Γιάννης Ελαφρός
▸ Δεν έχει νόημα να «δώσουμε πόνο». Ζητούμενο είναι να «δώσουμε δρόμο» κι ελπίδα, με ένα συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και σχέδιο
«Τα περισσότερα αστικά επιτελεία συμφωνούν ότι ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον σύγχρονο κόσμο. Το φάντασμα μιας μαζικής κοινωνικής έκρηξης, που με αιχμή το νέο κύμα φτώχειας που συμπιέζει τα εργατικά-λαϊκά εισοδήματα θα βγάλει στην επιφάνεια την οργή και την αγανάκτηση που συσσωρεύεται εδώ και 15 περίπου χρόνια με τις αλλεπάλληλες κρίσεις (χρηματοπιστωτική, προσφυγική, πανδημία, περιβαλλοντική καταστροφή και πόλεμος) την αντιλαϊκή πολιτική, το αντιδημοκρατικό κρεσέντο, τις πάσης φύσεως καταπιέσεις και κυρίως το τσάκισμα κάθε προσδοκίας για αξιοβίωτη ζωή». Με αυτή την εκτίμηση ξεκινά η εισήγηση της Πανελλαδικής Γραμματείας της «Πρωτοβουλίας για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» προς τις Επιτροπές Βάσης του εγχειρήματος.
Τι σημαίνει αυτό για τον μαχόμενο κόσμο της Αριστεράς; Σε καμία περίπτωση αναμονή κάποιας κοινωνικής έκρηξης, όπως κάποιο φυσικό φαινόμενο. Η κοινωνική εξέλιξη δεν είναι νομοτέλεια, αλλά «συνισταμένη εκατομμυρίων θελήσεων», για την ακρίβεια, διαπάλη θελήσεων, ταξική πάλη. Για το πού θα πάνε τα πράγματα δίνεται τεράστια μάχη.
Το σύστημα και η κυβέρνηση έχουν πέσει πάνω στον λαό για να τον πείσουν πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, πετώντας την ευθύνη αλλού: Πότε φταίει ο Πούτιν, πότε ο Ερντογάν, πότε οι πρόσφυγες, πότε ο κορονοϊός, αλλά ποτέ η «ελεύθερη αγορά» (που έχει δέσει όλους εμάς), ποτέ η πολιτική τους, ποτέ ο καπιταλισμός. Οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργούν μια εικόνα ζοφερή για το μέλλον, μια απίστευτη τρομοκρατία γι’ αυτό που έρχεται, σκοπεύοντας να παγώσουν τον κόσμο και να τον οδηγήσουν χωρίς απαιτήσεις υπό τις φτερούγες των «ισχυρών ηγετών», από τον Μακρόν μέχρι τον Μητσοτάκη (τρομάρα του). «Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα»… και τα κεφάλια μέσα.
Η δική μας δυσκολία αυτή τη στιγμή είναι πως «δικαιωνόμαστε», χωρίς όμως να είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Ναι, η συνολική αποτυχία και πολύπλευρη κρίση του φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας είναι γεγονός και μπορούν εκατομμύρια πλέον να το δουν μπροστά τους. Αν στην κρίση του 2008-2009 και στη βάρβαρη επιδρομή των μνημονίων φαινόταν πως το θέμα ήταν μονοδιάστατο, αφορούσε το χρέος, τις τράπεζες, άντε και την ΟΝΕ και πως εάν ξηλώνονταν τα μνημόνια και έπεφτε μια κυβέρνηση θα μπορούσαμε να νικήσουμε, τώρα η κρίση είναι πολύ πιο βαθιά και πολύπλευρη, αφορά την ουσία του καπιταλισμού, την εμβάθυνση της εκμετάλλευσης και την απογείωση του ανταγωνισμού. Αυτή η αποκάλυψη όμως ίσως να γεννά σε πρώτη φάση αίσθηση αδυναμίας. Μπορεί όμως να γίνει και εκρηκτική δύναμη.
Γι’ αυτό η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά δεν έχει νόημα να «δώσουν πόνο». Ο κόσμος ξέρει τι περνά, δεν περιμένει εμάς. Οι δυνάμεις της ανατροπής οφείλουν να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει και κυρίως «να ρίξουν κόκκινο στη νύχτα», να ποτίσουν το δέντρο της ελπίδας. Να «δώσουν δρόμο». Να αναδείξουν, μέσα στην εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την ανυπότακτη νεολαία, ένα συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και σχέδιο, που μπορεί να φέρει ρωγμές και κατακτήσεις σήμερα και να ανοίγει τον δρόμο για μια συνολική απελευθέρωση με επαναστατική ανατροπή. Φωτίζοντας με τους προβολείς μιας σύγχρονης κομμουνιστικής στρατηγικής.
Για να περάσουμε από το «Δεν πάει άλλο» στο «Να πάει αλλιώς». Κι αυτό το αλλιώς δεν χωράει απάτες κι αυταπάτες, δεν χωράει ανακύκλωση της αστικής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ (που είναι πλέον σε προκλητικά δεξιές θέσεις) ούτε όμως κι αναπαλαίωση των αριστερούτσικων εκδοχών του την περίοδο πριν το 2015. Απαιτεί ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, ισχυρή, μετωπική και ανεξάρτητη από τα αστικά σχέδια, αντικαπιταλιστική Αριστερά και σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και αντίστοιχη οργάνωση.
Σε όλα αυτά έχουν γίνει βήματα, αλλά έχουμε δρόμο πολύ ακόμα. Κι εκεί είναι η δυσκολία του σχεδίου «να πάει αλλιώς». Οι δυνάμεις της ανατροπής πρέπει να μπουν με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα στις τωρινές μάχες, επιχειρώντας ταυτόχρονα τον επανεξοπλισμό και την ανασυγκρότησή τους. Και οι δύο πλευρές είναι κρίσιμες. Οι δυνάμεις που θέλουν να λέγονται πρωτοπόρες αγωνίζονται, βγαίνουν μπροστά, τώρα είναι η ώρα κι έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι, δεν περιμένουν να «ετοιμαστούμε». «Ό,τι έχουμε, είμαστε εμείς και αυτό δεν αλλάζει. Μην περιμένεις θαύματα να σωθείς, όχι. Εδώ τη μοίρα μας την γράφουμε εμείς, ναι. Γι’ αυτό και πάνω μας όλο το πλάνο μας», τραγουδούσε από παλιά ο Λεξ.
Η μάχη της απεργίας της 9ης Νοέμβρη να γίνει σταθμός σε αγώνα διαρκείας στα χέρια των εργαζομένων
Η μάχη της απεργίας στις 9 Νοέμβρη είναι πολύ σημαντική. Ξέρουμε γιατί την κάνει ο υποταγμένος συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Θέλει να προλάβει, να καπελώσει και να κλείσει καταστάσεις. Μπορεί όμως να αξιοποιηθεί για μια πρώτη συλλογική και συνολική παρέμβαση της εργατικής τάξης και του λαού. Αλλά και αυτή η μάχη πρέπει να ανοίγει τον δρόμο του «πάμε αλλιώς». Είναι κρίσιμο ζήτημα να μπολιαστεί η απεργιακή μάχη με απαιτητικές εργατικές διεκδικήσεις που δίνουν απάντηση στις ανάγκες των εργαζομένων (άμεσες κι ευρύτερες), σε ρήξη με τα κέρδη του κεφαλαίου, την πολιτική κυβέρνησης ΝΔ και ΕΕ που τα εξυπηρετούν και τη συναίνεση της αστικής αντιπολίτευσης. Να αποτελέσει σταθμό σε έναν αγώνα διαρκείας στα χέρια των εργαζομένων και των πρωτοβάθμιων σωματείων, σε κόντρα με τον πυροσβεστικό σχεδιασμό τύπου ΓΣΕΕ, αλλά και υπερβαίνοντας τη λογική της αγωνιστικής διαμαρτυρίας με το μάτι στην κάλπη, που υλοποιεί το ΠΑΜΕ. Γι’ αυτό είναι σημαντική η ολόπλευρη ενίσχυση της απεργιακής συγκέντρωσης στα Χαυτεία στις 9 Νοέμβρη και συνολικά της παρέμβασης πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων.
