Διάλογος: Αντικαπιταλιστική Αριστερά-δράση και συνεργασία
Η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς — οργανώσεις τοποθετούνται πάνω στην πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ
Επιδιώκοντας να δώσει μεγαλύτερη ώθηση στον διάλογο και λόγω του ενδιαφέροντος που έχει δημιουργηθεί, το Πριν ζήτησε από τις πολιτικές οργανώσεις που συμμετείχαν στη συζήτηση στο φεστιβάλ Αναιρέσεις 2022 με θέμα «Η αντικαπιταλιστική αριστερά στην εποχή της κρίσης και του πολέμου» να τοποθετηθούν πάνω στην πρόταση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της νΚΑ για την ανασυγκρότηση και συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ παρουσιάστηκε στο προηγούμενο Πριν (έντευπη έκδοση) και είναι αναρτημένη στο prin.gr.
Μαρία Μπόλαρη (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά): Στη σωστή κατεύθυνση η αντιπολεμική δήλωση 9 οργανώσεων
Ευχαριστούμε για την πρόσκληση. Δεν το λέμε τυπικά. Θεωρούμε απαραίτητο το άνοιγμα ενός συγκροτημένου διαλόγου ανάμεσα στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Επίσης, θεωρούμε ότι αυτός χρειάζεται να γίνει ειλικρινά, αξιοποιώντας όλες τις πολιτικές και κινηματικές εμπειρίες, «μετρώντας» τα πολιτικά σχέδια που ο καθένας από εμάς υποστήριξε από το 2010 μέχρι και σήμερα.
Στην εποχή μας, το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ταιριάζει πλήρως. Πανδημία, ένταση της εκμετάλλευσης και φτώχεια, πόλεμος. Στην πρόσφατη σύνοδο στο Νταβός, ο Ολλανδός πρωθυπουργός συνέστησε και στους λαούς των αναπτυγμένων χωρών να μάθουν «να ζουν φτωχότερα», ενώ η πρόεδρος του ΔΝΤ είπε ότι αυτό πρέπει να γίνει «παίρνοντας όμως υπόψη μας κοινωνικές εκρήξεις τύπου Σρι Λάνκα». Αυτό είναι το ασφυκτικό μέλλον που σχεδιάζουν «οι από πάνω», γνωρίζοντας όμως ότι έχουν το φόβο των «από κάτω» και των εξεγέρσεών τους. Αυτό είναι το έδαφος όπου θα κινηθεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά, οι μεγάλες πιέσεις αλλά και οι δυνατότητες που έχει. Με τη σημείωσή όμως ότι στην Ελλάδα και διεθνώς, αυτή παραμένει αδύναμη.
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο πόλεμος που διεξάγεται εκεί δια αντιπροσώπων ανάμεσα στο ρωσικό κράτος και το ΝΑΤΟ, είναι τομή. Ζούμε πια σε έναν πιο επικίνδυνο κόσμο, όπου κλιμακώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί κάθε μορφής. Η Αριστερά χρειάζεται επειγόντως να αναπτύξει την αντιπολεμική δράση της. Επιμένοντας στην πολιτική ανεξαρτησία της, χωρίς να τοποθετείται υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Γιατί, είτε «πεινασμένοι», είτε «χορτάτοι», οι ιμπεριαλισμοί στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα των εργαζoμένων. Έτσι λοιπόν, είμαστε ενάντια στο ΝΑΤΟ, παλεύουμε ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, παλεύουμε ενάντια στη δική μας άρχουσα τάξη, που κλιμακώνει τον ανταγωνισμό με το τουρκικό κράτος, που δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς. Η αντιπολεμική δήλωση που συνυπογράφουν 9 οργανώσεις, είναι στη σωστή κατεύθυνση. Είναι ένα σημαντικό βήμα, ένα κεκτημένο, όπως και οι πρόσφατες κινητοποιήσεις που διοργανώθηκαν. Είναι σίγουρο ότι απαιτείται πολύ δουλειά από μέρους μας, ώστε το αντιπολεμικό κίνημα να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά, να γίνει υπόθεση πλατιών στρωμάτων, να γίνει υπόθεση των εργαζόμενων.
Στα 40 χρόνια του νεοφιλελευθερισμού, η εργατική τάξη έχει δεχτεί σκληρά πλήγματα. Η ανασυγκρότηση της εργατικής αντίστασης, της εργατικής αγωνιστικότητας, είναι προτεραιότητα. Υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια στις ΗΠΑ αλλά και εδώ. Όμως έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Και αυτόν πρέπει να τον διανύσουμε παίρνοντας ενωτικές πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν τον κόσμο της εργασίας, που θα αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τον σκληρό αντίπαλο. Όπου δοκιμάστηκε αυτό, σε απεργίες, διαδηλώσεις, εκλογές, το αποτέλεσμα ήταν θετικό.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, μια κυβέρνηση αντιδραστική, νεοφιλελεύθερη και φιλο-ιμπεριαλιστική, είναι επικίνδυνη. Η παραμονή της στην εξουσία μπορεί να πληρωθεί ακριβά σε όλους τους τομείς που αφορούν τη ζωή των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων. Απάντηση δεν είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και η προσμονή μιας κάποιας «προοδευτικής διακυβέρνησης» ή και άλλα σχέδια που παρουσιάζονται. Το καθήκον της ανατροπής περνά από την κλιμάκωση των αγώνων. Ένας κοινός πόλος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα έδινε άλλη προοπτική σε αυτήν τη μάχη. Όμως δεν υπάρχει.
Η επαναστατική Αριστερά σήμερα, για να είναι επαναστατική στην πράξη, δεν μπορεί παρά να είναι ενιαιομετωπική. Ενωτική στον πολιτικό διάλογο, ενωτική στη δράση, μακριά από σεχταρισμούς που μπορεί να μοιάζουν ότι αντιπαραθέτουν ένα καθαρό σχέδιο, αλλά τελικά αποδυναμώνουν την αντικαπιταλιστική προοπτική. Η συγκρότηση ενός σύγχρονου αντικαπιταλιστικού προγράμματος είναι αναγκαία. Οι άξονες που βάζετε στο κείμενό σας είναι σε σωστή κατεύθυνση. Γύρω από αυτούς πρέπει να οργανωθεί μια σοβαρή συζήτηση. Όμως το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, αν και αναγκαία, δεν είναι η μόνη συνθήκη. Για να γίνει μαχητό, απαιτούνται κι άλλα, που θα βοηθούν στη σύνδεση με τα εργαζόμενα στρώματα, που θα ενισχύουν την πειθώ μας. Κάποια από αυτά αναφέραμε και παραπάνω. Κατά τη γνώμη μας, συνολικά, η αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν είναι έτοιμη για ένα πολιτικό μέτωπο. Χρειαζόμαστε διεργασία. Ο αγώνας για την ειρήνη, οι εργατικοί αγώνες, το φεμινιστικό κίνημα, η αντιρατσιστική πάλη, η αντικατασταλτική δράση, μπορούν και πρέπει να δεθούν στην αντικαπιταλιστική προοπτική. Σε αυτή τη διαδρομή θα δοκιμαστούμε όλοι. Έχοντας εμπιστοσύνη στον κόσμο μας, έχοντας εμπιστοσύνη στις εμπειρίες και στα μαθήματα της τελευταίας 20ετίας μπορεί να τα καταφέρουμε.
