Μεγάλη συμμετοχή και πλούσια συζήτηση χαρακτήρισαν το φετινό φεστιβάλ σινεμά στα Χανιά
Στην ασφυκτικά γεμάτη –χωρητικότητας 460 θέσεων– αίθουσα του Πνευματικού
Κέντρου Χανίων έγιναν οι προβολές των ελληνικών ταινιών μικρού μήκους του 10 ου
CFF, που ήταν στο πρόγραμμα του Σάββατου 22 του Οκτώβρη. Τόσο η μαζικότητα
του κόσμου, όσο και η ποιότητα των ταινιών αλλά και η συζήτηση που ακολούθησε,
θύμιζαν σε μεγάλο βαθμό κλίμα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της δεκαετίας του ’80.
Ανάμεσα στις ταινίες ξεχωρίσαμε το Brutalia, days of labour του Μανώλη Μαυρή, το
Και να που ήρθε η ώρα πάλι για ταξίδι του Βασίλη Τσιράκη και το Πρώτο μπάνιο του
Αλέξανδρου Κωστόπουλου.
Η πρώτη, με θέμα την εργασία, αναφέρεται στις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις, παρομοιάζοντάς τες με αυτές της κοινότητας των μελισσών, σε μια μεγάλη και αξιόλογη παραγωγή με πλήθος ηθοποιών και κομπάρσων. Στην ταινία αναδεικνύονται οι ταξικές αντιθέσεις, η ιεραρχία και η υπερεκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, με πρωταγωνίστρια την εργάτρια Άννα που δίνει και τη (ριζοσπαστική) τελική λύση.
Η δεύτερη, Και να που ήρθε η ώρα πάλι για ταξίδι, όπως δήλωσε και ο σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια της συζήτησης, είναι μια κριτική στο «ζήσε τη στιγμή» και «η ζωή είναι στιγμές», απόψεις που οδηγούν μέσα από τον κατακερματισμό της σκέψης αλλά και της ζωής, στην αποσπασματικότητα του εφήμερου, στην άρνηση των μεγάλων αφηγήσεων και στην ολοφοβία, για να καταλήξουν στις ξεπερασμένες πια από τη ζωή θέσεις για το τέλος της ιστορίας.
Η τρίτη, το Πρώτο μπάνιο, με θέμα το προσφυγικό, παραπέμποντας στον θάνατο του μικρού Αϊλάν, είναι μια γροθιά στο στομάχι των Ελλήνων νοικοκυραίων και της αγίας ελληνικής οικογένειας, δείχνοντας πως ο ρατσισμός δεν επωάζεται μόνο στην ακροδεξιά αλλά και δίπλα μας, σε μία, όπως σχολίασε ο σκηνοθέτης κατά τη συζήτηση, καθαρά πολιτική ταινία που δεν κρύβει τις προθέσεις της.
Γεγονός του φεστιβάλ η παγκόσμια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Θ. Αγγελόπουλος – Ν. Παναγιωτόπουλος, ο καθένας με τη μουσική του, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σολδάτου και Αντώνη Κόκκινου. Το ντοκιμαντέρ βασίστηκε σε μια άγνωστη για πολλά χρόνια κατ΄ ιδίαν συζήτηση μεταξύ των δυο μεγάλων σκηνοθετών, ενώ στην προβολή του παραβρέθηκε και ο Κώστας Γαβράς, ο οποίος ήταν το τιμώμενο πρόσωπο του φεστιβάλ. Η συζήτηση είχε μαγνητοφωνηθεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 για να δημοσιευτεί στο πρώτο τεύχος ενός νέου κινηματογραφικού περιοδικού, το οποίο όμως τελικά δεν ευδοκίμησε και έτσι η κασέτα της συζήτησης ήταν για 30 χρόνια χαμένη. Στο ντοκιμαντέρ η συζήτηση των δύο μεγάλων σκηνοθετών είναι χωρισμένη σε θέματα, σε καθένα από τα οποία παρεμβαίνει σήμερα με τις απόψεις του πλήθος συνεργατών τους (σκηνοθέτες, διευθυντές φωτογραφίας, τεχνικοί), αλλά και δημοσιογράφοι-κριτικοί κινηματογράφου.
Μέσα από την ταινία αναδεικνύεται τόσο ο διαφορετικός κινηματογραφικός κόσμος των δύο σκηνοθετών –είναι χαρακτηριστικό ότι δυσκολεύονταν να συμφωνήσουν ακόμα και στο ορισμό της έννοιας του «συμβόλου» στον κινηματογράφο– όσο και η ειλικρίνεια των απόψεων του ενός για τη δουλειά του άλλου.
Πέρα από το διεθνές διαγωνιστικό τμήμα, στις παράλληλες εκδηλώσεις του φεστιβάλm αξίζει να αναφέρουμε την ψηφιακή διαδραστική έκθεση για τον Μίκη Θεοδωράκη, το εικαστικό αφιέρωμα μνήμης στον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Ροβήρο Μανθούλη, την έκθεση φωτογραφίας «Το βλέμμα της αιωνιότητας» του Ηλία Μποργιώτη, τις δράσεις για τα σχολεία, τα εργαστήρια και master classes ανοιχτά για κάθε ενδιαφερόμενο και τις τιμητικές προβολές των ταινιών 1922 του Νίκου Κούνδουρου
