Το καλύτερο Black Mirror επεισόδιο

Η εμβληματική δυστοπική σειρά Black Mirror μετά από μακρόχρονη απουσία επιστρέφει με νέα επεισόδια. Όμως μετά από την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία και την «έκρηξη» της τεχνητής νοημοσύνης, είναι δύσκολο να μας «σοκάρει» όπως παλιά. 

Τελικά η τέχνη αντιγράφει τη ζωή ή η ζωή την τέχνη; Το ρητορικό αυτό ερώτημα έρχεται ξανά στο προσκήνιο με αφορμή την κυκλοφορία του νέου (6^ου) κύκλου επεισοδίων της βραβευμένης βρετανικής σειράς Black Mirror. Καμία άλλη σύγχρονη σειρά δεν έχει καταφέρει να αποτυπώσει τόσο αριστοτεχνικά τον εθισμό των ανθρώπων στην τεχνολογία, να αποτελέσει μια αλληγορία και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση για το σκοτεινό ρόλο των μέσων ενημέρωσης και την εντεινόμενη εξάρτηση των ανθρώπων από τις μηχανές. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, άλλωστε, συνεχίζουν να ζουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους κοιτώντας έναν «μαύρο καθρέφτη», ένα κινητό, μια τηλεόραση, μια οθόνη λάπτοπ. Η σειρά, που αναγνωρίστηκε ως άξια διάδοχος της θρυλικής Ζώνης του Λυκόφωτος (The Twilight Zone), όλα αυτά τα χρόνια εκτός από το να ψυχαγωγεί, κατάφερε να αναδεικνύει κοινωνικά θέματα, να στηλιτεύει και να σατιρίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά στην εποχή της κυριαρχίας των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» και των έξυπνων gadgets. 

Ωστόσο, όλα αυτά που ζήσαμε την τελευταία τριετία μοιάζουν να έχουν ξεπεράσει και την πιο νοσηρή φαντασία. Οι κυβερνήσεις έστελναν μηνύματα στους ανθρώπους να «μείνουν σπίτι τους», για να βγεις να αγοράσεις ψωμί έπρεπε να στείλεις SMS και να φορέσεις χειρουργική μάσκα, ενώ μετά τη δύση του ηλίου απαγορευόταν καθολικά η κυκλοφορία! Σαν να μην έφτανε αυτό, πριν ακόμα σημάνει η «λήξη συναγερμού», χτύπησαν σειρήνες πολέμου στην Ουκρανία, με τις μάχες να διεξάγονται ταυτόχρονα στα σόσιαλ μίντια! Την ίδια περίοδο, είδαμε ακόμα ακροδεξιούς να εισβάλουν στο «σύμβολο της δυτικής δημοκρατίας» το αμερικανικό Καπιτώλιο, τον Ίλον Μασκ να «μεταμορφώνει» το Twitter σταδιακά και την τεχνητή νοημοσύνη να αρχίζει να αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία.

Τι μένει να μας πει πλέον το Black Mirror, που ήδη από την προηγούμενη σεζόν, τέσσερα χρόνια πριν, έμοιαζε να ξεμένει από ιδέες;

Η μετάβαση της σειράς από το αγγλικό Channel 4 στην πλατφόρμα του Netflix, έφερε μεγαλύτερο προϋπολογισμό και διάσημα ονόματα, αλλά στην πορεία μοιάζει σαν να χάθηκε κάτι από τη «μαγεία» και την απλότητα των πρώτων επεισοδίων και την οξυδερκή απεικόνιση της τεχνολογικής δυστοπίας. Το ευχάριστο είναι ότι ο νέος κύκλος επεισοδίων, μετά από μια εκτεταμένη παύση, φέρνει έναν αέρα ανανέωσης, φρέσκων ιδεών και σεναριακών ανατροπών, δείχνοντας ότι υπάρχουν ακόμα πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες «πίσω από τον καθρέφτη». Από το πρώτο πολυσυζητημένο επεισόδιο, που τιτλοφορέιται Η Τζόαν είναι απαίσια (Joan is awful) ο νέος κύκλος επεισοδίων δείχνει να ξαναβρίσκει τη φόρμα του, σατιρίζοντας την ίδια την πλατφόρμα στην οποία προβάλλεται (Netflix). Τι γίνεται όταν δεν αισθάνεσαι πρωταγωνίστρια στην ίδια σου τη ζωή; Παράλληλα, στα επεισόδια βλέπουμε μια μετάβαση από την επιστημονική φαντασία σε έναν πιο «παλαιομοδίτικο» τρόμο, με αναφορές στη ζωή πριν το Ίντερνετ. Αυτό δεν ικανοποίησε πολλούς φανς της σειράς που δεν είδαν με καλό μάτι μια μετατόπιση της σειράς από τη βασική αντι-τεχνολογική θεματολογία της.

Δημήτρης Τζιαντζής