Η παραίτηση της Λιζ Τρας από την πρωθυπουργία, μετά από θητεία μόλις 45 ημερών, αποτελεί τρανταχτή έκφραση της βαθιάς κρίσης της αστικής πολιτικής σε μία από τις πιο ισχυρές χώρες του δυτικού καπιταλισμού. Καθώς όλα δείχνουν πως βαδίζουμε σε μια περίοδο μεγάλης επιδείνωσης των συνθηκών ζωής των λαών, οι αστικές πολιτικές διαχείρισης δοκιμάζονται και κλονίζονται. Μπορεί η Λιζ Τρας να επιδίωξε να εμφανιστεί ως «σιδηρά κυρία» αλά Θάτσερ, τελικά όμως αποδείχθηκε ανακυκλώσιμη…
Οι λόγοι είναι πολλοί, με βασικό καμβά την άνοδο της λαϊκής δυσαρέσκειας. Η ενεργή εμπλοκή της Βρετανίας στον πόλεμο και οι πόροι που έχει δαπανήσει για τη στήριξη του Κιέβου αφαιρούν πόρους από την κοινωνική πολιτική. Το τελευταίο διάστημα στη Βρετανία εκδηλώνονται ισχυρά απεργιακά εργατικά κύματα και ετοιμάζονται κι άλλα, προκαλώντας ανησυχία στους αστικούς κύκλους. Επίσης, νεοφιλελεύθερες επιλογές της Τρας δημιούργησαν ανησυχίες για τη δημοσιονομική σταθερότητα ακόμα και στις «αγορές».
Στην Ελλάδα, οι «Μένουμε Ευρώπη» αναδεικνύουν ως κύρια αιτία της πολιτικής αστάθειας στη Βρετανία το Brexit. Το συμπέρασμα είναι χοντροκομμένο: «Εάν η Βρετανία αλλάζει κάθε λίγο πρωθυπουργό, σκεφτείτε τι θα παθαίναμε εμείς εάν είχαμε φύγει από την ΕΕ…». Πρόκειται για προκατασκευασμένο επιχείρημα, καθώς δεν αναλύει τις ευρύτερες συνθήκες της περιόδου, που μετατρέπουν το πολιτικό υπέδαφος όλων των χωρών σε «κινούμενη άμμο», καθώς και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Βρετανίας. Οι πολιτικοί διαξιφισμοί στο κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό φανερώνουν πως το βρετανικό κεφάλαιο στερείται ενιαίου προσανατολισμού κι έχει οξύτατους εσωτερικούς ανταγωνισμούς, κατάσταση που σχετίζεται και με το Brexit.
Η Αριστερά παλεύει για αντικαπιταλιστική και όχι αστική αποδέσμευση από την ΕΕ. Όσο για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα, δεν είναι και πολύ ευτυχείς που απολαμβάνουν τη… σταθερότητα του ευρω-μνημονίου.
