Η κύρια αντίδραση, ιδίως των μεγαλυτέρων, στον θάνατο του Σταμάτη Κόκοτα, σε ηλικία 85 ετών, δεν ήταν τόσο η θλίψη όσο η νοσταλγία για μια εποχή που τη σημάδεψαν τα τραγούδια του, τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Μαζί με τον χαμό του Κόκοτα πολλοί θρηνούν και τα νιάτα τους που πέρασαν, όμως τα σημερινά νιάτα είναι αμφίβολο αν θα ανακαλύψουν (και πολύ περισσότερο αν θα αγαπήσουν) αυτόν τον αξιόλογο λαϊκό τραγουδιστή.
Ο Κόκοτας μεσουράνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν τα λαϊκά κέντρα έγιναν «μεγάλες πίστες», κοσμικά μαγαζιά όπου σύχναζε η ελίτ. Μέγας θαυμαστής του υπήρξε ο Ωνάσης, όπως και ο Νιάρχος. Ασφαλώς, διέθετε μια χαρακτηριστική ζεστή φωνή που άγγιζε και τους «πάνω» και τους «κάτω». Επίσης, είχε την τύχη να ερμηνεύσει τραγούδια μεγάλων συνθετών, όπως του Σταύρου Ξαρχάκου.
Οι τεράστιες φαβορίτες του Σταμάτη Κόκοτα έγιναν εξίσου διάσημες με τη φωνή του σε μια εποχή που το «ίματζ», η εικόνα ενός καλλιτέχνη άρχισε να παίζει καθοριστικό ρόλο στην καριέρα του. Τα τραγούδια του Κόκοτα στέκονταν μακριά από την πολιτική και γενικότερα τις κοινωνικές ευαισθησίες. Βέβαια, έμεινε πιστός στο λαϊκό τραγούδι, δεν το γύρισε στο «λαϊκοπόπ» ‒ κι αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Μάλιστα, το 1972 κυκλοφόρησε ένας δίσκος του (12 Φύλλα της Καρδιάς) με κλασικά ρεμπέτικα, που ωστόσο δεν είχε την αναμενόμενη απήχηση. Η εποχή είχε αλλάξει…
Μαριάννα Τζιαντζή
