Χριστίνα Πάλλιου | μέλος του ΠΓ της ΟΚΔΕ Σπάρτακος και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υποψήφια στην Α’ Αθηνών
Μόνο μια αριστερά αντικαπιταλιστική, ανεξάρτητη από το κράτος, είναι χρήσιμη για τους εργαζόμενους
Οι εκλογές έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία το κίνημα ανακάμπτει και ξεπερνά την αμηχανία και τον αποπροσανατολισμό της περιόδου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η μαζική συμμετοχή, η μαχητικότητα, ο ταξικός χαρακτήρας και η ωριμότητα των απεργιών και κινητοποιήσεων που ξέσπασαν μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι και οι καταπιεσμένοι έχουν πολλά μαζεμένα στην κυβέρνηση της ΝΔ: τη συνεχιζόμενη λιτότητα, παρά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια, τους χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας και τον αυταρχισμό των λοκντάουν, την αστυνομική βία. Αυτή η οργή είναι σημαντικό να εκφραστεί στις εκλογές. Ενώ επίσης δεν πρέπει να δοθεί κανένας χώρος στα διάφορα ακροδεξιά ψηφοδέλτια, που επιχειρούν να καταλάβουν τον χώρο που άφησε η διάλυση της Χρυσής Αυγής.
Ταυτόχρονα όμως είναι σημαντικό να απεγκλωβιστούμε από την εκβιαστική λογική του «μικρότερου κακού» και της «χρήσιμης ψήφου». Δεν έχει κανένα νόημα να μετατραπεί η κοινωνική οργή σε μια δεύτερη ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε στην πράξη ότι δεν είναι διατεθειμένος να αμφισβητήσει κανέναν από τους κανόνες του συστήματος. Και οι κανόνες του συστήματος υπάρχουν για έναν λόγο: να εξασφαλίζουν το συμφέρον των ισχυρών, των καπιταλιστών. Η νέα κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας δεν αφήνει περιθώριο για αυτοσχεδιασμούς στις κυβερνήσεις που θέλουν να κινηθούν εντός των κανόνων του παιχνιδιού. Η συνταγή είναι μία: λιτότητα.
Επίσης, δεν έχει κανένα νόημα η πολική ριζοσπαστικοποίηση να αναλωθεί σε μια προσπάθεια να βγάλει η συμβιβασμένη κοινοβουλευτική αριστερά έναν ή δύο περισσότερους βουλευτές. Το ΜέΡΑ25 δεν αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα περισσότερο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απέδειξε και η πρωταγωνιστική συμμετοχή της ηγεσίας του στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να πείσει γιατί σήμερα θα έκανε κάτι διαφορετικό. Το ΚΚΕ, παρά τα μεγάλα λόγια ενίοτε, περιορίζεται επίσης στα όρια του συστήματος. Δείγμα γραφής του, η διαχείριση των «κόκκινων δήμων», που επίσης δεν ξεφεύγει από τους κανόνες του καπιταλιστικά εφικτού, καθώς και η απροθυμία αγωνιστικής κλιμάκωσης σε μια σειρά κινητοποιήσεων με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη. Το πρόταγμα για μια αστυνομοκρατούμενη καταπιεστική κοινωνία, στο μοντέλο των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν έχει καμία σχέση με την απελευθέρωση και τον κομμουνισμό.
Τίποτα δεν μας χάρισε η κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστεράς», τίποτα ουσιαστικό δεν κερδίσαμε από τις επερωτήσεις του ΚΚΕ και του ΜέΡΑ25 στη Βουλή. Ό,τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, το κέρδισαν με τις δικές τους δυνάμεις, τους αγώνες, την αυτοοργάνωση με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τους εργαζόμενους στην e-food, το σπάσιμο των απαγορεύσεων των διαδηλώσεων την περίοδο των λοκντάουν, τη διάλυση της Χρυσής Αυγής, το μπλοκάρισμα της αξιολόγησης στα σχολεία και της πανεπιστημιακής αστυνομίας.
Μόνο μια αριστερά αντικαπιταλιστική, ανεξάρτητη από το κράτος και τους θεσμούς του, από χρηματοδοτήσεις και γραφειοκρατίες μπορεί να είναι χρήσιμη για την αυτοοργάνωση, τη μαχητικότητα και τελικά τη χειραφέτηση των εργαζομένων. Μια αριστερά διατεθειμένη να έρθει σε πλήρη ρήξη με τον καπιταλισμό, με ένα πρόγραμμα:
• συναδέλφωσης των εργαζομένων ανεξάρτητα από εθνικότητα, φύλο, φυλή, σεξουαλικό προσανατολισμό,
• απαλλοτρίωσης των βασικών τομέων της οικονομίας, χωρίς καμία αποζημίωση στους καπιταλιστές,
• λειτουργίας της οικονομίας και κάθε θεσμού κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων, οργανωμένων στις συνελεύσεις και τις επιτροπές τους.
Στις εκλογές στηρίζουμε λοιπόν αυτό που είναι χρήσιμο και στους αγώνες μας: την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
