Δημήτρης Σταμούλης
▸ «Όταν πάμε για δουλειά, δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά δεν θα συμβιβαστούμε με την απόλυση και το ξεσπίτωμά μας», δηλώνει στο Πριν ο Τάκης Καραμέρης, εργάτης και συνδικαλιστής στη ΛΑΡΚΟ.
«Γνωρίζαμε ότι ο εκκαθαριστής σχεδιάζει να μας απολύσει όλους αλλά δεν περιμέναμε να θέλουν να μας πετάξουν στην ανεργία και στο δρόμο από τα σπίτια μας με τέτοιον τρόπο, είναι αδίστακτοι», τονίζει στο Πριν ο Τάκης Καραμέρης, εργαζόμενος επί 33 χρόνια στη ΛΑΡΚΟ, μέλος της διοίκησης του σωματείου και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδας. «Έχουμε κάνει σκληρό αγώνα όλο αυτό το διάστημα, κατάληψη στα γραφεία του εκκαθαριστή, πορείες σε υπουργεία, συγκεντρώσεις στη Λάρυμνα, και ετοιμάζουμε μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου», προσθέτει.
Περιγράφοντας το κλίμα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, ο Τ. Καραμέρης σημείωσε ότι «ο κόσμος είναι στεναχωρημένος αλλά θα πολεμήσουμε!». Ιδιαίτερα στις δύο περιοχές που υπάρχουν και οι οικισμοί της ΛΑΡΚΟ, στη Λάρυμνα και τον Αγ. Ιωάννη Βοιωτίας, συνολικά 450 οικογένειες καλούνται να εκκενώσουν τα σπίτια που μένουν επί χρόνια και τα οποία η εταιρεία διατείνεται ότι είναι «δικά της». Παρά το γεγονός ότι πολλοί εργάτες επί τόσα χρόνια στην εταιρεία, έχουν δώσει τον ιδρώτα τους ακόμα και το αίμα τους, εντέλει, αυτοί τα έχουν χτίσει και τους έχουν δώσει ζωή!
«Εγώ έχω τρία μεγάλα παιδιά, άλλοι συνάδελφοι έχουν μικρότερα που πάνε στο σχολείο, τι θα κάνουμε; Πού θα πάμε; Μας τάζουν κοινωφελή προγράμματα στο δήμο, με 600 ευρώ… Και φυσικά χωρίς να μας διασφαλίζουν ότι δε θα μας στείλουν στη Λαμία ή και πιο μακριά από τον τόπο μας. Πολλές οικογένειες έχουν έρθει από άλλες πόλεις, Τρίκαλα, Λάρισα κ.α., πού θα πάνε δεν τους ενδιαφέρει…», μας λέει.
Οι εργάτες έχουν κάνει τη ΛΑΡΚΟ επί τόσες δεκαετίες μια από τις πιο μεγάλες μεταλλευτικές εταιρείες στο χώρο. Οι κυβερνήσεις και οι διοικούντες της εταιρείας έχουν κάνει τα πάντα για να την οδηγήσουν σε παρακμή και λουκέτο ή ξεπούλημα, καθώς έτσι επιτάσσει ο «ανταγωνισμός» και τα μεγάλα συμφέροντα στην ΕΕ. Οι εργάτες έχουν μετρήσει ακόμα και νεκρούς, πάνω από 80, και εκατοντάδες τραυματίες. «Ξέρεις τι σημαίνει να δουλεύεις στους 1.300ο C; Όταν πάμε για δουλειά, δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε με την απόλυση και το ξεσπίτωμά μας», τονίζει χαρακτηριστικά ο Τ. Καραμέρης.
Κυβερνήσεις, διοικήσεις και Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύνονται για τη διάλυση και το επιχειρούμενο ξεπούλημα της εταιρείας
Οι εργάτες στοχοποιούνται ότι «φταίνε» για τα χρέη της εταιρείας, λόγω των υψηλών μισθών τους. «Εργάτες με 33 χρόνια προϋπηρεσία, με 10 νυχτερινά κάθε μήνα, παίρνουν 1.600 ευρώ, και όλοι αυτοί δεν ξεπερνούν τα 150 άτομα. Οι άλλοι εργαζόμενοι που προσλήφθηκαν μετά το 2007 ή το 2014 και δουλεύουν στα καμίνια έχουν μισθό έως 1.100 ευρώ, ενώ στα άλλα τμήματα δεν παίρνουν παραπάνω από 800 ευρώ», μας ξεκαθαρίζει ο συνδικαλιστής. Και προσθέτει εμφατικά: «Σε λίγο θα μας πούνε ότι η ΛΑΡΚΟ φταίει που μπήκαμε στα μνημόνια… Πριν από δύο χρόνια μας έκαναν έως και 35% περικοπές».
Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα που επισημαίνει ο Τ. Καραμέρης τα οποία σηματοδότησαν την πορεία παρακμής της εταιρείας ήταν η προπώληση του νικελίου στην Goldman Sachs, η σκανδαλώδης τιμή πώλησης ρεύματος στην εταιρεία και η καταστροφική ειδική διαχείριση που ακολούθησε. Στην περίοδο 2006-2009, η εταιρεία κατέγραψε περίπου μισό δισ. ευρώ διαφυγόντα κέρδη από τις αποτυχημένες δήθεν «στοχευμένες» προπωλήσεις νικελίου, όταν ο τότε διευθύνων σύμβουλος προπώλησε τα δικαιώματα νικελίου στην Goldman Sachs με τιμή 17.000 δολάρια, ενώ η τιμή στην αγορά είχε πλησιάσει τα 53.000 δολάρια.
Η ΛΑΡΚΟ, με ευθύνη του διαχειριστή, πληρώνει σήμερα στη ΔΕΗ πέντε φορές πιο ακριβό ρεύμα από τις αντίστοιχες τιμές του 2018-2019! Δύο χρόνια μετά, ο διαχειριστής «κατάφερε» οφειλές δεκάδων εκατ. ευρώ σε ΔΕΗ και ασφαλιστικά ταμεία, απαξίωσε τα μεταλλεία της Εύβοιας (τα μεγαλύτερα της ΛΑΡΚΟ), με αποτέλεσμα την έλλειψη μεταλλεύματος για την τροφοδοσία της παραγωγής του εργοστασίου για πρώτη φορά στην ιστορία της εταιρείας, περιέκοψε την παραγωγή αφού σήμερα παράγονται μόλις 300 τόνοι ενώ υπάρχει δυνατότητα έως και για 1.500 τόνους, κάτι που θα σήμαινε πολλαπλάσια έσοδα.
