορίζονταν αρχικά για τον Θόδωρο Σκυλακάκη, ο οποίος αναλαμβάνει τις διευθετήσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους επιχειρηματίες της ενέργειας, στους οποίους αναμένεται να κατευθυνθεί μεγάλο τμήμα των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης. Ο Θ. Σκυλακάκης θεωρείται
«εξπέρ» στον ρόλο αυτό. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται η Νίκη Κεραμέως, που αναλαμβάνει να μεταφέρει την «αξιολόγηση» από το υπουργείο Παιδείας συνολικά στον δημόσιο τομέα. Τη θέση της παίρνει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, με ατζέντα «σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά». Σε ειδική αποστολή ο επίσης προερχόμενος από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που θα διεκπεραιώσει το κλείσιμο νοσοκομείων και την προσαρμογή του ΕΣΥ στα ιδιωτικά συμφέροντα. Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης καλείται να εγγυηθεί στο υπουργείο Ναυτιλίας ότι θα διατηρηθούν και διευρυνθούν οι πολιτικές στήριξης και φοροαπαλλαγών για το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Συνολικά, δεν ξεφεύγει της προσοχής η «ενίσχυση» του κυβερνητικού σχήματος με ακροκεντρώους, αφού στους ήδη υφιστάμενους (Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Πιερρακάκης, Μενδώνη, Χρυσοχοΐδης, Τσακλόγλου) προστέθηκε ο Γιώργος Φλωρίδης στο υπουργείο Δικαιοσύνης και ο Δημήτρης Παπαστεργίου στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής.
Σε μία τρίτη κατηγορία κυβερνητικών υπουργών περιλαμβάνονται τα «βολέματα» που σχετίζονται με τους εσωτερικούς συσχετισμούς της ΝΔ και τις ισορροπίες με το εγχώριο κεφάλαιο. Έτσι, ο Νίκος Δένδιας κατέληξε στο υπουργείο Άμυνας, αφού ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε τον έμπιστο Γιώργο Γεραπετρίτη για το υπουργείο Εξωτερικών. Η Όλγα Κεφαλογιάννη στο υπουργείο Τουρισμού και ο Βασίλης Κικίλιας στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας.
