Γιώργος Τσαντίκος
Στη σημερινή πολιτική συγκυρία, που εξελίσσεται σε παρωδία κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η κυβέρνηση λέει ότι οι υποκλοπές είναι νόμιμες και θα συνεχίσουν να γίνονται. Η αντιπολίτευση, ωστόσο, δεν είναι σίγουρη ότι μπορεί να πει ότι «δεν θα γίνονται».
Υπάρχουν πράγματα που ενσωματώνονται στην καθημερινότητα και σιγά-σιγά γίνονται ξανά αποδεκτά και «φυσιολογικά». Για παράδειγμα, είναι ξανά στη μόδα τα μουστάκια, όχι μόνο για νεοσύλλεκτους στον στρατό αλλά και ευρύτερα, ως μια εξέλιξη της retro exploitation ελληνικής τηλεόρασης. Επίσης, είναι στη μόδα ξανά οι παρακολουθήσεις (οι οποίες, ας μη γελιόμαστε, δεν έφυγαν ποτέ από το μενού της εξουσίας), που συνδέονται επαρκώς με τα μουστάκια, στο πρόσωπο του Χρήστου Μαυρίκη, την προσωποποίηση της προ-προηγούμενης υπόθεσης υποκλοπών στην Ελλάδα.
Τόσο σε εκείνη, όσο και στην προηγούμενη από αυτήν υπόθεση, οι κυβερνώντες (αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι) προσπάθησαν να ελέγξουν τη ζημιά με μεθόδους περισσότερο εντός «φιλελεύθερης δημοκρατίας». Από τις αφοπλιστικές απολογίες του Μαυρίκη, που «έδωσε» τον Μητσοτάκη senior, μέχρι εκείνο το αλλόκοτο απόγευμα που ο Γιώργος Βουλγαράκης παρουσίαζε ομόκεντρους κύκλους για να εξηγήσει ή πώς παγιδεύτηκε το πρωθυπουργικό κινητό ή πώς ελέγχουν τις ζωές μας οι Χθόνιοι, υπήρχε μια ψευδαίσθηση ότι, εντάξει, μας ακούνε, αλλά όχι όλους-ες, όχι πάντα, τουλάχιστον κάνουν πως δεν το θέλουν.
Στη σημερινή πολιτική συγκυρία, που εξελίσσεται σε παρωδία κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η κυβέρνηση λέει ότι οι παρακολουθήσεις προσώπων, οι υποκλοπές, οι «συνακροάσεις» είναι νόμιμες και θα συνεχίσουν να γίνονται. Το λένε στελέχη της, το λέει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, το λένε επίσης οι δημοσιολογούντες βαστάζοι της. Επίσης, η αντιπολίτευση δεν είναι σίγουρη ότι μπορεί να πει ότι «δεν θα γίνονται» ή ότι δεν γίνονταν στο πρόσφατο παρελθόν και η υπόθεση, εκτός από σπαρταριστή, είναι και πολύ σοβαρή. Στην έξοδο από τη συνάντηση με τον νέο διοικητή της ΕΥΠ, ο ΣΥΡΙΖΑ είπε «α, δεν μπορούμε να σας πούμε, να σας τα πει ο κ. διοικητής».
Οι παρακολουθήσεις, υποκλοπές, ποδηγετήσεις, το πρακτοριλίκι (το κανονικό, όχι αυτό που φαντάζεται η αριστερά όταν οι περιστάσεις είναι ψηλότερες από τις δυνατότητές της) δεν είναι φυσιολογικά. Δεν πρέπει να γίνονται. Πρέπει να σταματήσουν και να ξηλωθούν. Αυτό δεν είναι αφελές ευχολόγιο, αλλά μια από τις βασικές προϋποθέσεις ακόμα και για μια αστική δημοκρατία. Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει έτσι και αλλιώς με το ελληνικό πρωτάθλημα, πολυπαραγοντικά «πειραγμένο», με ελάχιστη σοβαρότητα και απήχηση εκτός συνόρων. Οι υποκλοπές το βάζουν σε όλους τους πιθανούς φακέλους «ύποπτων παιχνιδιών». Φυσικά, η αντιπρόταση δεν μπορεί να είναι ένα «σοβαρό και υπεύθυνο πολιτικό σκηνικό», καθώς σε αυτό το πεδίο ορισμών κινήθηκαν φυσιογνωμίες όπως ο Σημίτης και ο Παπαδήμος.
Το Predatorgate είναι σαν τον προθάλαμο ενός κράτους που πραγματώνει την ουσία του, να βλέπει δηλαδή τον άνθρωπο ως εχθρό
Δεν γίνεται να παρακολουθείται ο κόσμος, ειδικά στην Ελλάδα των, ούτε 50 χρόνων αστικής δημοκρατίας, ακόμα και αν αυτό μοιάζει αρμοστό και φυσιολογικό από μια κυβέρνηση με τρεις τουλάχιστον ακροδεξιούς-μεταχουντικούς υπουργούς, ακόμα και αν το «εναλλακτικό πολιτικό σενάριο» έχει και αυτό ωτακουστικές κυπατζίδικες υπόνοιες. Ακόμα και αν οι υποκλοπές μοιάζουν αστείες μπροστά στην εκδικητικότητα του ελληνικού κράτους απέναντι σε ανθρώπους που βγαίνουν στον δρόμο και αγωνίζονται, συλλαμβάνονται και δεν τους-τις βλέπει ο ήλιος για κάνα εξάμηνο, τουλάχιστον. Έτσι, χωρίς προφανή και νόμιμο λόγο.
Ακόμα και αν το Predatorgate είναι σαν τον προθάλαμο ενός κράτους που πραγματώνει την ουσία του, να βλέπει δηλαδή τον άνθρωπο ως εχθρό. Δείτε λιγάκι πόσοι εργαζόμενοι-ες ανά την Ελλάδα αγωνιούν για το αν θα προσληφθούν ξανά σε μια θέση καθαριότητας και τι απαντάνε οι Δήμοι, όταν μειώνουν τις θέσεις εργασίας: «Ο νόμος, οι ανάγκες μας, δεν είναι απόλυση, είναι μη ανανέωση». Δείτε επίσης πώς επιβιώνουν οι άνθρωποι που νοσούν και χρειάζονται υγειονομική φροντίδα, σε ένα σύστημα υγείας που εξαϋλώνεται. Εκεί όπου πράγματα πιο φυσιολογικά από το να μην σε παρακολουθούν, να ζεις δηλαδή, έχουν μπει στην πανάκριβη διατίμηση. Αναρωτηθείτε πώς αντιδρούν οι άνθρωποι που παρατιούνται σε μια νησίδα στον Έβρο, όταν, έχοντας ήδη χάσει παιδιά τους, μαθαίνουν ότι είναι «ασύμμετρη απειλή» και «πυρομαχικά σε έναν ακήρυχτο πόλεμο» και ότι έχουν «κινητά που τους τα ‘δωσε ο τάδε».
Όλες αυτές οι «συνήθειες» δεν κορυφώνονται σε ρετρό στυλιστική διαχείριση τριχών, δυστυχώς. Στο βάθος όλων αυτών, υπάρχει ο φασισμός…
