Χρίστος Κρανάκης
▸ Τα ταξικά αντανακλαστικά ενισχύονται· ζητούμενο η συνένωση των αγώνων σε ανατρεπτική κατεύθυνση
Η κυβέρνηση «ανίκητη» και το κίνημα σε αποσυγκρότηση… Έτσι παρουσίαζε λίγο-πολύ την πραγματικότητα η «λίστα Πέτσα» και πιθανώς έτσι ένιωθε κι ένα κομμάτι κόσμου. Ο Νοέμβρης όμως μπήκε –και συνέχισε– «ζεστά». Με σηματοδότη αγώνων τη μαζική απεργία στις 9 Νοέμβρη και το Πολυτεχνείο, φάνηκε πως η συσσωρευμένη οργή του κόσμου σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται και δύναται να πάρει υλική μορφή με όρους κινηματικούς. Το επίπεδο της λαϊκής μαχητικότητας, φυσικά, παραμένει δυσανάλογο της ταξικής επίθεσης που επιχειρεί το αστικό μπλοκ. Εξού και κρίνεται αναγκαία η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ώστε τα πράγματα να «πάνε αλλιώς». Παρ’ όλα αυτά, εκείνο που αλλάζει είναι πως πλέον διαφαίνεται –και μάλιστα στον όχι και τόσο μακρινό ορίζοντα– αναβαθμισμένη δυνατότητα ανταπάντησης του κινήματος.
Αυτό έδειξαν τα οξυμένα αντανακλαστικά φορέων και συλλογικοτήτων στου Ζωγράφου, όπου (προς το παρόν) ανεστάλη ο βίαιος πλειστηριασμός της οικίας της Ιωάννας Κολοβού. Η μαζικότητα και η δυναμική της κινητοποίησης, με κόσμο να επικροτεί από τα μπαλκόνια του και μαγαζιά «Αγοράζω Χρυσό» να βγαίνουν «εκτός λειτουργίας», θύμισε κάτι από τα… παλιά, όταν το κίνημα κατάφερνε και μπλόκαρε τους πλειστηριασμούς —πληρώνοντας βέβαια βαρύ «τίμημα» συλλήψεων και ξυλοδαρμών από τα ΜΑΤ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε όμως η κινητοποίηση στο φροντιστήριο «Πρωτοπορία» στη Νέα Ιωνία, ενάντια στην απόλυση εργαζόμενης-συνδικαλίστριας και προέδρου Συλλόγου Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση, πρέπει να περάσει στα «ψιλά». Ο ΣΕΦΚ, η Εργατική Λέσχη, φορείς γειτονιάς και ευρύτερος κόσμος μαζεύτηκαν έξω από την πόρτα του φροντιστηρίου και επέδειξαν πυγμή απέναντι στις τραμπούκικες συμπεριφορές της εργοδοσίας. Επίσης, η Πάτρα «υποδέχτηκε» τον Μητσοτάκη με αγωνιστική συγκέντρωση συλλόγων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανάμεσά τους και η νΚΑ.
Οι παραπάνω κινητοποιήσεις προφανώς δεν αποκαλύπτουν το «τέλος» του δρόμου που πρέπει να διασχίσει ο λαός για να ζήσει όπως του αρμόζει. Καταδεικνύουν όμως την «αρχή». Ή, αλλιώς, δίνουν μια πρόγευση του τι μπορεί να συμβεί, όταν το κοινωνικό ζήτημα αρχίζει και συνδέεται με τα ζητήματα δημοκρατίας και μάλιστα με όρους αγωνιστικούς. Εάν κάτι έδειξαν λοιπόν τα παραπάνω, είναι ότι πλέον κάθε απόπειρα πλειστηριασμού, κάθε απόλυση, κάθε αστυνομικό χτύπημα θα έρχεται και θα «κουμπώνει» στη συσσωρευμένη οργή του κόσμου για την ακρίβεια, το ψεύτικο «καλάθι του νοικοκυριού», τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα των «αρίστων», κ.ο.κ.. Το σε τι βαθμό κάθε επιθετική κίνηση από πλευράς κράτους και κυβέρνησης θα γεννάει ανάλογες αντιστάσεις, μένει να φανεί. Το σίγουρο είναι πως αυξάνεται διαρκώς ο κόσμος που αρνείται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια την ώρα που αστυνομικοί επιχειρούν να πετάξουν μια χαμηλοσυνταξιούχο έξω από το σπίτι της, ενώ ταυτόχρονα οι τράπεζες διαμορφώνουν τις δόσεις των στεγαστικών δανείων σε όλο και υψηλότερα επίπεδα.
Στην κυβέρνηση γνωρίζουν καλά πως κάτι τείνει να αλλάξει στην ελληνική κοινωνία. Είδαν τις μεγάλες απεργίες σε Βρετανία και Γαλλία, βλέπουν τις απεργίες στις ΗΠΑ να κοντοζυγώνουν, ένιωσαν τη δυναμική παρουσία στον δρόμο των απεργών στις 9 Νοέμβρη. Η ώρα μιας ελλαδικής «έκρηξης» μπορεί και να πλησιάζει. Μπροστά στο ενδεχόμενο αυτό, συνεχίζουν τις προεκλογικές παροχές πτωχοκομείου (με όλο και πιο περιορισμένες δυνατότητες βέβαια, καθώς από το 2023 η ΕΕ επιβάλλει επιστροφή στα πλεονάσματα και οι κοινωνικές ανάγκες είναι τεράστιες), αλλά και το κρεσέντο καταστολής και αυταρχισμού. Άλλωστε, μόνο τυχαία δεν είναι η έφοδος στα κατειλημμένα προσφυγικά, η σύλληψη 79 (!) ανθρώπων στα προσφυγικά και στη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τη ΓΑΔΑ και η βία με την οποία αυτοί αντιμετωπίστηκαν. Φορώντας τον μανδύα του «σοβαρού», η κυβέρνηση το μόνο στο οποίο ευελπιστεί είναι να πείσει πως η αυξανόμενη κοινωνική αντιπαράθεση δεν αφορά τον «απλό λαό» αλλά μόνο «κάποιες μειοψηφίες». Φρούδες ελπίδες… Όσες αλλαγές της ατζέντας και να επιχειρήσει η κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ της διαπλοκής, το φύτρωμα επαναλαμβανόμενων πολιτικών σκανδάλων στο έδαφος της ενεργειακής κρίσης και της εκτίναξης του πληθωρισμού δεν της επιτρέπουν μεγάλο περιθώριο ελιγμών.
Να πέσουν όλα τα αγωνιστικά ρυάκια σε ένα ποτάμι ανατροπής κυβέρνησης
και κυρίαρχης πολιτικής
Το ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι το εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις κινηματικής όξυνσης –αυτό φάνηκε και στη μαζικότητα των κινητοποιήσεων– αλλά αν αυτή θα φτάσει στο επίπεδο που αντιστοιχεί στην εποχή και πώς θα αποκρούσει μια εκλογική αναμονή για να «φύγει ο Μητσοτάκης», όπως έγινε το ‘14 επί Σαμαρά. Η αντίληψη πως «δεν κουνιέται φύλλο» πλέον χωλαίνει, αλλά το ερώτημα τώρα τροποποιείται και γίνεται: Πώς θα ενωθούν τα διαφορετικά κινηματικά ρυάκια σε ένα ποτάμι ανατροπής, όχι μόνο του Μητσοτάκη αλλά της κυρίαρχης πολιτικής και των φορέων της; Μέρος της Αριστεράς φαίνεται να βάζει πλώρη για κλαδικούς αγώνες ή/και να μένει στις επιμέρους μάχες, ενώ τώρα απαιτείται ο συνολικός ξεσηκωμός του πολιτικού εργατικού κινήματος, με κλιμάκωση πολύμορφου αγώνα και νέα γενική απεργία!
Η ευρύτερη πολιτική αντιπαράθεση και η ολική αναμέτρηση με κάθε πτυχή του αντιπάλου αποτελεί καθοριστικό σημείο συνένωσης των διαφορετικών κομματιών του κινήματος σε μια ανεξάρτητη από το κράτος κατεύθυνση. Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ «παραμονεύει» για να εκμεταλλευτεί ακριβώς αυτή τη μερικότητα των αγώνων, όπως επιχειρεί να κάνει τώρα με τους πλειστηριασμούς, που παρότι ήταν ή κυβέρνησή του που άνοιξε τον δρόμο για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, συνέλαβε, μήνυσε και ξυλοκόπησε αγωνιστές του κινήματος, τώρα επιδιώκει να φανεί «αλληλέγγυος».
Τα αγωνιστικά ραντεβού του επόμενου διαστήματος θα έχουν ρόλο σφυγμομετρητή για τις πραγματικές διαθέσεις του κινήματος. Από τις κινητοποιήσεις της Παρασκευής ενάντια στη βία κατά των γυναικών ή την εντατικοποίηση της Black Friday, την ώρα που το Πριν «ταξιδεύει» για το τυπογραφείο, μέχρι τις πορείες στις 6 Δεκέμβρη, η αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική αριστερά, με αναβαθμισμένο ηθικό, θα επιδιώξει να συνολικοποιήσει τις επιμέρους αντιστάσεις σε μια ενιαία αγωνιστική κατεύθυνση που δεν θα «βρίσκει» στο ταβάνι της εκλογικής αναμονής αλλά θα σκιαγραφεί τον δρόμο για το «βήμα παραπέρα».
