Αν και αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ότι «οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν», η ατομική ιδιοκτησία σκοτώνει, τι νόημα έχει η διεκδίκηση υπονόμευσής της σήμερα, μέσα στο οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο εντός του οποίου κάτι τέτοιο είναι αδύνατο;
Στις εκλογές για τα συνοικιακά δημοτικά συμβούλια τον Μάη του 1917 τα κόμματα των ναρόντνικων και των μενσεβίκων κατέβαιναν ζητώντας επιβολή ενοικιοστάσιου κατά τη διάρκεια του πολέμου, επίταξη αποθεμάτων τροφίμων από καταστήματα και ιδιώτες, οργάνωση δημόσιων μαγειρείων και εστιατορίων, ιατρική περίθαλψη και υγιεινή κ.λπ. Ο Λένιν μιλούσε για «τους πραγματικούς όρους πραγματοποίησης αυτών των υποσχέσεων», καθώς αυτές «όταν αγνοήσουμε τις άτεγκτες και σκληρές συνθήκες της κυριαρχίας του κεφαλαίου, είναι κούφια λόγια, […] χοντροκομμένη εξαπάτηση των μαζών […]».
Στη συνέχεια αντέτεινε: «Για να εφαρμοστούν οι απαραίτητες για το λαό, ώριμες πια και επείγουσες μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες μιλούν οι ναρόντνικοι και οι μενσεβίκοι, πρέπει να ξεκόψουμε από την πολιτική της υποστήριξης του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των δανείων, από την πολιτική της υποστήριξης της κυβέρνησης των καπιταλιστών, από την αρχή του απαραβίαστου των κερδών του κεφαλαίου. […] Να τι πρέπει να λέει στις εκλογές το κόμμα του προλεταριάτου στον λαό […]. Να που βρίσκεται η ουσία του προλεταριακού “δημοτικού προγράμματος” που αυτοί την κρύβουν» (Άπαντα τ. 32, σελ. 23-24).Η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ προτείνουν «ώριμες και επείγουσες μεταρρυθμίσεις» όπως τη δημόσια ιδιοκτησία επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας για τις κοινωνικές ανάγκες, μαζί με τις πολιτικές προϋποθέσεις της ανυπακοής και της ρήξης με την ΕΕ, της ρήξης με τη λογική της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της ανατροπής της κυβέρνησης, της αστικής πολιτικής και της αντίθεσης στα κόμματα που τη στηρίζουν.
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 01-04-2023
