Εύη Πανδή / εισήγηση της Εύης Πανδή στην εκδήλωση της Ταξικής Κίνησης για την Εργατική Χειραφέτηση στο δημαρχείο Περιστερίου την Παρασκευή 8 Απρίλη
Αποφασίσαμε να διοργανώσουμε τη σημερινή εκδήλωση με αυτό το θέμα, γιατί η ακρίβεια και η αύξηση του πληθωρισμού, η άνοδος του κόστους ζωής σε τρομακτικά επίπεδα είναι το τελευταίο, μαζί με την απειλή ενός διευρυμένου πολέμου, επεισόδιο σε μια σειρά αντεργατικών-αντιλαϊκών επιθέσεων που εκτυλίσσεται εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Γιατί βέβαια, η άνοδος του πληθωρισμού έχει και αυτή ταξική διάσταση, πλήττει με βαναυσότητα την εργατική τάξη και τα χαμηλού εισοδήματος λαϊκά στρώματα του πληθυσμού, ενώ, στον αντίποδα, τα κέρδη των καπιταλιστών εκτοξεύονται.
Και φυσικά, έχει κοινή αιτία και μήτρα το σύστημα που παράγει όλες τις κρίσεις: την οικονομική, την περιβαλλοντική-κλιματική, την υγειονομική.
Η διαρκής αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και το γκρέμισμα των εργατικών κατακτήσεων ολόκληρου αιώνα, πάει χέρι χέρι με τη συνολική κοινωνική βαρβαρότητα που γεννάει ο καπιταλισμός: την άνοδο του εθνικισμού και του φασισμού, τον πόλεμο, την προσφυγιά και τον ξεριζωμό.
Και όλα αυτά σε μια εποχή, που η παραγωγικότητα της εργασίας έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που θα επέτρεπε την επαρκή κάλυψη όλων των κοινωνικών αναγκών, την αξιοπρεπή διαβίωση για όλους/όλες, με διπλάσιους μισθούς και συντάξεις με λιγότερες ώρες δουλειάς.
Αντί γι’ αυτό, η κρίση του συστήματος το μόνο που μας εγγυάται είναι φτώχεια, καταπίεση, κοινωνική καταστροφή και πόλεμο.
συναγωνιστές/στριες
Η κοινωνική βαρβαρότητα που ζούμε δημιουργεί οργή, απελπισία, φόβο και ταυτόχρονα αγωνιώδη ερωτήματα στους καταπιεσμένους:
Πως θα ζήσουμε; Ποιος θα μας σώσει; Πως μπορούμε να αντισταθούμε και να παλέψουμε; Μπορούμε να νικήσουμε;
Η δική μας απάντηση είναι η εξής: Μοναδικό εμπόδιο σε αυτήν την ατελείωτη καταστροφή είναι οι αγώνες μας, οι μαχητικοί, ανατρεπτικοί αγώνες της εργατικής τάξης πρώτα απ’ όλα.
Μόνο αυτή μπορεί να δώσει τις μάχες που απαιτούνται, για να απελευθερώσει τον εαυτό της, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα.
το ερώτημα όμως είναι..
Μπορεί να το πετύχουμε με το υπάρχον συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα;
Είναι σχεδόν αυταπόδεικτη η βαθιά και στρατηγική κρίση του κυρίαρχου αστικοποιημένου, υποταγμένου συνδικαλισμού. Ούτε νίκες σήμερα μπορεί να πετύχει, πολύ περισσότερο καμία κοινωνική προοπτική χειραφέτησης για τους εργαζόμενους δεν μπορεί να ανοίξει.
Με περιεχόμενο τη διαπραγμάτευση με την εργοδοσία και το κράτος των ρυθμών χειροτέρευσης των όρων εργασίας και την ταξική συνεργασία (που σημαίνει την υποταγή στην αστική στρατηγική), με μηχανισμούς, δομές και διαδικασίες αδιαφανείς και αντιδημοκρατικές, με εκλογές βίας και νοθείας, σε απόσταση από τη βάση των εργαζόμενων και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, οι «συνδικαλιστές» τσιράκια των αφεντικών, αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο και δομικό πλέον στοιχείο.
Με χρηματοδότηση και εξάρτηση από το σύστημα και το κράτος, όχι μόνο δεν εργάζονται για το συμφέρον της εργατικής τάξης, αλλά έχουν περάσει εδώ και πολύ καιρό, στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Όμως και δυνάμεις που τοποθετούνται υπέρ του ταξικού συνδικαλισμού, όπως το ΠΑΜΕ, πάντα στις κρίσιμες στιγμές που απαιτείται η κλιμάκωση της πάλης, οπισθοχωρούν ή και συμβιβάζονται τελικά με το σχεδιασμό του εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Με συμβολικές κινήσεις και αγώνες διαμαρτυρίας γιατί “ο κόσμος δεν τραβάει”, καλούν σε συμπεράσματα με τελικό στόχο την κομματική τους ενίσχυση, εγκλωβίζοντας το εργατικό κίνημα στα όρια της απλής διαμαρτυρίας χωρίς σύγκρουση για την ανατροπή της βάρβαρης αντεργατικής αντιλαϊκής πολιτικής. Υποτιμά τους εργαζόμενους ως πολιτικό υποκείμενο ικανό να αλλάξει τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς να δημιουργήσει ανατροπές πάνω στο καυτό έδαφος του αγώνα.
συναγωνιστές/στριες
Σήμερα οι δρόμοι γεμίζουν ξανά από νέους/ες και εργαζόμενους/ες, όπως έδειξε και η επιτυχία της προχθεσινής απεργίας. Η συγκρότηση νέων ταξικών σωματείων και η ανάπτυξη αγώνων, πολλές φορές στην καρδιά της παραγωγής (e-food, Cosco κ.α.) ξαναφέρνουν τον ταξικό συνδικαλισμό στο προσκήνιο και την συζήτηση για το εργατικό κίνημα που έχει ανάγκη η τάξη μας.
Το ζήτημα που εμείς θέλουμε να αναδείξουμε είναι με ποιο περιεχόμενο, ποια οργάνωση, ποιες προϋποθέσεις και ποιους στόχους μπορεί το εργατικό κίνημα να πετύχει νίκες στο σήμερα και ταυτόχρονα να ανοίξει το δρόμο για το συνολικό κλονισμό της εξουσίας του κεφαλαίου στην κοινωνία, για την εργατική χειραφέτηση και απελευθέρωση, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Γιατί δεν γίνεται το ένα χωρίς το άλλο.
Αυτό που λέμε δηλαδή είναι ότι η ολομέτωπη, οργανωμένη και καταιγιστική επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στην εργασία, δεν μπορεί παρά να απαντηθεί επίσης ολομέτωπα, συντονισμένα και στοχευμένα.
Γι’ αυτό μιλάμε για ένα νέο εργατικό κίνημα, ταξικά ανασυγκροτημένο, που θα αμφισβητεί ευθέως την εξουσία και τους νόμους του κεφαλαίου.
Που από την άποψη του περιεχομένου θα προβάλλει πλάι στα οικονομικά αιτήματα και τα αναγκαία πολιτικά.
Που, για παράδειγμα, μαζί με τις διεκδικήσεις για αυξήσεις στους μισθούς, λιγότερη δουλειά, συλλογικές συμβάσεις εργασίας θα αμφισβητεί τη δημοσιονομική μέγγενη που επιβάλλουν κυβερνήσεις και Ε.Ε. και θα απαιτεί τη μη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους και τη διαγραφή του, γιατί αυτό (το χρέος) είναι ο μοχλός εκβιασμού και καταλήστευσης της εργατικής τάξης συνολικά, θα παλεύει για έξοδο από Ε.Ε., γιατί η τελευταία είναι το στρατηγείο και ο οργανωτής της συντονισμένης αστικής επίθεσης.
Που θα βάζει φρένο στην πολεμική προετοιμασία, στην αύξηση των δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς, στα πολεμικά σχέδια ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ρωσίας, που θα βροντοφωνάξει «Δεν πολεμάμε για τα κέρδη τους», γιατί με τον πόλεμο οι αστικές τάξεις στέλνουν στη σφαγή τους λαούς και την εργατική τάξη για τα συμφέροντά τους.
Που απέναντι στην ακρίβεια, θα βάλει, πλάι στο αίτημα προστασίας του εργατικού εισοδήματος, το ζήτημα της εθνικοποίησης χωρίς αποζημίωση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων.
Που απέναντι στο νόμο/οδοστρωτήρα του Χατζηδάκη θα παλέψει ανυποχώρητα την ανυπακοή και την κατάργησή του.
Που θα ενοποιεί τα επιμέρους κλαδικά αιτήματα σε ένα πρόγραμμα πάλης και στόχων για όλη την εργατική τάξη.
Με συντονισμό των ταξικών σωματείων σε ανεξάρτητα από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό κέντρα αγώνα. Με την δημιουργία και ενσωμάτωση νέων οργανωτικών μορφών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργαζόμενων της επισφάλειας, της εργασιακής περιπλάνησης, της μισοανεργίας-μισοεργασίας.
Με καλλιέργεια αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους κόντρα στο ρατσισμό, το φασισμό, το σεξισμό, με διεθνιστική ματιά και απεύθυνση.
Που, πάνω από όλα, θα διεκδικεί το ρόλο της εργατικής αντιπολίτευσης στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, απαλλαγμένο από τις αυταπάτες της εκλογικής αναμονής για φιλολαϊκές-φιλοεργατικές κυβερνήσεις.
Ένα πολιτικό εργατικό κίνημα που θα καταργεί νόμους και πολιτικές και θα επιβάλλει το «νόμος είναι το δίκιο της εργατικής τάξης».
συναγωνιστές/στριες
Για να βοηθήσουμε στην ανάδειξη και συγκρότηση αυτού του νέου εργατικού κινήματος, συγκεντρώσαμε στις 16/10, με την πρώτη μας συνέλευση στο ΕΚΠ, την πρώτη μαγιά για την ίδρυση της Ταξικής Κίνησης για την Εργατική Χειραφέτηση.
Προχωρήσαμε σε μια σειρά εκδηλώσεις για τα φλέγοντα ζητήματα της τάξης μας αλλά και παρεμβάσεις σε κρίσιμους αγώνες όπως αυτός της ΛΑΡΚΟ , της COSCO και αλλού, αναπτύσσουμε τις διεθνείς επαφές μας και θα συνεχίσουμε.
Επόμενος σταθμός μας είναι η ιδρυτική συνέλευση της Κίνησης μέσα στο Μάιο, στην οποία θα συζητηθεί και θα καταληχτεί η διακήρυξή και οι αρχές της και θα μπουν οι βάσεις για την πανελλαδικοποίησή της.
Καλούμε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια που θέλει να συμβάλει σε αυτήν την προσπάθεια να είναι εκεί μαζί μας.
