Αρχιτέκτων μηχανικός, μέλος Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών
Η Χριστίνη Δέση-Λουκά μιλά στο Πριν με αφορμή τις εκλογές που πραγματοποιεί το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στις 28-30 Νοεμβρίου. Η Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών, υπογραμμίζει, έχει συμβάλει καθοριστικά στις κατακτήσεις και τη δράση του ΣΜΤ και γι‘ αυτό είναι ανάγκη η ενίσχυσή της. Η ανατροπή του νόμου Χατζηδάκη είναι καθοριστικής σημασίας για το ταξικό εργατικό κίνημα.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
▶ Ποια είναι η εικόνα του κλάδου των τεχνικών μετά από δύο χρόνια πανδημίας;
Οι κατασκευαστικές εταιρίες ακόμα και την περίοδο του κορονοϊού εμφάνισαν αυξημένα κέρδη. Υπάρχει κινητικότητα στον κλάδο με νέες θέσεις εργασίας, αλλά με χαμηλούς μισθούς και «ξεχειλωμένα» ωράρια, την ώρα που βασικά αγαθά ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα. Ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα ήταν η τηλεργασία, που ρευστοποίησε πλήρως τον εργάσιμο χρόνο μας. Σοβαρό ζήτημα η ασφάλεια στην εργασία από την έναρξη της πανδημίας, καθώς δεχτήκαμε πολλές καταγγελίες για μη τήρηση των μέτρων. Παράλληλα, βρέθηκαν στον αέρα ως προς το κατά πόσο δικαιούνται γονικές άδειες οι γονείς που κλήθηκαν να μείνουν σπίτι με τα παιδιά τους, όπως και οι νοσήσαντες για το κατά πόσο δικαιούνται αναρρωτικές άδειες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που εργαζόμενοι, ειδικά σε εργοτάξια που εργάζομαι κι εγώ, προσέρχονταν στη δουλειά με συμπτώματα υπό τον φόβο να μην χάσουν το μεροκάματο. Σίγουρα βέβαια ένα σημαντικό πλήγμα, και δεν αφορά μόνο τον κλάδο μας είναι το νομοσχέδιο Χατζηδάκη.
▶ Από τη μάχη της eFood μάθαμε για τους…συνεργάτες, όπως πολλοί εργοδότες «βαφτίζουν» τους εργαζόμενους. Ποια είναι η έκταση του φαινομένου στον χώρο σας;
Στον κλάδο μας η εργασία με «μπλοκάκι» είναι πολύ συχνή κι εγώ η ίδια δυστυχώς εργάζομαι με αυτόν τον τρόπο. Βολεύει ιδιαίτερα τους εργοδότες, αφού αφενός δεν υποχρεούνται να καταβάλλουν 13ο-14ο μισθό, επιδόματα, πληρωμένες αναρρωτικές, άδειες, αποζημιώσεις, ενώ προωθούν αυτόν τον τρόπο εργασίας ως μια «ισότιμη» σχέση εργασίας. Το «μπλοκάκι» διασφαλίζει μόνο τους εργοδότες και συχνά μας χρησιμοποιούν μόνο για την εκτέλεση ενός έργου-project και όταν δεν υπάρχει αρκετή δουλειά μας απολύουν. Δημιουργείται έτσι ένα ασταθές και αβέβαιο περιβάλλον, συχνά πολύ ανταγωνιστικό. Δε θα κουραστούμε να επισημαίνουμε ότι οι εργαζόμενοι με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών δεν είμαστε συνεργάτες αλλά υπάλληλοι με πλήρη εξαρτημένη σχέση από τους εργοδότες μας.
▶ Το ΣΜΤ όλα αυτά τα χρόνια έχει δώσει σκληρές μάχες σε χώρους δουλειάς και γενικότερα. Ποια ήταν η συμβολή της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών (ΑΠΤ) και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς;
H ΑΠΤ έχει συμβάλλει καθοριστικά στις κατακτήσεις και την δράση του ΣΜΤ. Εξάλλου πρωτοστάτησε στην ίδρυση του σωματείου, που για εκείνη την εποχή φάνταζε αδιανόητη ειδικά στα μάτια του «παραδοσιακού» συνδικαλιστικού κινήματος. Αλλά και πιο πρόσφατα, μια σειρά προτάσεων που έχουμε καταθέσει εκτιμούμε ότι έχουν βοηθήσει το σωματείο να κινείται σε μια κατεύθυνση μαχητική και αγωνιστική. Δίνουμε το «παρών» σε κάθε εργασιακό χώρο όταν προκύπτει ζήτημα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, όπως κάναμε και την περίοδο της καραντίνας που μεγάλο κομμάτι της αριστεράς επέλεξε να μείνει σπίτι. Είμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή για την οργάνωση αγώνων ενάντια σε αντεργατικά μέτρα, στην πάλη για τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, όπως στους πυρόπληκτους των φετινών πυρκαγιών ή στους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας, δίνουμε αγώνα ενάντια στις έμφυλες διακρίσεις. Είμαστε εκεί σε κάθε μεγάλη ή μικρή μάχη.
▶ Ποια είναι η στάση των άλλων δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο σωματείο;
Διαχωριζόμαστε από τη λογική της ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ που ακολουθεί μια λογική αγώνων διαμαρτυρίας, χωρίς έναν συνολικό σχεδιασμό για την ανατροπή της επίθεσης. Οι μεταφερόμενες απεργίες του καλοκαιριού ενόψει ν. Χατζηδάκη, που βοήθησαν στην αποκλιμάκωση, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα! Η εμπειρία που έχουμε από άλλα σωματεία, που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, είναι ότι κυριαρχούνται από λογικές κλειστής λειτουργίας και ανάθεσης στα ΔΣ. Τα παραρτήματα του ΣΜΤ που ελέγχονται από την ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ είναι πλήρως ανενεργά. Ως ΑΠΤ και λόγω των επερχόμενων εκλογών απευθύναμε κάλεσμα σε άλλες αριστερές δυνάμεις (ΡΙΣΤΑΡΤ, ΛΑΕ, ΑΡΑΝ, Συνάντηση-Αναμέτρηση κ.α.). Δυστυχώς επέλεξαν την ξεχωριστή εκλογική καταγραφή με προσχηματικές αιτίες και ιεράρχησαν ψηλότερα την ένταξή τους σε διαφορετικό πολιτικό σχέδιο και όχι την ανάγκη για ένα μάχιμο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ υπηρετούν τη λογική ενός πιο «επίσημου» συνδικαλισμού, ενάντια στον «αντιθεσμικό χαρακτήρα του ΣΜΤ». Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε ότι η ενίσχυση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών στις εκλογές είναι κρίσιμη.
▶ Ποια είναι τα βασικά μέτωπα που θέλετε να ανοίξετε;
Το πρώτο αφορά το ν. Χατζηδάκη, που θεωρούμε πως είναι στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο και επομένως είναι καθοριστικής σημασίας ο αγώνας για την ανατροπή του. Θέλουμε το επόμενο διάστημα να βγούμε μπροστά, να συντονιστούμε με άλλα σωματεία και να καλέσουμε σε πανεργατικό απεργιακό αγώνα και απειθαρχία. Δεύτερο, η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας αποτελούσε κεκτημένο του σωματείου, που καταργήθηκε με τα μνημόνια και θα τη διεκδικήσουμε πάλι. Διεκδικούμε αύξηση μισθών καθώς τα κέρδη των αφεντικών ανεβαίνουν ενώ οι δικοί μας μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και μείωση των ωρών εργασίας. Θέλουμε σύμβαση που να καλύπτει όλους/ες με εξαρτημένη σχέση εργασίας, τυπική ή άτυπη. Θέλουμε να ανοίξει αυτή η συζήτηση στους χώρους εργασίας και να πάμε μαχητικά να επιβάλλουμε στους εργοδοτικούς φορείς υπογραφή ΣΣΕ με τους δικούς μας όρους.
Απαιτούνται συνελεύσεις των εργαζομένων, ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες, επιτροπές αγώνα, συντονισμοί σωματείων, συνολική γραμμή απειθαρχίας, απεργίες από τα κάτω
▶ Μιλάτε για την ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Πώς μπορούμε θα κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση;
Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια είναι απών από τους πραγματικούς και αναγκαίους αγώνες των εργαζομένων. Σε εμάς τους νεότερους προκαλεί σε μεγάλο βαθμό αποστροφή. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ΓΣΕΕ έχει βάλει εμπόδια στο εργατικό κίνημα: οι απεργίες που κηρύσσει είναι ξεκομμένες από οποιαδήποτε λογική αγώνα, ενώ αρκετές στιγμές της όπως η κοινωνική συμμαχία, το εκφυλιστικό συνέδριο, το συνδικαλιστικό lockdown την περίοδο του κορονοϊού επιβάλλουν τη δράση του εργατικού κινήματος ανεξάρτητα από αυτή. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολος, χρειάζεται αποφασιστική σύγκρουση με το κεφάλαιο, διαμόρφωση ενός μαχητικού συνολικού διεκδικητικού πλαισίου, ταξική ενότητα των εργαζομένων.
Απαιτούνται ουσιαστικές συνελεύσεις των εργαζομένων και ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες με ενεργό συμμετοχή κάθε μέλους, επιτροπές αγώνα, συντονισμοί μεταξύ των σωματείων σε μια συνολική γραμμή απειθαρχίας, απεργίες από τα κάτω και συγκρότηση νέων σωματείων σε κρίσιμους κλάδους, μαζί με την δημιουργία ενός κέντρου αγώνα που θα μπορεί να πάρει τον αγώνα στα χέρια του.
