Τζώρτζης Ζαΐμης
▸Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, χιλιάδες φοιτητές αναζητούν κάποια στέγη προκειμένου να προχωρήσουν με τις σπουδές τους στην πόλη όπου έχουν περάσει.
Η αυξημένη αυτή ζήτηση διαχρονικά έδινε χώρο στο «αόρατο χέρι της αγοράς» να αισχροκερδεί σε βάρος όλων των οικογενειών που είναι αναγκασμένες να βοηθήσουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν. Η εκτίναξη όμως των τιμών στα ενοίκια αποκτά εντελώς άλλη διάσταση στα πλαίσια της γενικότερης ραγδαίας αύξησης των τιμών σε στέγαση, ρεύμα και άλλα βασικά αγαθά.
Ειδικότερα, μπορεί κανείς να δει ότι στην Αθήνα αυτή τη στιγμή το μέσο ενοίκιο για 50 τ.μ. στέγης ανέρχεται στα 630 ευρώ τον μήνα στο κέντρο και στα 445 στου Ζωγράφου, στις βασικές δηλαδή περιοχές αναζήτησης σπιτιού από έναν φοιτητή. Στην επαρχία επικρατεί αντίστοιχη κατάσταση. Φυσικά, τα έξοδα ενοικίασης ενός σπιτιού δεν αποτελούν και τα μοναδικά έξοδα συντήρησής του. Οι λογαριασμοί του ρεύματος που επίσης έχουν εκτιναχθεί –69 ευρώ τον μήνα μέση τιμή κατανάλωσης από ένα άτομο– μαζί με τις τιμές σε βασικά αγαθά, όπως μακαρόνια, τα οποία αντίστοιχα –θα μπορούσε κανείς να πει ότι προκύπτει κάποιο μοτίβο– έχουν εκτιναχθεί, και τη σύνδεση στο διαδίκτυο που είναι απαραίτητη για την διεκπεραίωση των σπουδών, κάνουν το μηνιαίο κόστος διαβίωσης απλησίαστο για τις περισσότερες οικογένειες.
Οι φοιτητές/τριες θα επιβάλουν με την πάλη τους δωρεάν παιδεία
Προκειμένου να γίνει βιώσιμη η κατάσταση αυτή, μια σειρά από μέτρα στήριξης των φοιτητών είχαν θεσπισθεί. Ωστόσο, στη διαχρονική προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων που είναι πιστές στις επιταγές της ΕΕ να υποβαθμίσουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, αυτά τα μέτρα δεν φτάνουν ούτε για τα προσχήματα. Πρώτα και κύρια, οι φοιτητικές εστίες έχουν εγκαταλειφθεί. Κτίρια που βρίσκονται υπό την ιδιοκτησία των μεγαλύτερων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε κοιτώνες, έχουν αφεθεί στη μοίρα τους, με αποτέλεσμα τα δωμάτια των εστιών να παραμένουν τελείως περιορισμένα σε σχέση με τη ζήτησή τους.
Οι αιτήσεις για τα κενά δωμάτια των εστιών ανοίγουν κάθε χρόνο στις αρχές του εξαμήνου, με αποτέλεσμα να ξεκινάν τα μαθήματα και να μην είναι γνωστό κατά πόσο θα έχει ο φοιτητής ή η φοιτήτρια θέση σε ένα από αυτά. Συμπληρωματικά, ακόμα και στη περίπτωση που κάποιος/α καταφέρει να εξασφαλίσει ένα δωμάτιο στις εστίες, το όριο των 6 ετών διαμονής μπορεί να γίνει ιδιαίτερα πιεστικό, τη στιγμή που σε πολλές σχολές ο μέσος όρος φοίτησης είναι πάνω από αυτό. Τέλος, οι ίδιες οι υποδομές μένουν ασυντήρητες με πολλά (αν και γνωστά) προβλήματα, όπως μη λειτουργικοί θερμοσίφωνες (ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει τις εικόνες των πλαστικών σε όλα τα μπαλκόνια των εστιών προκειμένου να ζεσταθεί το νερό,), σπασμένοι τοίχοι, πόρτες, ανελκυστήρες και η λίστα συνεχίζεται. Όλα αυτά, για δωμάτια τα οποία μπορούν να διεκδικούν μόνο όσα άτομα βρίσκονται κυριολεκτικά στα όρια της φτώχιας και της εξαθλίωσης, λόγω των υπερβολικά αυστηρών κριτηρίων.
Προφανώς, το πρόβλημα περιορίζεται σε αυτά, καθώς ακόμα και το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα ανέρχεται μόλις στα 1000 ευρώ τον χρόνο (83 και κάτι λεπτά ανά μήνα), ενώ το πραγματικό μέσο ενοίκιο είναι πάνω από το τετραπλάσιο αυτού. Σε συνδυασμό με άλλα όχι μόνο οικονομικού τύπου εμπόδια από τα οποία περνάει η νεολαία προκειμένου να εξασφαλίσει τις σπουδές της, όπως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, τα όρια φοίτησης (ενώ είναι βέβαιο πως πάει να γίνει κανονικότητα ένας φοιτητής να πρέπει να δουλεύει κιόλας παράλληλα για να τα βγάλει πέρα με τις σπουδές του) η κατάσταση είναι ζοφερή.
Σε κακή κατάσταση και για λίγους οι φοιτητικές εστίες, σε 83 ευρώ τον μήνα ανέρχεται το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα
Βασικές πτυχές της απαραίτητης φοιτητικής μέριμνας όπως δωρεάν σίτιση και δωρεάν συγγράμματα, όχι μόνο δεν συντηρούνται αλλά απαξιώνονται πλήρως όσο γίνονται δωράκι σε εργολάβους ή και καταργούνται τελείως, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση συνεχώς επενδύει εκατομμύρια σε κατασταλτικούς μηχανισμούς (βλ. ενίσχυση αστυνομίας, θέσπιση πανεπιστημιακής αστυνομίας) ή φροντίζει να συσφίγγει τους δεσμούς της με μια σειρά από επιχειρηματικούς ομίλους με τη μορφή επιχορηγήσεων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ το ποιες είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης και σίγουρα δεν είναι προς το συμφέρον λαού και νεολαίας. Προκύπτει επίσης ξεκάθαρα πως θα είναι οι ίδιες οι φοιτήτριες και οι φοιτητές οι μόνοι/ες που θα διεκδικήσουν και θα υπερασπιστούν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία.
Μέσα από τις μαζικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων έχουν τη δυνατότητα και πρέπει να βγουν μπροστά τα απαραίτητα αιτήματα για την υπεράσπιση της ελεύθερης πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Το φοιτητικό κίνημα, σε συνδυασμό με το ευρύτερα λαϊκό κίνημα, με τους εργαζόμενους –που δεν αντέχουν να δουλεύουν 7 στα 7 και πάνω από 8ωρο αλλά και πάλι να μην τα βγάζουν πέρα με το ενοίκιο– να επιβάλουν το αυτονόητο, ότι παιδεία, υγεία, στέγαση, ρεύμα και νερό μας ανήκουν και δεν θα δεχθούμε να διαπραγματευόμαστε γύρω από αυτά! Γιατί τίποτα δεν δόθηκε χωρίς αγώνα και οι ανάγκες μας οφείλουν να μην πάνε βήμα πίσω!
