Φοίβος Λιναρδάτος, μέλος του ΚΣ της νΚΑ
▸ Η μαζική κινητοποίηση των νέων έχει μεγάλο βάθος και διάρκεια
Η νέα γενιά θρηνεί τα αδέλφια της που δολοφονήθηκαν στα Τέμπη. Υψώνει πλακάτ και πανό, γράφει και φωνάζει συνθήματα σε σχολεία και γήπεδα, κατακλύζει τους δρόμους για μέρες. Από την αίσθηση μιας ζωής χωρίς προοπτική, βλέπει να της παίρνουν όλη τη ζωή σε μια στιγμή. Ξέρει ότι δεν ήταν ένα ανθρώπινο λάθος, αλλά ότι όλα είναι λάθος. Ξέρει ότι δεν ήταν μια άτυχη στιγμή, αλλά έτσι προβλέπεται να είναι όλη της η ζωή. Ξέρει ότι μπορεί την επόμενη φορά να είναι αυτή το θύμα, επειδή στον σύγχρονο καπιταλισμό η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα μπροστά στα κέρδη του κεφαλαίου. Και αυτό γεμίζει με οργή τη νέα γενιά, μια γενιά που νιώθει να πνίγεται και πρέπει να ξεσπάσει, ακόμα και αν δεν ξέρει πού, πρέπει να τα αλλάξει όλα, ακόμα και αν δεν ξέρει ποια, πρέπει να ζήσει αλλιώς, ακόμα και αν δεν ξέρει πώς.
Η δολοφονία στα Τέμπη, κυρίως νέων παιδιών λαϊκής καταγωγής είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είναι η στιγμή που η νέα γενιά επιβεβαιώνει ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός γυρίζει την πλειοψηφία της κοινωνίας προς τα πίσω, ότι 100 χρόνια πριν ίσως ήταν πιο δύσκολο δύο τρένα να συγκρουστούν κατά μέτωπο. Ενώ ταυτόχρονα κάποιοι λίγοι κάνουν «αγώνες ταχύτητας» στο φεγγάρι. Το ποτήρι γεμίζει όμως καιρό τώρα. Από το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης το 2008, το «NO FUTURE» (χωρίς μέλλον) που ζει η νεολαία μεγαλώνοντας δεν έχει αλλάξει. Καμία κυβέρνηση και καμία μορφή αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να αντιστρέψει την πορεία προς έναν όλο και πιο βάρβαρο καπιταλιστικό μεσαίωνα, που φέρνει μόνο πανδημίες και υγειονομική κρίση, μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις, μέχρι και στην καρδιά της Ευρώπης, περιβαλλοντική καταστροφή, ενεργειακή κρίση, περαιτέρω φτώχεια, ακρίβεια και εξαθλίωση. Η δυσαρέσκεια της νεολαίας έχει μεγαλύτερο βάθος, οι αντιδράσεις και η οργή είναι ένα ευρύτερο «ως εδώ», που εκφράζεται το τελευταίο διάστημα με όποια αφορμή βρίσκει. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών αγκαλιάστηκαν από την κοινωνία και ιδιαίτερα από τον πιο νέο κόσμο, που έβλεπε να παίρνουν το «χρώμα» από τη ζωή του. Δεν είναι τυχαίοι οι συνεχείς αντικατασταλτικοί αγώνες, όπως απέναντι στα λοκ-ντάουν της πανδημίας, με τους νέους να διαδηλώνουν στις πλατείες με προεξέχουσα τη Νέα Σμύρνη, ή απέναντι στην πανεπιστημιακή αστυνομία στα πανεπιστήμια πιο πρόσφατα, καθώς η νέα γενιά καταλαβαίνει ότι η καταστολή θα είναι η μόνιμη αντιμετώπιση για να μην σηκώνει κεφάλι.
Το σύστημα και τα κόμματά του δεν μπορούν να εκφράσουν πια τη νεολαία. Η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ έχουν χάσει το παιχνίδι. Τα μέτρα που υποτίθεται ότι απευθύνονται στους νέους και τις νέες απέχουν πολύ από το να ακουμπήσουν στα πραγματικά προβλήματά τους. Δεν υπάρχει ίχνος προοπτικής και θετικής στράτευσης στα σχέδιά τους, παρά μόνο τρομοκρατία ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» (ΤΙΝΑ) και να εκφραστεί ο «λιγότερο κακός». Η νεολαία όμως ψάχνεται διαφορετικά και αν η αριστερά δεν εκφράσει τις σημερινές ανάγκες της νέας γενιάς και τις δυνατότητες που υπάρχουν να πάει αλλιώς, αλλά κινηθεί σε μια κατεύθυνση «να μην πούμε πολλά, για να φανούμε πιο ρεαλιστικοί», ή «να μην οξύνουμε τους αγώνες, για να μην τρομάξουμε την κοινωνία», τότε θα γίνει κι αυτή ένα «λιγότερο κακό» και όχι πραγματική έμπνευση. Και ο κίνδυνος τα ακροδεξιά-φασιστικά ρεύματα να ξαναπροσεγγίσουν τη νεολαία φορώντας την προβιά του αντισυστημικού είναι δυστυχώς ορατός.
Μια αντικαπιταλιστική και σύγχρονα κομμουνιστική αριστερά μπορεί να προσεγγίσει με τον πιο γόνιμο τρόπο το ρεύμα αμφισβήτησης της νεολαίας και να το μετατρέψει σε δύναμη ανατροπής. Γιατί μπορεί να απαντήσει στις ρίζες των προβλημάτων και όχι απλά στην επιφάνεια. Να αναδείξει τη σημασία των κοινωνικών αγαθών (υγεία, μεταφορές, ενέργεια, παιδεία κ.α.) και γιατί δεν μπορούν να βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και γενικότερα υπό το κριτήριο του κέρδους. Να υποστηρίξει τον ρόλο του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στην παραγωγή και τις υπηρεσίες ως το μόνο μέσο για να διασφαλίζεται ότι αυτές θα εξυπηρετούν τα κοινωνικά συμφέροντα, θα είναι ασφαλείς και ποιοτικές, αλλά και ως πραγματική δυνατότητα της ίδιας της εργατικής τάξης να διαχειριστεί τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που παράγει. Να θέσει το ζήτημα της σύγκρουσης και εξόδου από τους μηχανισμούς του κεφαλαίου: την ΕΕ που έχει επιβάλει τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τη λιτότητα και τα μνημόνια, το ΝΑΤΟ με τα επιθετικά πολεμικά σχέδια, με τη χώρα ένα τεράστιο αμερικανικό στρατόπεδο και τεράστιους πολεμικούς εξοπλισμούς και τη νέα γενιά να απειλείται να γίνει κρέας για τα κανόνια τους.
Η νέα γενιά νιώθει να πνίγεται και πρέπει να ξεσπάσει, ακόμα και αν δεν ξέρει πού, πρέπει να τα αλλάξει όλα, ακόμα και αν δεν ξέρει ποια
Μια τέτοια αριστερά μπορεί να μετατρέψει την ατομική οργή σε συλλογική δύναμη. Η νέα γενιά δημιουργεί σωματεία, ψάχνει τρόπους οργάνωσης για να δυναμώσει την πάλη της. Καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν αλλάζει ατομικά. Η αριστερά πρέπει να δώσει βάρος στη δυνατότητα οι εργαζόμενοι και η νεολαία να γίνουν οι ίδιοι οργανωτές, συμμέτοχοι στη χάραξη σχεδίου, να κρίνουν ποιο είναι το μέλλον του αγώνα. Το κίνημα να βασίσει τη δράση του στη συζήτηση και την οργάνωση από τις συνελεύσεις του και τους συντονισμούς του για να κλιμακώσει και όχι από τις πυροσβεστικές κινήσεις της γραφειοκρατίας που επιδιώκει εκτονώσεις χωρίς συνέχεια.
Μια τέτοια αριστερά μπορεί να δώσει πραγματικό όραμα στη νέα γενιά. Να μιλήσει όχι απλά για την ανάγκη ανατροπής για να ζήσουμε, αλλά και για τη δυνατότητα να ζήσουμε αλλιώς. Η κομμουνιστική απελευθέρωση να γίνει προοπτική όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά από άκρη σε άκρη όλου του πλανήτη που βλέπουμε τη νεολαία να αντιστέκεται οργισμένη. Η νέα γενιά εμπνέεται από τους διεθνείς αγώνες και αυτοί εμπνέονται από τους δικούς μας. Μια νέα διεθνιστική συνολικά απελευθερωτική πρόταση αποτελεί σήμερα δυνατότητα. Οι αγώνες που ανοίγονται μπροστά μας μπορούν να μπολιαστούν από αυτήν. Ας το κάνουμε πράξη!
