Γιώργος Κρεασίδης
▸ Στη λογική της ενίσχυσής του ως της «μόνης», «αυτοδύναμης», «100% αντιπολίτευσης» επιμένει το ΚΚΕ
Το κλείσιμο της διπλής προεκλογικής περιόδου βρίσκει το ΚΚΕ μετατοπισμένο ακόμα περισσότερο σε μια κοινοβουλευτική τακτική, όπου όλα, μαζί και η παρέμβαση στο μαζικό κίνημα, υποτάσσονται στην εκλογική ενίσχυση και τον αριθμό των βουλευτών. Το 1% παραπάνω και η διατήρηση της κοινοβουλευτικής ομάδας των 26 που αναδείχτηκε στις 21 Μάη είναι οι στόχοι που προβάλλονται.
Την ίδια στιγμή, η πολιτική σύγκρουση με συγκεκριμένες αιχμές ενάντια στην ενισχυμένη ΝΔ, της οποίας η αλαζονεία και η επιθετικότητα είναι ορατές, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ έχει βουίξει η Ευρώπη και τα διεθνή ΜΜΕ για τις εγκληματικές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης και της FRONTEX σχετικά το τραγικό ναυάγιο της Πύλου, το ΚΚΕ ήρθε μια βδομάδα μετά, την περασμένη Τρίτη, να θέσει ερωτήματα στις αρχές για τις πιθανές αιτίες. Όσο για την ουσία του θέματος, προτείνει τη δημιουργία επιτροπών ασύλου στην Τουρκία, υπό την επίβλεψη ΕΕ και ΟΗΕ, δηλαδή να εξετάζονται οι αιτήσεις ασύλου πάλι από αυτούς που βλέπουν «παράνομη μετανάστευση», απλά η ευθύνη της απέλασης να έχει μετατεθεί από την Ελλάδα!
Αντίστοιχα, τοποθετούμενη σε συνέντευξη (in.gr, 16/6/23) για το θέμα της πιθανής εξόδου από το ευρώ την περίοδο των μνημονίων μετά το 2010, το μέλος της ΚΕ και πρώην βουλεύτρια, Διαμάντω Μανωλάκου είπε πως «το κύριο είναι για τον εργαζόμενο, ανεξάρτητα του τι νόμισμα έχεις, αν τα νομίσματα επαρκούν για να ζεις». Σαν να μην είναι λοιπόν η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ ένα ασφυκτικό πλαίσιο «μόνιμου μνημόνιου»… Έτσι, υποτιμάται η ανάγκη για σύγκρουση με την ΕΕ και η πολιτική προετοιμασία γι’ αυτή, με μια θέση που θυμίζει τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ πριν κυβερνήσει.
Ανάλογα είχε τοποθετηθεί το ΚΚΕ μετά την τραγωδία των Τεμπών, όταν η οργή και η απαίτηση να αποδοθούν οι ευθύνες στους άμεσα υπεύθυνους δεν συνδέθηκε με το ξήλωμα των ιδιωτικοποιήσεων –που ήταν η ρίζα του κακού– χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Η μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις μοιάζει να εγκαταλείπεται στο όνομα μιας ιδεολογικής λαθροχειρίας περί κρατικοκαπιταλιστικής διαχείρισης που ταυτίζει δημόσιο και ιδιωτικό, ενώ την κρατικοποίηση την μεταθέτει στον σοσιαλισμό. Όμως η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και παιδείας είναι ζωτικής σημασίας, ενώ αυτοί οι αγώνες ανοίγουν τον δρόμο της ανατροπής.
Στην ομιλία του στην Αθήνα, την περασμένη Τετάρτη, ο γραμματέας του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας στάθηκε και πάλι στην ανάγκη να ενισχυθεί το ποσοστό και ο αριθμός των βουλευτών, ώστε αυτοί να είναι δίπλα στους κοινωνικούς αγώνες. Δεν έγινε όμως καθόλου συγκεκριμένος σχετικά με το γιατί σε αυτούς τους αγώνες, στο όνομα των συσχετισμών, το ΚΚΕ βάζει σαν όριο για την ανάπτυξή τους μόνο να βγουν «συμπεράσματα» από την αντιλαϊκή πολιτική, αντί για την ανατροπή πλευρών που δεν νομιμοποιούνται στις συνειδήσεις, όπως διαπιστώνει. Εξάλλου, αν το ΚΚΕ επιμένει στη λογική της ενίσχυσής του ως τη «μόνης», «αυτοδύναμης», «100% αντιπολίτευσης», δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι αυτή πολλές φορές μεταφράζεται ως αποδυνάμωση της μαχητικής και ριζοσπαστικής γραμμής στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Αυτής που δεν μένει στη διαμαρτυρία, αλλά έχει ορίζοντα την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής.
