Κώστας Τριχιάς
▸ Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναδεικνύει την ανάγκη εναντίωσης με τα σχέδια της «δικής σου» αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού
Η θετική προσέγγιση των δυνάμεων του ΚΚΕ περί των εξελίξεων στην Ουκρανία ως ενός άδικου ιμπεριαλιστικού πολέμου, όπου το συμφέρον της εργατικής τάξης δεν είναι να διαλέξει στρατόπεδο, δεν μεταφράζεται και σε μια αντίστοιχη θετική στάση στα καυτά ζητήματα της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.
Καταρχάς, σε πολιτικό επίπεδο, η ορθή εκτίμηση ότι «η εργατική-λαϊκή πάλη μπορεί και πρέπει να χαράξει αυτοτελή, ανεξάρτητη γραμμή, μακριά από όλα τα αστικά και ιμπεριαλιστικά σχέδια» (βλέπε Απόφαση της ΚΕ στις 12/03 για το Ουκρανικό), έρχεται σε κραυγαλέα αντίφαση με την αντιμετώπιση από πλευράς του ΚΚΕ της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, ως αποτέλεσμα κατά βάση των τουρκικών επιδιώξεων και όχι ως ενός άδικου και αντιδραστικού ανταγωνισμού και στις δύο όχθες του Αιγαίου, όπου το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η αποφασιστική εναντίωση σε αυτόν, αναζητώντας νήματα κοινής θέσης και δράσης των δύο λαών. Άλλωστε, το βασικό κριτήριο για την κομμουνιστική αριστερά οφείλει να είναι η εναντίωση με τον πυρήνα και την ουσία των επιδιώξεων της αστικής πολιτικής, πρώτα και κύρια της δικής σου αστικής τάξης και των διεθνών στηριγμάτων της, εκεί δηλαδή όπου μπορείς να επηρεάσεις αποφασιστικά τη ροή των πραγμάτων, και όχι τόσο οι όποιες γεωπολιτικές εκτιμήσεις. Διαφορετικά, ουσιαστικά σέρνεσαι πίσω από τις φτερούγες της αστικής πολιτικής, με διαρκή επίκληση στην ανάγκη προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στην ανάγκη «θωράκισης» απέναντι στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν και τη (μονομερή) «τουρκική επιθετικότητα».
Πολύ περισσότερο όμως, σήμερα, οι κρίσιμες εξελίξεις στην Ουκρανία, οι οποίες φέρνουν πιο κοντά ακόμα και το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου, αλλά και ο ρόλος της χώρας μας, όπου οι επικίνδυνοι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί της κυβέρνησης θέτουν τα συμφέροντα του λαού σε μεγάλους κινδύνους, θέτουν ως πρώτο καθήκον για την κομμουνιστική αριστερά την κλιμάκωση της λαϊκής πάλης για μια μαχητική, αντιπολεμική, φιλειρηνική στάση του εργατικού κινήματος απέναντι στους άδικους πολέμους του κεφαλαίου. Μια υπόθεση η οποία δεν μπορεί να υπηρετηθεί από αυτόκεντρες κομματικές κινητοποιήσεις και μια παρατεταμένη προεκλογική καμπάνια με ομιλίες κεντρικών στελεχών του κόμματος αλλά με μαζικό αποφασιστικό αγώνα (πότε, αν όχι τώρα, το μαζικό κίνημα θα μπλοκάρει τις βάσεις του θανάτου στην Ελλάδα;), με εμπλουτισμό του πολιτικού περιεχομένου (τώρα πρέπει το εργατικό κίνημα να παλέψει για αυξήσεις στους μισθούς κόντρα στην ακρίβεια και με αποφασιστική μείωση των πολεμικών εξοπλισμών) και με ενωτικό και μαζικό κριτήριο: Κάνοντας τον αγώνα υπόθεση των μαζικών φορέων του κινήματος με ανατρεπτική κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
