Ένα σύνθημα, γραμμένο παλιά σε τοίχο, μας θύμισε το βίντεο της ξεφτίλας για τη νεοδημοκρατική «εποποιία» του 2007, το «ένα γέλιο θα τους θάψει», το οποίο εννοούσε το γέλιο των καταπιεσμένων.
Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το γέλιο-νεκροθάφτης ήταν το γέλιο της εξουσίας. Ένα γέλιο που συνοδευόταν από έπαρση και κυνισμό. Γέλια τρανταχτά συνόδευαν και τους κομπασμούς του δημάρχου. Ήταν το θριαμβευτικό γέλιο των νικητών, των νικητών του χθες, του σήμερα και του αύριο. Αυτών που ξέρουν «να γυρίζουν το παιχνίδι». Και ο μέχρι χθες υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δεν γελούσε απλώς, είχε ξεκαρδιστεί, χτυπιόταν.
Το τραγικό είναι ότι ο τέως υπουργός γελούσε την ίδια στιγμή που χιλιάδες αγρότες ξεπάγιαζαν στους δρόμους με τα τρακτέρ τους, ζητώντας τα αυτονόητα. Κι αυτός που κρατούσε την τύχη τους στα χέρια του (δεν έχει σημασία αν τον διαδέχτηκε κάποιος) ήταν σκασμένος στα γέλια.
Για το πολιτικό προσωπικό η ζωή και η επιβίωση των απλών ανθρώπων της βιοπάλης είναι ένα παιχνίδι, με το βλέμμα των ισχυρών να είναι καρφιτσωμένο μόνο στην εξουσία και το χρήμα. Ούτε ένας δεν βρέθηκε να πει «τι γελάτε κύριοι», που φώναζε ο σημερινός πρωθυπουργός, όταν ισχυριζόταν ότι υπήρξε «ο νεότερος πολιτικός κρατούμενος στην Ελλάδα».
Το αηδιαστικό βίντεο που ήρθε στη δημοσιότητα και απεικονίζει τον δήμαρχο Σπάρτης, καταρρίπτει τον μύθο της «παλιάς» Δεξιάς. Τη μοντέρνα Δεξιά, αυτή του επιτελικού κράτους και της «αριστείας» εκπροσωπούν ο Λιβανός και ο νεοφιλελεύθερος γαλάζιος δήμαρχος Σπάρτης.
Ο Πέτρος Δούκας, άλλωστε, ήταν που με ανάλογο κυνισμό πριν 9 χρόνια πρότεινε στους άνεργους να δουλεύουν χωρίς χρήματα, ώστε να «ξετριφτούν», να «μπούνε σε κάποια δράση, έστω και ταπεινή», να «έρθουν σε επαφή με τους αυριανούς εργοδότες»!
