Κώστας Τουλγαρίδης
▸ Μάχη για την επιτυχία της απεργίας και για την κλιμάκωση, με τον αγώνα στα χέρια των εργαζομένων
Η γενική απεργία στις 9 Νοέμβρη πλησιάζει, οι προσπάθειες για την επιτυχία της εντείνονται. Για να βγουν μαζικά στον δρόμο οι εργαζόμενοι, στέλνοντας μήνυμα στην κυβέρνηση και στα αστικά επιτελεία, αλλά και στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό ότι υπάρχει μια βαθύτερη αμφισβήτηση της πολιτικής τους. Ότι οι εργαζόμενοι ξαναβρίσκουν τον δρόμο του μαζικού αγώνα, διαμορφώνοντας τους όρους για τη συνέχιση και κλιμάκωσή του.
Το κρίσιμο ζήτημα στη μάχη της απεργίας δεν είναι να βγει απλά η διαμαρτυρία και μια κραυγή απελπισίας ότι «δεν αντέχουμε άλλο», όπως λένε ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ («Φτάνει πια – δεν πάει άλλο»), αλλά το εάν αυτή η κραυγή θα συνοδευτεί από την αποφασιστικότητα για σύγκρουση και ανατροπή της πολιτικής και των αιτιών που γεννούν τη βίαιη λεηλασία του πλούτου από το κεφάλαιο, τη μαζική φτωχοποίηση του λαού και την απειλή για πείνα και παγωνιά, τον αυξανόμενο κίνδυνο του πολέμου και στην περιοχή μας, παράλληλα με την καταστολή και την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα. Αν θα υπάρχει συνέχεια με στόχο τον γενικό ξεσηκωμό με νέο γύρο αποφασιστικών αγώνων και νέας γενικής απεργίας ή η επόμενη μέρα από την 9η Νοέμβρη θα είναι η επιστροφή στην καθημερινότητα και την αναμονή για κοινοβουλευτική λύση από σωτήρες που δεν θα έρθουν γιατί δεν υπάρχουν. Γιατί το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη λειτουργία και την επιθετικότητα του καπιταλισμού, που τα θέλει όλα για το κεφάλαιο και στο πλαίσιο της πολιτικής της ΕΕ που επιτάσσει την αύξηση της κερδοφορίας του. Αυτό αποδέχεται ως αναμφισβήτητο η συστημική αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Αλλά και μεγάλα τμήματα της Αριστεράς υποτάσσονται στους αρνητικούς συσχετισμούς και δεν τολμούν να θέσουν την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου στην ημερήσια διάταξη των αγώνων.
Ακριβώς για αυτό έχει τεράστια σημασία η διαμόρφωση των αιτημάτων της απεργίας και του κινήματος. Αν δηλαδή αυτά θα αποτυπώνουν τον στόχο αναδιανομής του πλούτου υπέρ των εργαζόμενων –«να πάρουμε από τα κέρδη του κεφαλαίου»– με μέτρο των διεκδικήσεων τις ανάγκες και τα δικαιώματα και όχι το όριο της δημοσιονομικής σταθερότητας και της εποπτείας της ΕΕ.
Όταν ανακοινώνουν ανάπτυξη 5,4% και κέρδη με ρυθμούς της τάξης των 200%-300% για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ο Μητσοτάκης εξαγγέλλει –για το μέλλον– κατώτατο στα 751 ευρώ και ο Τσίπρας «κάνει ρελάνς» με… 800. η απάντηση του εργατικού κινήματος δεν μπορεί να είναι ούτε τα γενικόλογα αιτήματα χωρίς στόχο της ΓΣΕΕ, ούτε οι αυξήσεις στα όρια του πληθωρισμού (βλέπε 10%-12%) της ΑΔΕΔΥ που ψήφισαν μαζί ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ, ΕΑΕΚ-ΣΥΡΙΖΑ, Συνδικαλιστική Ανατροπή αλλά και η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ ή τα 825 ευρώ που θέτει το ΠΑΜΕ στον ιδιωτικό τομέα. Κατώτατος μισθός και σύνταξη στα 1.000 ευρώ καθαρά τώρα και ανάλογη προσαρμογή των μισθών προς τα πάνω είναι η απάντηση από το ανεξάρτητο ταξικό κίνημα, που διεκδικεί να ανατρέψει το συστημικό πλαίσιο για να ζήσει ο λαός.
Μαζί με τις μισθολογικές αυξήσεις είναι αναγκαία η διεκδίκηση συγκεκριμένων μέτρων ενάντια στην ακρίβεια και για φθηνό ρεύμα για τον λαό. Όχι η ανυπαρξία διεκδίκησης (βλ. ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) ή γενικές εκκλήσεις ακόμα και από ταξικές δυνάμεις. Έξοδος από τα χρηματιστήρια ενέργειας και εθνικοποίηση τώρα, χωρίς αποζημίωση, για αποκλειστικά δημόσια λειτουργία των εταιρειών ενέργειας και όλων των κοινωνικών αγαθών, κόντρα στην καπιταλιστική αγορά, πρέπει τώρα να διεκδικήσει το εργατικό κίνημα. Δεν είναι λύση οι διάφορες προτάσεις «έλεγχου της αγοράς», δηλαδή αποδοχής του πλαισίου της και του κέρδους, ακόμα και από αριστερές δυνάμεις.
Αναγκαία πλευρά των εργατικών διεκδικήσεων σήμερα είναι η πάλη ενάντια στον πόλεμο, την εμπλοκή της χώρας και τους εξοπλισμούς.
Μέτρο των αιτημάτων οι ανάγκες και τα δικαιώματα και όχι τα κέρδη και τα όρια της ΕΕ
Ταυτόχρονα, πρέπει να αναδειχθούν οι πολιτικοί όροι για την υλοποίηση των εργατικών λαϊκών αιτημάτων. Πάλη, τώρα, για να σπάσει το σύμφωνο σταθερότητας, για σύγκρουση με την ΕΕ. Ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου και κάθε άλλου διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Όχι απλά «να φύγει ο Μητσοτάκης», όπως βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ και διάφορα αστικά σχέδια εναλλαγής. Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος για την ανατροπή με τη δράση του κινήματος, κόντρα στις λογικές που το θέλουν επικουρικό και σε αναμονή των πολιτικών εξελίξεων και των εκλογών.
Ένα τέτοιο περιεχόμενο μπορεί να συγκινεί και να γίνεται δύναμη των εργαζόμενων, όταν επιδιώκεται μαζί με ένα σχέδιο ξεσηκωμού και οργάνωσης του αγώνα με συνέχεια και κλιμάκωση, με πολύμορφες παλλαϊκές κινητοποιήσεις (στις γειτονιές και κεντρικά) και νέους απεργιακούς σταθμούς και γενική απεργία, δείχνοντας την ελπίδα και τη διέξοδο στη μαζική πάλη. Αυτό το βάρος πρέπει να σηκώσουν τα ταξικά σωματεία και οι ταξικές δυνάμεις με τον συντονισμό τους για να ξεπεράσουν τον φόβο, την απογοήτευση και την παραίτηση που καλλιεργούνται μεθοδευμένα, αλλά και τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που λειτουργεί ως στρόφιγγα αποσυμπίεσης και ενσωμάτωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και οργής. Γι’ αυτό αρνείται να πει λέξη για τη συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων. Είναι αδιέξοδη η γραμμή υποταγής σε αυτό το πλαίσιο και του ΠΑΜΕ, με την επίκληση των αρνητικών συσχετισμών και το «θα δούμε μετά την απεργία» αντί για σχέδιο κλιμάκωσης.
Ακριβώς γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία η εμφάνιση μιας ρωμαλέας ταξικής εργατικής τάσης με αυτό το περιεχόμενο και σχέδιο, όπως το εκφράζουν πρωτοβάθμια σωματεία και αγωνιστικές συλλογικότητες με τον συντονισμό τους και την ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στα Χαυτεία. Για τη συνέχεια του αγώνα μετά την απεργία, στα χέρια των εργαζομένων.
