Πρωτοβουλία για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα
▸Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 αποτέλεσε την εκρηκτική έναρξη μιας επανεξόρμησης του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και μιας νέας άνοιξης των επαναστατικών και κομμουνιστικών ιδεών. Αυτή η έκρηξη ριζοσπαστισμού άλλαξε τους κοινωνικούς συσχετισμούς υπέρ της εργατικής τάξης, κλόνισε την αστική κυριαρχία. Η αστική τάξη και η κυβέρνηση της ΝΔ δεν μπορεί να ξεχάσει τους αγώνες και τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και προσπαθεί να συντρίψει το πνεύμα του Πολυτεχνείου με κάθε τρόπο.
Σήμερα, 48 χρόνια μετά το Νοέμβρη του ’73 και 32 χρόνια μετά το υποτιθέμενο τέλος της ιστορίας, ο κόσμος του κυρίαρχου παγκόσμια καπιταλισμού, παρά την πρόοδο της επιστήμης με τις δυνατότητες που συνεπάγεται, χαρακτηρίζεται από μιαν «ανάπτυξη» που καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση και διευρύνει τις ανισότητες και τη φτώχεια. Αντί για τον ειρηνικό κόσμο που υπόσχονταν οι νικήτριες αστικές τάξεις, βλέπουμε παλιούς και νέους ανταγωνισμούς με κίνητρο το κέρδος, την αναβίωση των εθνικισμών, μικρών και μεγάλων, πολέμους και προσφυγιά. Αντί για την παγκόσμια επικράτηση της δημοκρατίας, εξαπλώνεται ένας νέος ολοκληρωτισμός συχνά με κοινοβουλευτικό μανδύα, «θεσμικά» πραξικοπήματα, ένα καθεστώς διαρκούς «έκτακτης ανάγκης», απαραίτητο συμπλήρωμα της βαθύτερης εκμετάλλευσης της εργαζόμενης πλειονότητας. Αυτός ο παράλογος κόσμος του κεφαλαίου εκτρέφει τον κάθε είδους ανορθολογισμό και σκοταδισμό, τη μισαλλοδοξία και τη σύγχρονη ακροδεξιά.
Η αντιμετώπιση της πανδημίας είναι ενδεικτική για τις προτεραιότητες της αστικής τάξης. Το ελληνικό κράτος έχει χρήματα για μαχητικά αεροσκάφη και φρεγάτες, αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίσει επαρκή αριθμό ΜΕΘ, αγοράζει περιπολικά και αύρες αλλά όχι λεωφορεία. Τα σχεδόν δύο χρόνια πανδημίας ανέδειξαν αυτούς που είναι πραγματικά αναγκαίοι για την ύπαρξη της κοινωνίας: τον γιατρό και τη νοσηλεύτρια του ΕΣΥ, τον διανομέα, τον ερευνητή για τα εμβόλια, τον μετανάστη εργάτη γης, την πωλήτρια του σουπερμάρκετ, τον λιμενεργάτη και τον οδηγό φορτηγού. Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι αποτελούν τη σύγχρονη, πολύμορφη, χειρωνακτικά και διανοητικά εργαζόμενη, εργατική τάξη που -αντί να έχει εξαφανιστεί όπως συχνά λέγεται- είναι πια η κοινωνική πλειονότητα. Αντίθετα, ο κόσμος της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου αποδεικνύεται όχι μόνο άχρηστος και παρασιτικός αλλά και επιβλαβής. Η επιδίωξη του κέρδους, τα συμφέροντα των μετόχων, ο ανταγωνισμός των πολυεθνικών του φαρμάκου, οι γεωπολιτικές προτεραιότητες των αστικών τάξεων εγκαταλείπουν περιοχές του πλανήτη και δισεκατομμύρια ανθρώπων στο έλεος της πανδημίας.
Η νίκη των διανομέων στην e-food και των λιμενεργατών στην COSCO, ο συνεχιζόμενος αγώνας των εκπαιδευτικών, οι απεργίες για συλλογικές συμβάσεις ενάντια στο κύμα της ακρίβειας και στο πάγωμα των μισθών δείχνουν ότι τμήματα της εργατικής τάξης δίνουν στη χώρα μας το παρόν με σημαντικούς αγώνες ενάντια στο μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-κυβέρνησης-ΕΕ. Παρά τα όσα λέγονται εδώ και δεκαετίες η ταξική πάλη, το συνδικάτο, η απεργία, η εργατική αλληλεγγύη βγαίνουν ξανά και ξανά στο προσκήνιο. Η ίδια η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της εξάλλου, δεν σταμάτησαν ποτέ να παλεύουν! Από το 2010 μέχρι σήμερα τα εργατικά δικαιώματα, τα σωματεία, οι απεργίες έχουν μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας, της ΕΕ, των κυβερνήσεων, της Δικαστικής εξουσίας και της Αστυνομίας με το νόμο Χατζηδάκη να είναι το επιστέγασμα αυτής της επίθεσης. Όλοι οι παραπάνω ξέρουν από ποιους πραγματικά κινδυνεύουν.
Οι άντρες και γυναίκες που παράγουν τον πλούτο και είναι το αντικείμενο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μπορούν -ακριβώς γι αυτό το λόγο- να γίνουν και υποκείμενο απελευθέρωσης από τα δεσμά του κεφαλαίου. Προϋπόθεση για τις νίκες σήμερα και την ελευθερία αύριο είναι όχι μόνο η πάλη στους χώρους εργασίας, η αντιπαράθεση με την εργοδοσία, αλλά και η αυτοτελής συγκρότηση της εργατικής τάξης σε όλα τα ζητήματα και πεδία. Η μέχρι τέλους σύγκρουση της εργατικής με την αστική πολιτική, η πάλη ενάντια στην ιδιωτική ιδιοκτησία μέχρι την κατάργησή της, η πάλη ενάντια στο αστικό κράτος μέχρι την επαναστατική ανατροπή του. Αντί για τις πολυδοκιμασμένες και αποτυχημένες προσπάθειες αστικής κυβερνητικής διαχείρισης (πχ ΣΥΡΙΖΑ), επιμέρους κινήματα, ουτοπικές νησίδες σε καπιταλιστικούς ωκεανούς, εμφύλιους πολέμους μεταξύ γενεών, εθνών, θρησκειών και πολιτισμών, φύλων και «φυλών», η σύγχρονη εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει όχι μόνο τον εαυτό της αλλά και όλη την κοινωνία από κάθε είδους εκμετάλλευση και καταπίεση.
Η «Πρωτοβουλία για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» καλεί σε συστράτευση στην υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης όλους και όλες που ασφυκτιούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν αναζητούν την επισκευή της αλλά την ανατροπή της. Μόνο έτσι μπορούμε να ζούμε από τώρα κι όχι απλά να επιβιώνουμε.
Όπως κάθε χρόνο τιμάμε το Νοέμβρη την εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973. Όμως δεν μας αρκεί αυτό. Ο χρόνος έχει κι άλλους μήνες! Ξεκινώντας από το Νοέμβρη θέλουμε να φτάσουμε στο Δεκέμβρη του 1944, στο Μάρτη του 1871 της Παρισινής Κομμούνας και του 1946 του Λιτόχωρου της ελληνικής επανάστασης και τελικά στον Οκτώβρη του 1917. Αυτή τη φορά για να νικήσουμε χωρίς επιστροφή.
Πρωτοβουλία για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα
